خطوط اساسی نظام حقوقی ایالات متحده
دسامبر 2004
این شرح فشرده تاریخچه و سازمان نظام های قضایی ایالتی و فدرال؛ روند دادگاه های حقوقی و جنایی؛ پیشینه و شرایط قضات فدرال و نحوۀ گزینش آنها؛ نقش دیگر افراد دخیل در کار (وکلا، متهمان گروه های ذینفع) را در روند قضایی و اجرا و اثرات سیاست های قضایی را در بر می گیرد.
داخل اين نشريه
تجزیه و تحلیل
-
قوای چندگانه دولت
هر قوۀ دولت از قدرت معینی برخوردار است:
-
قوۀ مجریه
قوۀ مجریه قوانین را به اجرا می گذارد و دفاع از کشور را هم آهنگ می کند. رییس جمهوری از کمک یک معاون منتخب رییس جمهوری ، هیئت دولت و دیگر مقامات رسمی بهره می گیرد. قوانین وقتی قوت اجرایی پیدا کی کنند که به امضای رییس جمهوری رسیده باشند. در صورتی که رییس جمهوری تصمیم بگیرد لایحه ای را رد (وتو) کند، رأی اکثریت دو سوم اعضای کنگره می تواند باطل کنندۀ آن وتو باشد. تنها قوه مجری می تواند در زمینه معاهدات وارد مذاکره شود.
-
قوۀ قضاییه
قوۀ قضاییه از دیوان عالی، بالاترین دادگاه کشور و دادگاه های ناحیه ای فدرال و دادگاه های استیناف تشکیل می شود. دادگاه ها موجبات دستیابی به مدارک را فراهم می آورند، تشریفات دادرسی را معین می کنند، به تفسیر قوانین می پردازند و تعیین می کنند که آیا قوانین ناقض قانون اساسی هستند یا نه – این قدرت که به نام بازنگری قضایی معروف است، قدرت قوای مجریه و مقننه را محدود می سازد.
-
قوۀ مقننه
قوۀ مقننه همان کنگره است، که در آن اختیارات و مسؤولیت ها میان سنا، که در آن ایالات به تعداد مساوی نماینده دارند، و مجلس نمایندگان، که در آن اندازه هیئت های نمایندگان به جمعیت بستگی دارد، تقسیم می شوند. تنها کنگره حق تصویب قوانین را دارد؛ تنها کنگره می تواند به وضع مالیات ها بپردازد؛ و تنها کنگره می تواند اجازه مصرف وجوه فدرال را صادر کند.
