<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
<channel>
<title>America.gov-</title>
<link>http://www.america.gov/</link>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 17:43:40 -0400</pubDate>
<description></description>
<item>
<title><![CDATA[تلاش كلينتون به منظور توسعه روابط ايالات متحده با كشورهای آمريكای لاتين]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/peacesec-persian/2010/March/20100319172854dmslahrellek0.5797693.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> مرل ديويد كلرهالس جونیور&lt;BR&gt;عضو هيئت تحريريه America.gov&lt;BR&gt;&lt;BR&gt; &lt;p dir=RTL&gt;واشنگتن – به گفته يك ديپلمات ارشد ايالات متحده، سفر شش روزه وزيرامور خارجه ايالات متحده آمريكا ،هيلاري رادهام كلينتون&lt;a href=&quot;#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; title=&quot;&quot;&gt;[1]&lt;/a&gt; ،به پنج كشور آمريكاي لاتين در راستاي ادامه تلاش‌هاي ايالات متحده به منظور تشويق دولت‌هاي نيمكره غربي براي مشاركت در زمينه همكاري‌هاي متنوع صورت مي‌گيرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آرتورو والنزوئلا&lt;a href=&quot;#_ftn2&quot; name=&quot;_ftnref2&quot; title=&quot;&quot;&gt;[2]&lt;/a&gt; ،معاون وزيرامورخارجه ايالات متحده ،درجلسه خبري مورخ 26 فوريه خود گفت: &amp;quot;  كلينتون در طول مسافرت خود با رهبران اين كشورها به صورت انفرادي و گروهي ملاقات كرده و در مورد سه موضوع اصلي: برابري و عدالت اجتماعي؛ امنيت عمومي و اجراي قانون؛‌و حاكميت مردم‌سالاري با آنها به بحث و تبادل نظر خواهد پرداخت. والنزوئلا معاون وزيرامور خارجه ايالات متحده در امور نيمكره غربي است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وي گفت:&amp;quot; رئيس جمهوری اوباما و خانم وزير متعهد شده‌اند كه تعاملات با كشورهاي نيمكره غربي را افزايش دهند. ما در مورد كليه موضوعات دوجانبه با كشورهاي منطقه همكاري مي‌كنيم.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;والنزوئلا ادامه داد:&amp;quot; خانم كلينتون از تاريخ 28 فوريه تا 5 مارس به كشورهاي اوروگوئه، شيلي، برزيل، كاستاريكا و گواتمالا سفر خواهد كرد. اين سفر با آغاز كار رئيس جمهور منتخب اوروگوئه خوزه موجيكا&lt;a href=&quot;#_ftn3&quot; name=&quot;_ftnref3&quot; title=&quot;&quot;&gt;[3]&lt;/a&gt; در مونته ويدئو&lt;a href=&quot;#_ftn4&quot; name=&quot;_ftnref4&quot; title=&quot;&quot;&gt;[4]&lt;/a&gt; و  كنفرانس راه‌هاي رسيدن به رفاه&lt;a href=&quot;#_ftn5&quot; name=&quot;_ftnref5&quot; title=&quot;&quot;&gt;[5]&lt;/a&gt;  در شهر سائو پائولو&lt;a href=&quot;#_ftn6&quot; name=&quot;_ftnref6&quot; title=&quot;&quot;&gt;[6]&lt;/a&gt; دربرزيل همزمان شده است.&amp;quot;       &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;a href=&quot;http://www.america.gov/st/texttrans-english/2010/February/20100225165650xjsnommis3.325617e-02.html&quot;&gt;طبق بيانيه وزارت امور خارجه&lt;/a&gt;، اوباما همچنين ديويد نلسون&lt;a href=&quot;#_ftn7&quot; name=&quot;_ftnref7&quot; title=&quot;&quot;&gt;[7]&lt;/a&gt; سفير ايالات متحده در اوروگوئه و كارمن لوملين&lt;a href=&quot;#_ftn8&quot; name=&quot;_ftnref8&quot; title=&quot;&quot;&gt;[8]&lt;/a&gt; نماينده دائم ايالات متحده در سازمان دول آمريكائي را جهت شركت در مراسم تحليف موجيكا ،رئيس جمهور جديد اوروگوئه، تعيين كرده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;والنزوئلا گفت:‌&amp;quot; اوروگوئه كشوري است با پيشينه‌اي كهن و نيرومند در زمينه مردم‌سالاري كه به نسبت جمعيت‌اش از نظر تامين نيروهاي عملياتي حافظ صلح‌دومين كشوربزرگ جهان به‌شمار مي‌رود.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وي در ادامه افزود: كمك‌هاي اوروگوئه به هائيتي قبل از زلزله ويرانگري كه درماه ژانويه دراين كشور رخ داد، از لحاظ مقدار تقريبا با كمك‌هاي كشوربرزيل برابري مي‌كرد كه اين امر نشانگر  تعهد اوروگوئه در قبال كمك به كشورهاي حوزه آمريكاي لاتين است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گفته والنزوئلا، كلينتون قرار است قبل از ترك اوروگوئه با خوزه ميگوئل اينسولزا&lt;a href=&quot;#_ftn9&quot; name=&quot;_ftnref9&quot; title=&quot;&quot;&gt;[9]&lt;/a&gt; ،دبيركل سازمان دولت‌هاي آمريكايي، در تاريخ26 فوريه ملاقات كند. در تاريخ 2 مارس، قبل از ورود كلينتون به اوروگوئه، ويليام برنز&lt;a href=&quot;#_ftn10&quot; name=&quot;_ftnref10&quot; title=&quot;&quot;&gt;[10]&lt;/a&gt;معاون اول وزيرامورخارجه  ايالات متحده با مقامات ارشد برزيلي در شهر برازيليا ملاقات مي‌كند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;والنزوئلا اذعان داشت كه  جنبه اصلی در ملاقات‌هاي وزير امورخارجه ايالات متحده با سران كشورهاي آمريكاي لاتين، جستجو براي يافتن راه‌حل‌هاي مشترك براي مشكلات مشترك است و به معناي آن نيست كه ايالات متحده بخواهد نظرش را بر كسي ديكته كند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گفته وي كلينتون با ميشله باچلت&lt;a href=&quot;#_ftn11&quot; name=&quot;_ftnref11&quot; title=&quot;&quot;&gt;[11]&lt;/a&gt; ،رئيس جمهور فعلي شيلي، كه ارتباط خاصي با هم دارند، و نيز رئيس جمهور منتخب شيلي كه يازدهم مارس قدرت را در اين كشور به دست خواهد گرفت،‌رايزني‌هايي انجام خواهد داد. كلينتون با رئيس جمهور لوئيز اينا‌چيو لولا داسيلوا&lt;a href=&quot;#_ftn12&quot; name=&quot;_ftnref12&quot; title=&quot;&quot;&gt;[12]&lt;/a&gt; در برزيل و وزير امور خارجه &amp;quot;سلسو لوئيز نونس آموريم&amp;quot;&lt;a href=&quot;#_ftn13&quot; name=&quot;_ftnref13&quot; title=&quot;&quot;&gt;[13]&lt;/a&gt; در شهر برازيليا ملاقات كرده و در تالار شهر‌داري سائو پائولو با دانشجويان يك دانشگاه محلي ملاقات خواهد كرد.   &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; کلینتون همچنين در كنفرانس راه‌هاي رسيدن به رفاه در كشورهاي قاره آمريكا كه در تاريخ سوم و چهارم مارس در شهر سن   خوزه، كاستاريكا برگزار مي‌شود، شركت خواهد كرد. ابتكار برگزاري كنفرانس راه‌هاي رسيدن به رفاه، كه دراواخر سال 2008   شكل گرفت، به دنبال ايجاد ارتباط ميان كشورهاي نيمكره غربي متعهد به مردم‌سالاري با بازارهاي آزاد به منظور ترويج رشد و رونق فراگير و عدالت اجتماعي است. هدف از برگزاري اين همايش كمك به كشورهاي منطقه در استفاده از تجارب يكديگر به منظور گسترش منافع ناشي از رشد اقتصادي است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;والنزوئلا گفت: &amp;quot;‌برگزاري اين كنفرانس يكي از ابتكارات اصلی وزير امورخارجه محسوب مي‌شود. وي اين ابتكار را به مرور زمان گسترش داده و بخش‌هاي ديگري را ازجمله اعطاي اعتبارات كوچك و ساير تمهيدات به منظور قدرتمندسازي زنان به آن افزود. تمامي اين برنامه‌ها در راستاي تلاش به منظور يافتن راه‌هايي براي افزايش رقابت‌پذيري كشورها و پرداختن به موضوعات اجتماعي صورت مي‌گيرد.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وي افزود: موضوع مسئوليت اجتماعي مشترك نيز مثال ديگري است كه در سطح وزرا در سن  خوزه مورد بحث و گفت‌وگو قرار خواهد گرفت. كلينتون در كاستاريكا با رئيس جمهور اسكار آرياس سانچز&lt;a href=&quot;#_ftn14&quot; name=&quot;_ftnref14&quot; title=&quot;&quot;&gt;[14]&lt;/a&gt; و رئيس جمهور منتخب لورا چين چيلا&lt;a href=&quot;#_ftn15&quot; name=&quot;_ftnref15&quot; title=&quot;&quot;&gt;[15]&lt;/a&gt; ديدار و گفت‌وگو خواهد كرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;كلينتون در آخرين روز مسافرتش در گواتمالا، با رئيس جمهور گواتمالا،آلوارو كولم&lt;a href=&quot;#_ftn16&quot; name=&quot;_ftnref16&quot; title=&quot;&quot;&gt;[16]&lt;/a&gt;؛ پرفيريو لوبو&lt;a href=&quot;#_ftn17&quot; name=&quot;_ftnref17&quot; title=&quot;&quot;&gt;[17]&lt;/a&gt; رئيس جمهور هندوراس؛ موريسيو فونس&lt;a href=&quot;#_ftn18&quot; name=&quot;_ftnref18&quot; title=&quot;&quot;&gt;[18]&lt;/a&gt; ،رئيس جمهور السالوادور؛ آرياس رئيس جمهور كاستاريكا و لئونل فرناندز&lt;a href=&quot;#_ftn19&quot; name=&quot;_ftnref19&quot; title=&quot;&quot;&gt;[19]&lt;/a&gt; رئيس كشور جمهوري دومینیکن ديدار خواهد كرد. به گفته والنزوئلا، برنامه كامل سفر وزير امورخارجه ايالات متحده و هيأت همراه هنوز نهايي نشده و ممكن است ملاقات با رؤساي جمهور كشورهاي ديگري نيز در برنامه اين هيأت گنجانده شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;والنزوئلا گفت: &amp;quot;ملاقات دوجانبه ديگري كه در برنامه ديدارهاي كلينتون گنجانده شده است، ملاقات با كريستينا فرناندز دكيرچنر&lt;a href=&quot;#_ftn20&quot; name=&quot;_ftnref20&quot; title=&quot;&quot;&gt;[20]&lt;/a&gt;، رئيس جمهور آرژانتين است. موضوعات مورد بحث در اين مذاكره، فراتر از مذاكرات دوجانبه بوده و موضوعاتي نظير تروريسم و ايران را شامل خواهد شد.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وي افزود: &amp;quot; اين‌ها موضوعاتي هستند كه ما درآن مورد  با آنها بحث و تبادل نظر خواهيم كرد. ما با آنها وارد بحث جزاير فالكلندز&lt;a href=&quot;#_ftn21&quot; name=&quot;_ftnref21&quot; title=&quot;&quot;&gt;[21]&lt;/a&gt; نخواهيم شد. اين موضوع مربوط به دو كشور آرژانتين و بريتانيا است.&amp;quot; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وي در پايان تصريح كرد: &amp;quot; اين موضوع ربطي به ايالات متحده ندارد كه بخواهد در مورد آن قضاوتي انجام دهد.&amp;quot;         &lt;/p&gt; &lt;p&gt;1.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Hillary Rodham Clinton&lt;/p&gt; &lt;p&gt;2.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Arturo Valenzuela&lt;/p&gt; &lt;p&gt;3.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; José Mujica&lt;/p&gt; &lt;p&gt;4.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Montevideo&lt;/p&gt; &lt;p&gt;5.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Pathways to Prosperity&lt;/p&gt; &lt;p&gt;6.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Sao Paulo&lt;/p&gt; &lt;p&gt;7.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; David Nelson&lt;/p&gt; &lt;p&gt;8.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Carmen Lomellin&lt;/p&gt; &lt;p&gt;9.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; José Miguel Insulza&lt;/p&gt; &lt;p&gt;10.&amp;nbsp;&amp;nbsp; William Burns&lt;/p&gt; &lt;p&gt;11.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Michelle Bachelet&lt;/p&gt; &lt;p&gt;12.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Luiz Inácio Lula da Silva&lt;/p&gt; &lt;p&gt;13.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Celso Luiz Nunes Amorim&lt;/p&gt; &lt;p&gt;14.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Oscar Arias Sánchez&lt;/p&gt; &lt;p&gt;15.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Laura Chinchilla&lt;/p&gt; &lt;p&gt;16.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Álvaro Colom&lt;/p&gt; &lt;p&gt;17.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Porfirio Lobo&lt;/p&gt; &lt;p&gt;18.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Mauricio Funes&lt;/p&gt; &lt;p&gt;19.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Leonel Fernandez&lt;/p&gt; &lt;p&gt;20.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Cristina Fernández de Kirchner&lt;/p&gt; &lt;p&gt;21.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Falklands&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/peacesec-persian/2010/March/20100319172854dmslahrellek0.5797693.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 17:37:31 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>Secretary of State Hillary Rodham Clinton’s six-day, five-nation visit to Latin America, from February 28 to March 5, is a continuation of U.S. efforts to engage the nations of the Western Hemisphere on a wide array of issues, says a senior U.S. diplomat.</p> </div> <div><br clear=all> <hr align=left size=1 width="33%"> <div id=ftn1> <p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a> Hillary Rodham Clinton</p> </div> <div id=ftn2> <p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title="">[2]</a> Arturo Valenzuela</p> </div> <div id=ftn3> <p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title="">[3]</a> José Mujica</p> </div> <div id=ftn4> <p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title="">[4]</a> Montevideo</p> </div> <div id=ftn5> <p><a href="#_ftnref5" name="_ftn5" title="">[5]</a> Pathways to Prosperity</p> </div> <div id=ftn6> <p><a href="#_ftnref6" name="_ftn6" title="">[6]</a> Sao Paulo</p> </div> <div id=ftn7> <p><a href="#_ftnref7" name="_ftn7" title="">[7]</a> David Nelson</p> </div> <div id=ftn8> <p><a href="#_ftnref8" name="_ftn8" title="">[8]</a> Carmen Lomellin</p> </div> <div id=ftn9> <p><a href="#_ftnref9" name="_ftn9" title="">[9]</a> José Miguel Insulza</p> </div> <div id=ftn10> <p><a href="#_ftnref10" name="_ftn10" title="">[10]</a> William Burns</p> </div> <div id=ftn11> <p><a href="#_ftnref11" name="_ftn11" title="">[11]</a> Michelle Bachelet</p> </div> <div id=ftn12> <p><a href="#_ftnref12" name="_ftn12" title="">[12]</a> Luiz Inácio Lula da Silva</p> </div> <div id=ftn13> <p><a href="#_ftnref13" name="_ftn13" title="">[13]</a> Celso Luiz Nunes Amorim</p> </div> <div id=ftn14> <p><a href="#_ftnref14" name="_ftn14" title="">[14]</a> Oscar Arias Sánchez</p> </div> <div id=ftn15> <p><a href="#_ftnref15" name="_ftn15" title="">[15]</a> Laura Chinchilla</p> </div> <div id=ftn16> <p><a href="#_ftnref16" name="_ftn16" title="">[16]</a> Álvaro Colom</p> </div> <div id=ftn17> <p><a href="#_ftnref17" name="_ftn17" title="">[17]</a> Porfirio Lobo</p> </div> <div id=ftn18> <p><a href="#_ftnref18" name="_ftn18" title="">[18]</a> Mauricio Funes</p> </div> <div id=ftn19> <p><a href="#_ftnref19" name="_ftn19" title="">[19]</a> Leonel Fernandez</p> </div> <div id=ftn20> <p><a href="#_ftnref20" name="_ftn20" title="">[20]</a> Cristina Fernández de Kirchner</p> </div> <div id=ftn21> <p><a href="#_ftnref21" name="_ftn21" title="">[21]</a> Falklands</p> </div>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[امداد رسانی گروه عرب های آمریکایی تبار به هائیتی]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/peopleplace-persian/2010/March/20100319173135kcsniggih0.3501093.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> استیو هولگیت&lt;BR&gt;گزارشگر ویژه&lt;BR&gt;&lt;BR&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پورتلند، اورگان- زمین لرزۀ ویگرانگر 12 ژانویه در هاییتی، موجب سرازیر شدن کمک ها و ابراز همدردی مردم سراسر جهان به این کشور شد. دولت آمریکا حدود 467 میلیون دلار کمک مالی به مردم هائیتی اهدا کرده است. سازمان های غیر دولتی آمریکا بیش از 770 میلیون دلار برای کمک برای تأمین مواد غذایی، پوشاک، و مراقبت های پزشکی اهدا کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;با این حال، کمک های سازمان کوچک مرکز فرهنگی عرب آمریکایی اورگان (AACCO) یکی از بهترین نمونه های امداد رسانی بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این سازمان، &lt;a href=&quot;http://www.araboregon.org/joomla&quot;&gt;http://www.araboregon.org/joomla&lt;/a&gt;  از سه سال قبل آغاز به کار کرد و تنها اخیرا عنوان سازمان خیریه را کسب کرده است. این سازمان واقع در پورتلند، اورگان، تعداد اندکی عضو دارد و با این  همه، برنامه های بلند پروازانه ای در پیش گرفته است، کمک به مردم هاییتی و نیز حمایت از جامعۀ عرب آمریکایی اورگان.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اگر این مسئله که سازمانی کوچک بتواند به فاجعۀ بزرگ هائیتی کمک کند عجیب به نظر رسد، به نظر هالا گورس&lt;a href=&quot;#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; title=&quot;&quot;&gt;[1]&lt;/a&gt;، رئیس AACCO، این کار کاملا هم منطقی است. گورس در مصاحبۀ تازه ای با America.gov اظهار داشت، مهم این است به کودکان بیاموزیم که تنها با خاورمیانه، و جامعۀ اورگان مرتبط نیستند، بلکه همۀ خواهران و برادران آن ها در سراسر جهان، به یاری آن ها نیاز دارند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این سازمان با فروش اجناس متعلق به اعضای جامعۀ عرب آمریکایی اورگان، پول کمک به زلزله زدگان را جمع آوری می کند. این رویداد، &amp;quot;فروش خیریۀ AACCO برای هائیتی و فروش باقلوای بدون مرز برای هاییتی&amp;quot; نام دارد و شرکت همگان در آن آزاد است؛ در این رویداد، موسیقی عربی اجرا می شود و قهوه و باقلوای اهدایی از سوی یکی از اهالی آمریکایی عرب تبار که شیرینی پزی دارد، به فروش می رسد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این رویداد در یک کلیسا برگزار می شود و اعضای سازمان، داوطلبانه در آن کار می کنند. گورس که وکیل شناخته شده ای است می گوید، این گروه امیدوار است بتواند 2000 دلار پول جمع آوری کند که از طریق سازمان خصوصی کمک های مرسی کورز&lt;a href=&quot;#_ftn2&quot; name=&quot;_ftnref2&quot; title=&quot;&quot;&gt;[2]&lt;/a&gt; که آن هم در اورگان مستقر است، به هاییتی ارسال می شود.  گورس وعده داده که اجناس زیادی برای فروش جمع آوری خواهد شد. او با خنده می گوید، گاراژ خانۀ من برای پارک کردن سه اتومبیل جا دارد اما به قدری تعداد جعبه های جناس اهدایی زیاد است که ماشینم را نمی توانم در گاراژ پارک کنم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در حالی که گورس و اعضای دیگر سازمان مشغول فعالیت برای جمع آوری پول هستند، فرزندان آن ها نیز دست به کار شده اند. گورس می گوید که پسر 10 ساله اش و دوست او، اسباب بازی های خود را برای فروش عرضه کرده اند، و با افتخار به خاطر این کار لبخند می زند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هر چند که AACCO برای مسائل مختلفی در خاورمیانه پول جمع کرده، اما به کمک به همسایگان هم توجه دارد. در سال گذشته، تعداد زیادی از اعضای قبیلۀ سرخ پوستان لامی&lt;a href=&quot;#_ftn3&quot; name=&quot;_ftnref3&quot; title=&quot;&quot;&gt;[3]&lt;/a&gt;، به علت وقوع سیل خانه و زندگی خود را در ایالت واشنگتن از دست دادند. AACCO  کمک کرد که برای آن ها به قدر یک کامیون وسایل و اثاث خانه و مقداری هم پول نقد تهیه شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در واقع، جمع آوری کمک برای هائیتی، یکی از تازه ترین فعالیت های AACCO و یا فعالیت هایی است که این سازمان خیریه در آن شرکت داشته. این سازمان برای انجام چندین کنسرت و برگزاری چند نمایش کمک کرده و در جشنوارهای مختلفی شرکت داشته است.از جمله تازه ترین فعالیت های آن ترتیب دادن مراسم قدردانی رسمی برای ویک عطیه&lt;a href=&quot;#_ftn4&quot; name=&quot;_ftnref4&quot; title=&quot;&quot;&gt;[4]&lt;/a&gt;، فرماندار سابق اورگان و اولین آمریکایی عرب تباری بود که به این سمت نایل شد، و برای این منظور مراسم شام شکرگزاری به شیوۀ عربی و با موضوع &amp;quot;ما همه یک خانواده هستیم&amp;quot; برگزار شد. گورس گفت، این مراسم شام بسیار موفقیت آمیز از انجام گرفت. ما منتظر شرکت 150 نفر بودیم، اما بیشتر از 300 نفر حضور پیدا کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تعداد بسیاری از مهمانان، غیر عرب بودند که می خواستند در تجربیات آمریکایی های عرب تبار مشارکت داشته باشند. در میان مهمانان، حتا یک دیپلمات ژاپنی هم دیده می شد که در پورتلند کار می کرد. این راه واقعی ما برای ایجاد ارتباط با اهالی اورگان است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گورس به روشنی می گوید که اهداف AACCO فراتر از انجام رویداد های مختلف است. این سازمان برای تشویق و ترغیب فرهنگ عرب آمریکایی، به برگزاری سمینارهای آموزشی، کنفرانس، مراسم شام و کارهای هنری هم می پردازد. این سازمان متعهد به حفظ فرهنگ عرب آمریکایی در چهارچوب جامعۀ آمریکا است. ما می خواهیم کمکی برای مهاجران عرب که به آمریکا می آیند، باشیم و به آن ها در آشنایی با محیط و یکی شدن با آن در عین حفظ ارزش هایشان مساعدت کنیم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گورس می گوید تلفن دفتر وکالت او هر روز زنگ می زند و افرادی که متعلق به جامعۀ عرب آمریکایی هستند، درخواست کمک می کنند. گورس برای ذکر یک نمونه از انواع کمک ها و توصیه ها، داستان خانواده ای را می گوید که به او تلفن کرده و اظهار نگرانی می کردند که ممکن است هم شاگردی های دخترشان که حجاب را رعایت می کند برای او ایجاد مزاحمت کنند. گورس به آن ها نشانی یک مدرسۀ دولتی در نزدیکی مسجد را داد که تعدادی از دانش آموزان آن دارای حجاب بودند و این که شاید دخترشان در این مدرسه احساس راحتی بیشتری بکند. گورس گفت، ما مثل یک منبع اطلاعاتی عمل می کنیم و به آن ها یاری می دهیم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گورس توضیح داد که تمرکز کار آن ها بر آمریکایی های عرب تبار، صرف نظر از مذهب آنان است. او گفت، کمک های ما ماهیت فرهنگی دارد. مهم است که ما از مردم هر طبقه و قشری استقبال کنیم، چه اعراب مسلمان، چه اعراب مسیحی و چه اعراب یهودی.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;جاذبۀ گستردۀ AACCO، در پیدایش آن ریشه دارد. گورس گفت، او و اعضای گروه مایلند سازمان را بر اساس  الگوی بسیار موفق جامعۀ محلی یهودیان اداره کنند، این جامعه عرضه کنندۀ فعالیت های ورزشی و تسهیلات دیگر در زمینی با وسعت چندین هکتار است. از فرزندان اعضای  AACCO در این محل استقبال می شود و آن ها در فعالیت های این مرکز شرکت دارند. AACCO امیدوار است بتواند روزی همین نقش متمرکز و در عین حال جامع را ایفا کند. گورس گفت، هرچند که نوه هایمان شاهد تحقق یافتن آن باشند. &lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/peopleplace-persian/2010/March/20100319173135kcsniggih0.3501093.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 17:31:39 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>One of the best examples of American giving to help Haiti after its devastating January 12 earthquake is provided by a small organization, the Arab American Cultural Center of Oregon.</p> </div> <div><br clear=all> <hr align=left size=1 width="33%"> <div id=ftn1> <p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a> Hala Gores</p> </div> <div id=ftn2> <p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title="">[2]</a> Mercy Corps</p> </div> <div id=ftn3> <p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title="">[3]</a> Lummi</p> </div> <div id=ftn4> <p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title="">[4]</a> Vic Atiyeh</p> </div>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[سخنان اوباما و بانوی اول به مناسبت روز جهانی زن]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/texttrans-persian/2010/March/20100319172528eaifas0.8458826.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> &lt;p dir=RTL&gt;کاخ سفید&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دفتر سخنگوی مطبوعاتی&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;8 مارس 2010&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سخنان رئیس جمهوری و بانوی اول&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در مراسم روز جهانی زن&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اتاق شرقی&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;4:52 بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خانم اوباما: از شما خیلی متشکرم. خوب، پس من می توانم پیش از اوباما و در حالی که او ایستاده و تماشا می کند سخنرانی کنم. این کار را خیلی دوست دارم. (خنده حضار) با محبت به من نگاه کن. (خنده حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رئیس جمهوری: من از پس این کار بر می آیم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خانم اوباما: با صداقت. (خنده حضار) به هر صورت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;من از دیدن همۀ شما بسیار خوشحال هستم. خوش آمدید، خوش آمدید. ما ماه تاریخ زنان را در کاخ سفید جشن می گیریم و این رویداد فرخنده ای است. بسیار هیجان انگیز است. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اجازه دهید سخنانم را با تشکر از همۀ رهبرانی آغاز کنم که این وقت را در برنامۀ روزمرۀ بسیار پر مشغله شان منظور کرده اند تا امروز در این جا با ما باشند. ما وزرای کابینه، زنان نماینده در کنگره و دیگر رهبرانی را در این جا داریم که الگوهایی بسیار قوی برای نسل آینده هستند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اما برخی از نمایندگان نسل آینده نیز در این جا حضور دارند و من می خواهم که از آنها نیز تشکر کنم. جوانانی از دختران پیشاهنگ از مونت ورنون حضور دارند. (تشویق حضار)  از مونت ورنون و دبیرستان هیفیلد در ویرجینیا. (تشویق حضار) از دبیرستان هایپوینت در مریلند. (تشویق حضار) از دبیرستان ایسترن. (تشویق حضار) و جورج تاون ویزیتیشن در واشنگتن دی. سی. (تشویق حضار) همگی بایستید. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;من این فرصت را داشتم که با تک تک آنها دیدار کنم، آنها را در آغوش گیرم و با آنها عکس بگیرم و ما با یک دیگر صحبت کردیم. آنها زیبا و کنجکاو هستند – بله، یک دیگر را بغل کردیم، کار خوبی بود. (خنده حضار) و من به آنها گفتم که آنها باید حتما از این رویداد استفاده کنند و اطمینان حاصل کنند که برای دیدار با همۀ شما زنان فوق العاده وقت می گذارند؛ که با اعتماد به نفس خودشان را معرفی کنند؛ و مطمئنا از آن لذت ببرند، مگر نه؟ بنابراین باید قول بدهید که این کار را می کنید.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;حتما با همۀ افرادی که امروز در این مکان حضور دارند ملاقات کنید، چرا که امروز همۀ شما به سلسلۀ بلند زنان فوق العاده ای می پیوندید که، هم به عنوان بازدید کننده و هم به عنوان مقیم، زینت بخش این تالارها بوده اند، از دریادار تا بازیگر و پیشگام حقوق مدنی – دوستان خوب من، دوروتی هایت در این جا حضور دارد. (تشویق حضار) برندگان جایزۀ نوبل – هر کسی که فکرش را بکنید، این کاخ میزبان برخی از موفق ترین زنان و برخی از موفق ترین آمریکایی های تاریخ این کشور بوده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ولی ما امروز تنها برای تقدیر از رهبران و افراد برجسته و مشهور در این جا جمع نشده ایم. طی ماه تاریخ زنان، ما همچنین در این جا از قهرمانان خاموشی که از اولین روزها تاریخ این کشور را به وجود آورده اند تقدیر خواهیم کرد. ما از زنانی تقدیر خواهیم کرد که مسیری را پیمودند تا اولین کسانی باشند که در آن دادگاه ها، در آن اتاق های کنفرانس، در آن زمین ها ی بازی و در آن میدان های نبرد حضور دارند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما از زنانی تقدیر می کنیم که حاضر نشدند به افرادی گوش فرا دهند که می گفتند که شما نمی توانید و یا نباید آرزوهایتان را دنبال کنید. و ما از زنانی تقدیر می کنیم که ممکن است در زمان خودشان فرصت های زیادی نداشتند، و همۀ ما زنانی از این دست را می شناسیم: زنانی که هر چه در چنته داشتند انجام دادند تا اطمینان یابند که دخترانشان و نوه های دخترشان بتوانند آرزوهایشان را دنبال کنند؛ زنانی که ، همان طور که آلیس واکر، شاعر، نوشته است، &amp;quot;می دانند که ما چه باید بدانیم، بدون آن که خودشان آن را بدانند.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;همۀ ما به این دلیل امروز در این مکان هستیم که چنین زنانی پیش از ما وجود داشتند. و طی این ماه تاریخ زنان، اجازه دهید که بار دیگر متعهد شویم که کار آنها را برای دختران و نوه های دختر خودمان، و همچنین پسران و نوه های پسرمان، ادامه دهیم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اکنون که در مورد پسران صحبت کردم، مایۀ مسرت من است که یکی از معدود مردان حاضر در این جمع را معرفی کنم (خنده و تشویق حضار) – شوهرم، و رئیس جمهوری ایالات متحده، باراک اوباما. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رئیس جمهور: این فرد باید من باشم. از همگی متشکرم. متشکرم. متشکرم. خیلی متشکرم. از همۀ شما متشکرم. خواهش می کنم بفرمایید. اجازه دهید سخنانم را با تشکر از برخی کسانی آغاز کنم که امروز در این مراسم شرکت کرده اند. میشل به اعضای برجستۀ کابینۀ من، اعضای فوق العادۀ کنگره و افرادی که در تیم ارشد کاخ سفید حضور داند اشاره کرد. من همچنین می خواهم که از خانم کری واشنگتن به خاطر مدیریت تشریفات امروز تشکر کنم. لطفا کری را تشویق کنید. او کجاست؟ آنجا. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خانم کاترین مک فی، که در این برنامه ترانه ای را اجرا خواهد کرد. کاترین کجاست؟ یک جایی همین اطراف است – دارد تمرین می کند. (تشویق حضار) این جا است، من دیدمش.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مادلین آلبرایت، وزیر امور خارجه سابق، در این جا حضور دارد. (تشویق حضار) و خانم مژده جمالزاده نیز ترانه ای را در طی برنامه اجرا خواهد کرد، بنابراین برای تشکر از او، لطفا وی را تشویق کنید. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;و این خانم هم این جا است (خنده حضار) فلوتوس (مخفف بانوی اول ایالات متحده در زبان انگلیسی)، ما وی را به این نام صدا می زنیم – فلوتوس. (خنده حضار) او – باید تصدیق کنم که من جانبدارانه قضاوت می کنم؛ ولی من فکر می کنم که او بانوی اول خوبی است. (تشویق حضار) شما این طور فکر نمی کنید؟ او خیلی خوب است. (تشویق حضار) و هنگامی که با محبت به تو نگاه می کنم خیلی صادق هستم. (خنده حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;داستان آمریکا در 200 سال گذشته – 233 سال گذشته، داستان قوانینی است که عادلانه تر شده اند، مردمی که بیشتر به برابری دست یافته اند، و اتحادی که به کمال می رسد. این داستان اسرایی است که آزاد شده اند و جنبشی که این وعدۀ آزادی را تحقق می بخشد. این داستان امواجی از مسافران خسته ای است که آمریکا را به کشور مهاجران بدل ساختند. این داستان برادران و خواهران همجنس باز ما است که از آنچه که همۀ آمریکایی ها می خواهند بیشترین استفاده را می کنند – که مانند دیگران با آنها برخورد شود. و این داستان زنانی است که در میفلاور بودند تا زنی که من موهبت همسری اش را داشته ام، که به آن سوی میز غذا نگاه کردند و به خودشان گفتند، من از این مرد باهوش تر هستم. (خنده حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;داستان زنان آمریکا، مانند داستان خود آمریکا، دارای فراز و نشیب هایی بوده است. ولی همان گونه که یکی از بزرگترین آموزگاران آمریکا زمانی گفت، اگر خطی بکشید که همۀ این فراز و نشیب ها را در بر گیرد، این یک منحنی صعودی خواهد بود. این منحنی صعودی – که ما آن را پیشرفت می نامیم، تصادفا به وجود نیامده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این منحنی به خاطر وجود زنانی جسور و تسلیم ناپذیر به وجود آمده است. زنانی مانند ابیگیل آدامز، هنگامی که به همسرش جان آدامز توصیه کرد که در قوانین اساسی کشور &amp;quot;خانم ها را به خاطر داشته باشد&amp;quot;، مورد تمسخر وی واقع شد. زنانی مانند پیشاهنگان و مهاجران، که یکی از آنها گفته بود &amp;quot;من به خودم گفتم که هر جا که این مرد بتواند برود، من هم می توانم بروم.&amp;quot; زنانی مانند دوروتی هایت و سیلویا مندز و بتی فریدمن و گلوریا استاینم و ساندرا دی اوکانر و مادلین آلبرایت که پیش داوری ها را به کناری افکندند و قوانین را تغییر دادند و سدها را در هم شکستند. زنانی مانند هیلاری رادهام کلینتون که طی زندگی حرفه ای اش تَرک های بیشماری در  خانۀ شیشه ای آمریکا ایجاد کرده است. (تشویق حضار) به خاطر وجود این زنان – و بسیاری زنان دیگر که در کتاب های تاریخ نامی از ایشان در میان نیست – داستان آمریکا در نهایت داستانی پر از امید و پیشرفت و سفری رو به پیشرفت است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اما در حالی که امیدهای داستانمان را به یاد می آوریم، باید همچنین منصفانه با حقیقت امروز نیز مواجه شویم – حقیقتی که آکنده از بی عدالتی و سختی برای زنان بسیاری در آمریکا است. آمار مربوط به نابرابری برای همۀ ما بسیار آشنا هستند– این که چطور زنان به ازای هر یک دلاری که یک مرد حقوق می گیرد تنها 77 سنت حقوق می گیرند؛ این که چگونه زنان بیش از نیمی از جمعیت را تشکیل می دهند ولی تنها 17 درصد کرسی های کنگره را در اختیار دارند، و تنها کمتر از 3 درصد مدیران عامل 500 شرکت برتر جهان زن هستند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این آمار و هر نوع آمار و ارقام دیگری، نمایانگر این حقیقت اساسی هستند که در سال 2010، هنوز برابری جنسیتی کامل به دست نیامده است؛ که کار به کمال رساندن آمریکا هنوز ادامه دارد؛ و این که همۀ ما، زن و مرد، در صعودی ساختن منحنی داستان آمریکا در قرن 21ام باید نقشی ایفا کنیم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;من به زنان فوق العاده – و آمریکایی های فوق العاده ای – که برای کمک به انجام این وظیفه منصوب ساخته ام افتخار می کنم. ما، علاوه بر وزیر امور خارجۀ برجسته مان، هیلدا سولیس را داریم که در سمتی خدمت می کند که اولین وزیر زن کابینه، فرانسیس پرکینز، نیز خدمت می کرد، در وزارت کار. (تشویق حضار) ما کاتلین سبلیوس را داریم که رهبری وزارت بهداشت و خدمات انسانی را به عهده دارد؛ جانت ناپولیتانو ادارۀ وزارت امنیت داخلی را به عهده دارد. سوزان رایس سفیر ما در سازمان ملل متحد می باشد. رئیس شورای مشاوران اقتصادی من کریستی رومر است. و لیزا جکسون را داریم که در سازمان حفاظت از محیط زیست وظیفه اش را به بهترین شکل انجام می دهد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما استعدادهای فوق العاده ای در سراسر این دولت داریم. و از اصلاحات بیمۀ درمانی گرفته تا تغییرات اقلیمی و انرژی، تا مسائل سیاست داخلی، من از مشاورۀ زنانی زیرک سود می جویم. و این فهرت همچنین شامل قاضی ای می شود که من در دادگاه عالی منصوب کرده ام – خانم سونیا سوتومایور. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنابراین، بله، من افتخار می کنم که زنان یااستعداد زیادی را به سمت های بسیار مهم در دولتم منصوب کرده ام. ولی نسبت به کاری که هر یک از آنها – و همۀ ما –  برای بهتر ساختن زندگی در آمریکا و سراسر جهان انجام می دهند حتی احساس افتخار بیشتری می کنم، چرا که بهتر کردن افق زندگی دخترانمان نیازمند این است که همۀ ما نقش مان را ایفا کنیم. و به همین دلیل است که ما جدیدا شورای زنان و دختران کاخ سفید را تشکیل داده ایم که ریاست آن به عهدۀ دوست مشاور ارشدم، والری جارت، است. این شورا کمک خواهد کرد که اطمینان حاصل کنیم که همۀ بخش های دولت ما در حال کار برای پاسخگویی به چالش های موجود در برابر زنان و دختران می باشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در زمانی که زنان در حال بدل شدن به اکثریت نیروی کار آمریکا هستند، اولین قانونی که من امضا کردم – قاونی به که یاد لیلی لدبتر نامگذاری شده است – برای کمک به حفظ وعدۀ آمریکا طراحی شده است: اگر همان کاری که یک مرد انجام می دهد را انجام می دهید، باید همان حقوق را نیز دریافت کنید. (تشویق حضار) برای کمک به والدین در حفظ توازن میان کار و خانواده، ما به ایالات پشتیبانی بیشتری برای مهدکودکهای باکیفیت و ارزان و مرخصی خانوادگی با حقوق ارائه می کنیم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در زمانی که ما در حال نبرد در دو جنگ و مبارزه با یک شبکۀ جهانی نفرت و خشونت هستیم، ما به خدمات همۀ آمریکایی های میهن پرستی که می خواهند وظیفه شان را انجام دهند نیاز داریم. و به همین دلیل است که رییس فرماندهان ستاد مشترک، آدمیرال مالن، و فرماندهان ارشد نیروی دریایی تصمیم گرفته اند که مانع قدیمی موجود در برابر زنان را از میان بردارند تا زنان، و همچنین مردان، شجاع و ورزیدۀ نیروی دریایی بتوانند در زیردریایی ها خدمت کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در زمانی که هنوز در هشت ایالت و همچنین منطقۀ کلمبیا (واشنگتن دی. سی.) برای شرکت های بیمه قانونی است که نسبت به قربانبان خشونت های خانگی تبعیض روا دارند، ما به دنبال اصلاحاتی در نظام بیمۀ درمانی هستیم که سرانجام به بدترین اقدامات شرکت های بیمه پایان خواهند داد. و من همچنین با افتخار اشاره می کنم که اولین مشاور در امور خشونت علیه زنان را در کاخ سفید منصوب کرده ام، لین روزنتال. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در زمانی که مااغل دنیای آینده به کسانی تعلق خواهند گرفت که دانش و مهارت انجام آنها را دارند، ما در حال افزایش اقداماتمان برای آموزش جوانانمان در علوم و فن آوری، ریاضی و مهندسی هستیم و تلاش ویژه ای داریم تا زنان را در این حوزه ها استخدام کنیم – چرا که من دوست دارم که ستاره شناسان نوجوان بیشتری مانند کارولین مور را ببینیم. در واقع، ری لاهود، وزیر ترابری، مشارکت جدیدی با کالج اسپلمن را آغاز کرده است تا زنان مهندس را تربیت کند و به آنها کمک کند که در بازسازی بزرگراه ها و زیرساختهایمان مشغول به کار شوند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;و از آنجایی که امروز روز جهانی زنان می باشد، همچنین مناسب است که به کاری که خانم وزیر کلینتون، و خانم سفیر رایس، و این دولت برای زنان سراسر جهان انجام می دهند اشاره کنم. ما آنچه که به عنوان قانون جهانی منع بحث در مورد دسترسی زنان به خدمات برنامه ریزی خانواده در خارج از کشور شناخته می شود را از میان برداشته ایم. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما در حال دنبال کردن یک راهبرد جهانی در مورد بهداشت هستیم که سرمایه گذاری های مهمی در بهداشت کودکان و مادران انجام می دهد. ما پشتیبان یک قطعنامۀ سازمان ملل برای افزایش حفاظت از زنان و دختران در کشورهای جنگ زده بودیم – تا برای زنان بیشتری مانند مژده که از افغانستان به این جا سفر کرده است این امکان را فراهم کنیم که به آرزوهایشان دست یابند. ما اولین دفتر مسائل جهانی زنان را در وزارت امور خارجه راه اندازی کردیم و خانم سفیر ملانی ورویر را برای ادارۀ آن منصوب کرده ایم. (تشویق حضار) ما 18 میلیون دلار برای مبارزه با بیرحمی های خلاف وجدانی سرمایه گذاری کرده ایم که در جمهوری دموکراتیک کنگو علیه زنان و دختران روی می دهند. و در ماه آینده، من میزبان یک نشست کارآفرینی خواهم بود تا به تحقق تعهدی که در قاهره دادم کمک کنم؛ نشستی که، بخشی از آن، بر چالش هایی تمرکز خواهد کرد که در جوامع مسلمان سراسر جهان در برابر زنان کارآفرین وجود دارند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما همۀ این کارها را نه تنها به این خاطر انجام می دهیم که قدرت بخشی به زنان یکی از بهترین راههای توقیت توسعۀ اقصادی و موفقیت اقتصادی است، بلکه همچنین به این دلیل که این کار، کار درست است. من این را نه تنها به عنوان یک رئیس جمهور، بلکه همچنین به عنوان پدر دو دختر، به عنوان یک پسر و یک نوه، و یک شوهر می گویم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;من در دوران کودکی ام شاهد این بودم که مادرم بیشتر زندگی اش را وقف ارتقای حقوق و رفاه زنان در خارج کشور می کرد؛ وقف قدرت بخشی به آنها تا بتوانند کنترل بیشتری بر زندگی اقتصادی شان داشته باشند و بتوانند به خانواده شان نیز قدرت ببخشند. من دیدم که مادربزرگم، که تنها دیپلم دبیرستان داشت، با تلاش سرانجام از منشی گری به معاون رئیس یک بانک در هاوایی بدل شد. ولی همچنین دیدم که چگونه وی به یک سقف نامرئی برخورد کرد و مردانی را دید که از وی شایسته تر نبودند ولی در سلسله مراتب اداری بالاتر رفتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پیش از آن که ما پا به کاخ سفید بگذاریم، که متشکر از پشتیبانی فوق العادۀ کارکنان آن هستیم، من شاهد چالش هایی بودم که میشل به عنوان یک مادر شاغل با آنها روبرو بود. و طبق معمول، او با ظرافت و مهارت از پس آنها بر می آمد، ولی وی اولین فردی است که می تواند به شما بگوید که ایجاد توازن میان مسؤولیت های یک مدیر بیمارستان و مسؤولیت های مادر همیشه آسان نیست و برخی اوقات هنگامی که وی سر کار بود نگران دخترانمان بود و هنگامی که با دخترانمان بود نگران کارش بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;و امروز، در حالی که بزرگ شدن ساشا و مالیا را می بینم، به جهانی فکر می کنم که آنها – و همۀ دختران آمریکایی – از ما به ارث خواهند برد. و من به همۀ آن فرصت هایی فکر می کنم که هنزو فرای دسترس بسیاری از زنان جوان و بسیاری از خواهران و برادران ما هستند – خواهران و مادران و خاله ها و عمه های بسیار زیادی از ما – همۀ آن سقف های نامریی ای که هنوز شکسته نشده اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما هنوز کارهای بسیاری پیش رو داریم و به همین دلیل است که امروز این جا جمع شده ایم. من به این دلیل به این مساله فکر می کنم که یادآور آن است که چرا اینجا هستم. من نامزد ریاست جمهوری نشدم تا رویاهای دخترانمان به تعویق بیافتند و یا رد شوند. من رئیس جمهور نشدم تا ادامۀ نابرابری و بی عدالتی را در عصرمان ببینم. من نامزد ریاست جمهوری شدم تا دختران و پسرانمان به حقوق، فرصت ها و رویاهای برابری دسترسی داشته باشند. من نامزد ریاست جمهوری شدم تا رویای آمریکایی در دسترس همۀ مردممان باشد، ار هر جنسیت، یا نژاد، یا مذهب و یا طبقه ای که باشند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اگر ما بتوانیم به این هدف پایبند بمانیم، اگر بتوانیم به آرمان های بنیادین این کشور پایبند بمانیم، در این صورت من کاملا مطمئن هستم که خطی که نقاط مختلف داستان آمریکا را به یک دیگر متصل می کند در آینده نیز، مانند گذشته، یک منحنی صعودی خواهد بود. و من به ویژه خوشحال هستم که این خانم های جوان امروز در این جا حضور دارند چرا که این دختران کسانی هستند که کمک خواهند نمود تا این منحنی به سمت عدالت و برابری به پیش رود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;از همۀ شما خیلی متشکرم. خداوند شما را حفظ کند. خداوند ایالات متحدۀ آمریکا را حفظ کند. (تشویق حضار)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پایان 5:11 بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/texttrans-persian/2010/March/20100319172528eaifas0.8458826.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 17:25:33 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>The White House releases remarks by President Obama and first lady Michelle Obama at the International Women’s Day reception at the White House.</p>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[سخنرانی بايدن، معاون رئيس‌جمهوری ايالات متحده در دانشگاه دفاع ملی]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/texttrans-persian/2010/March/20100319171603eaifas0.7687799.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> &lt;p dir=RTL&gt;كاخ سفيد&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دفتر معاونت رياست جمهوري&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;18 فوريه 2010&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بيانات معاون رئيس جمهوری بايدن&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دانشگاه دفاع ملي&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;واشنگتن دي.‌سي.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;(متن سخنراني)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مسير امنيت هسته‌اي: اجراي دستور‌ كار پيشنهادي رئيس‌جمهور در اجلاس پراگ&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خانم‌ها و آقايان؛ وزيران گيتس&lt;a href=&quot;#_ftn2&quot; name=&quot;_ftnref2&quot; title=&quot;&quot;&gt;[2]&lt;/a&gt; و چو&lt;a href=&quot;#_ftn3&quot; name=&quot;_ftnref3&quot; title=&quot;&quot;&gt;[3]&lt;/a&gt;؛ ژنرال كارترايت&lt;a href=&quot;#_ftn4&quot; name=&quot;_ftnref4&quot; title=&quot;&quot;&gt;[4]&lt;/a&gt;؛ معاون وزير تاسچر&lt;a href=&quot;#_ftn5&quot; name=&quot;_ftnref5&quot; title=&quot;&quot;&gt;[5]&lt;/a&gt;؛ مدير عمليات دي آگوستينو&lt;a href=&quot;#_ftn6&quot; name=&quot;_ftnref6&quot; title=&quot;&quot;&gt;[6]&lt;/a&gt;؛ اعضاي رده‌هاي مسلح؛ دانشجو‌يان و استادان؛‌از حضور همۀ شما متشكرم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اليهو روت&lt;a href=&quot;#_ftn7&quot; name=&quot;_ftnref7&quot; title=&quot;&quot;&gt;[7]&lt;/a&gt; در هنگام تأسيس اين دانشگاه مأموريتي به آن داد كه در واقع جوهر دفاع ملي ما را تشكيل مي‌دهد: &amp;quot;نبايد جنگ را ترويج كرد، بلکه بايد با درايت و با  حفظ آمادگي لازم براي مقابله با تهاجم دشمن به منظور پاسداری از صلح تلاش كرد.&amp;quot; براي مدتي بيش از يك قرن،‌شما و پيشينيانتان این فراخوان را مورد توجه قرار داده‌ايد. عواملی کار سازی که  بزرگتر از اینها بوده كه شهروندان ب‌توانند خواستار آنها باشند معدودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بسياري از رهبران سياسي ايالات متحده از جمله ژنرال جيم جونز&lt;a href=&quot;#_ftn8&quot; name=&quot;_ftnref8&quot; title=&quot;&quot;&gt;[8]&lt;/a&gt;، مشاور برجسته امنيتي دولت‌ در اين دانشگاه تحصيل كرده‌اند. شما به خوبي به او آموزش داده‌ايد. جورج كنان&lt;a href=&quot;#_ftn9&quot; name=&quot;_ftnref9&quot; title=&quot;&quot;&gt;[9]&lt;/a&gt;، دانش‌پژوه و ديپلمات، در اواخر دهه 1940 ميلادي در دانشگاه عالي دولتي جنگ خطابه‌اي ايراد كرد. وي به محض بازگشت از مسكو دكترين محدود‌سازي تسليحات هسته‌اي را در دفتر کار كوچکش كه فاصله چنداني با اينجا ندارد مطرح كرد؛ اصولي كه رهنمون نسل سياست خارجي در زمان جنگ سرد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برخي از اتفاقاتي كه در خلال آن دوران به وقوع‌پيوست به نظر خاطراتي متعلق به گذشته‌هاي دور مي‌آيند. اما مسئله‌اي كه من امروز مي‌خواهم در مورد آن با شما صحبت كنم، چالش ناشي از تسليحات هسته‌اي است كه كماكان توجه فوري ما را مي‌طلبد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه آوريل سال گذشته ، پرزیدنت او‌باما در پراگ ديدگاه خود را در زمينه پاسداری از كشورمان در مقابل تهديدات هسته‌اي تشريح كرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وي اين نكته را به وضوح بيان داشت كه ما قدم‌هاي استواري را در راه رسيدن به جهاني عاری از سلاح‌هاي اتمي برخواهیم داشت و در عين حال تا زماني كه لازم باشد، زرادخانه‌هاي امن، ايمن و مؤثرمان را حفظ خواهيم كرد. ما برای تقويت &amp;quot;معاهده منع گسترش تسليحات هسته‌اي&amp;quot;&lt;a href=&quot;#_ftn10&quot; name=&quot;_ftnref10&quot; title=&quot;&quot;&gt;[10]&lt;/a&gt; تلاش خواهیم کرد. ما هر چه را در توان‌ داشته باشيم در راه جلو‌گيري از گسترش سلاح‌هاي هسته‌اي به مناطق و كشورهايي كه هنوز به اين تسليحات دست نيافته‌اند، به كار خواهيم برد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;درك تهديد ناشي از تروريسم هسته‌اي چندان دشوار نیست. با اين حال ما نبايد اين موضوع را كه دست‌يابي كشوري به سلاح هسته‌اي مي‌تواند به بي‌ثباتي در مناطقي كه به لحاظ امنيتي براي ما اهمیت حياتي دارند بیانجامد و ممکن است كشورهاي همسايه را نیز به دست یافتن به سلاح هسته ای خاص خود برانگیزد، دست کم بگیریم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دستور‌كار ما حاصل ارزيابي مشخص و دقيق منافع ملي‌ كشورمان است. ما مدت مديدي است كه براي مقابله با تهديدات دشمنان بالقوه خود بر تسليحات هسته‌ای‌خود تكيه كرده‌ايم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در حال حاضر و با بهبود فن‌آوري‌ها در بخش‌هاي مختلف، ما سرگرم ايجاد و بسط شيوه‌‌هاي غيرهسته‌اي براي رسيدن به همان هدف هستيم. در گزارش چهار‌سالانه بررسي وضعيت پدافند دفاعي و بررسي پدافند موشك‌هاي بالستيكي كه دو هفته پيش توسط وزير گيتس منتشر شد، طرحي براي تقويت نيروهاي نظامي متعارف و سرآمد كشورمان براي دفاع از ميهن خود و هم‌پيمانان‌مان ارائه شده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما با امكاناتي نظير سپر دفاع موشكي قابل انطباق، كلاهك‌هاي متعارف جنگي با قابليت هدف‌گيري كليه نقاط جهان و ساير امكاناتي كه در حال ايجاد آنها هستيم، قادر خواهيم بود با همكاري ساير قدرت‌هاي هسته‌اي از نقش تسليحات هسته‌اي بكاهيم. با استفاده از اين امكانات جديد، خواهيم توانست حتي با وجود كاهش شديد زرادخانه‌هاي هسته‌اي هم به طرز غير‌قابل انكار‌ي قدرتمند باقي بمانيم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;همان‌طور كه پيش از اين‌هم بارها گفته‌ايم، گسترش تسليحات هسته‌اي بزرگ‌ترين تهديد پيش‌روي كشور‌مان محسوب مي‌شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به همين دليل است كه ما در صدد توقف گسترش تسليحات هسته‌اي و در نهايت از میان بردن اين نوع از تسليحات هستيم، با این همه تا فرارسیدن آن روز، از انجام هر گونه اقدام مقتضي براي حفظ زرادخانه‌هاي خود دريغ نخواهيم ورزید.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آزمايشگاه‌هاي تسليحات هسته‌اي ما  در كنار نيروهاي نظامي‌مان كه سزاوار حمايت‌‌اند، ‌در خط مقدم اين تلاش حضور دارند. ساخت سريع‌ترين ابررايانه‌هاي جهان، توليد سوخت‌هاي پاكیزه ‌تر و سير افلاك با تلسكوپ‌هاي روباتيك تنها بخشي از خدمات فوق‌العاده ارزشمند اين آزمايشگاه‌ها محسوب مي‌شوند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;با اين‌حال، عمده شهرت اين آزمايشگاه‌ها بيشتر مربوط به خدماتي است كه آنها در زمينه تأمين امنيت كشورمان ارائه مي‌دهند. ما به دفعات از آزمايشگاه‌های خود خواسته‌ايم تا فوري‌ترين احتياجات استراتژيك ما را تأمين كنند و آنها نيز هر بار نيازهاي‌مان را برآورده كرده‌‌اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در سال 1939 ميلادي، زماني كه يك حكومت فاشيستي تهاجم گسترده‌اي را در سراسر اروپا، آسيا و آفريقا آغاز كرد،‌آلبرت اينشتين&lt;a href=&quot;#_ftn11&quot; name=&quot;_ftnref11&quot; title=&quot;&quot;&gt;[11]&lt;/a&gt; به روزولت&lt;a href=&quot;#_ftn12&quot; name=&quot;_ftnref12&quot; title=&quot;&quot;&gt;[12]&lt;/a&gt;،رئيس جمهور وقت ايالات متحده هشدار داد كه نازي‌ها مسابقه‌اي براي ساخت نوعي سلاح به راه انداخته‌اند كه جهان تا آن روز مشابه آن را به خود نديده است. در صحراي جنوب غربي، گروه فيزيكدان‌هاي لوس آلموس&lt;a href=&quot;#_ftn13&quot; name=&quot;_ftnref13&quot; title=&quot;&quot;&gt;[13]&lt;/a&gt;تحت رهبري رابرت اپن‌هايمر&lt;a href=&quot;#_ftn14&quot; name=&quot;_ftnref14&quot; title=&quot;&quot;&gt;[14]&lt;/a&gt; در آن مسابقه پيروز شدند و مسير تاريخ را تغيير دادند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سانديا&lt;a href=&quot;#_ftn15&quot; name=&quot;_ftnref15&quot; title=&quot;&quot;&gt;[15]&lt;/a&gt; كمي پس از جنگ دوم جهاني در نزديكي آلبوكوئركی&lt;a href=&quot;#_ftn16&quot; name=&quot;_ftnref16&quot; title=&quot;&quot;&gt;[16]&lt;/a&gt; پیدایش یافت و به نخستين مركز توليد اجزاي غيرهسته‌اي برنامه جنگ‌افزارهاي هسته‌اي ما تبديل شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;چند سال بعد، مؤسسه‌اي كه بعدها لارنس ليومور&lt;a href=&quot;#_ftn17&quot; name=&quot;_ftnref17&quot; title=&quot;&quot;&gt;[17]&lt;/a&gt; نام گرفت در كاليفرنيا تأسيس شد. در جريان مسابقه تسليحاتي كه پس از جنگ كره به وقوع پيوست، اين مؤسسه كلاهك‌هاي جنگي را كه توانايي‌هاي هسته‌اي ما را بي‌مانند و بي‌رقيب نگه داشتند طراحي و توليد كرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اين مثال‌ها بيانگر نكتةاي است كه همه افراد حاضر در اين جلسه از قبل از آن اآگاهی داشته‌اند: سرنوشت جنگ‌ها و مخاصمات پيش‌آمده در قرن گذشته تنها نه در ميدان جنگ، بلكه در كلاس‌هاي درس و آزمايشگاه‌ها تعيين شده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; هاپ آرنولد&lt;a href=&quot;#_ftn18&quot; name=&quot;_ftnref18&quot; title=&quot;&quot;&gt;[18]&lt;/a&gt;، ژنرال نيروي هوايي، يكي از پيشگامان هوانوردي كه ديدگاه‌هايش به شكل‌گيري كالج دولتي عالي جنگ انجاميد در اظهار‌نظري بيان داشت كه سرنوشت جنگ جهاني اول را زور بازو و سرنوشت جنگ دوم جهاني را تداركات تعيين كرد. بر اساس پيش‌بيني وي: &amp;quot;جنگ سوم جهاني متفاوت خواهد بود. برنده اين جنگ طرفي است كه از ذكاوت بيشتري برخوردار باشد.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ژنرال آرنولد موضوع را تقريباً درست متوجه شده بود. پيروزي در جنگ سرد مديون كمك‌هاي افراد حاذقي مثل كنان و اَُپنهايمر بود كه تلاش‌ها‌شان از بروز جنگ سوم جهاني ممانعت به عمل آورد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در خلال جنگ سرد، ما تسليحات هسته‌اي خود را در فضا‌، زير دريا و زير‌زمين آزمايش كرديم تا قبل از استقرار، از كارايي آنها اطمينان یابیم و ارزيابي بهتري در مورد امكان اعمال شيوه‌هاي پيشرفته‌تر به عمل آوريم. اما اين آزمايشها  و انفجارها به سلامت ما و محيط زيست اطرافمان آسيب وارد كرده و مانع تحقق اهداف ما در زمينه منع گسترش تسليحات هسته‌اي شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هجده سال پيش، پرزیدنت جورج بوش پدر قانون مصوب كنگره ايالات متحده در زمينه ممانعت از انجام آزمايشهای هسته‌اي را امضاء كرد؛ قانوني كه تا به امروز معتبر مانده است و اجرا مي‌شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به منظور رعايت قانون ممانعت از انجام آزمايشهای هسته‌اي، آزمايشگاه‌هاي ما از طريق برنامه مديريت تسليحات زرادخانه‌اي&lt;a href=&quot;#_ftn19&quot; name=&quot;_ftnref19&quot; title=&quot;&quot;&gt;[19]&lt;/a&gt; – بدون انجام آزمايشهای هسته‌اي زير‌زميني و با استفاده از شیوه های موفق كه هر روز پيشرفته‌تر مي‌شوند – زرادخانه‌هاي هسته‌اي ما را به روز نگه‌داشته‌اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مديران آزمايشگاه‌هاي هسته‌اي به ما مي‌گويند كه امروزه با استفاده از برنامه مديريت تسليحات زرادخانه‌اي به درك عميق‌تري از زرادخانه‌هاي هسته‌اي  ما، در مقايسه با زماني كه آزمايش سلاح های هسته‌اي معمول بود، رسيده‌اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اجازه دهيد در اينجا تكرار كنم كه در مقايسه با زماني كه ما سلاح‌يمان را با رويه‌اي منظم منفجر مي‌كرديم، امروز آزمايشگاه‌هاي ما در مورد زرادخانه‌هاي هسته‌اي بيشتر مي‌دانند. اين آزمايشگاه‌ها با پشتيباني بيشتر ما مي‌توانند ازطریق تشخيص مشكلات بالقوه هسته‌اي، در كاهش تأثيرات منفي ناشي از چنين مشكلاتي بر زرادخانه‌هاي هسته‌اي مؤثر باشند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;متأسفانه، در خلال دهه گذشته، مجموعه هسته‌اي و متخصصان اين بخش مورد غفلت واقع شدند و بودجه لازم در اختيارشان قرار نگرفت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بين سال‌هاي 2006 تا 2008 ميلادي بيش از 2000 تن از كاركنان مركز لوس آلموس و مؤسسه لارنس ليورمور، از جمله دانشمندان و مهندسان بسيار مجرب، به دليل ناكافي‌بودن بودجه‌شغلشان را از دست دادند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برخي از دستگاه‌هاي مورد استفاده ما در زمينه استعمال اورانيوم و پلوتونيوم مربوط به زماني است كه قدرت‌هاي بزرگ جهاني توسط ترومن، چرچيل و استالين رهبري مي‌شدند. هر روز آثار كهولت و پوسيدگي در اين دستگاه‌ها بيشتر آشکارمي شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;از آنجا كه ما نيز از اين مخاطرات مطلع هستيم، در ماه دسامبر سال گذشته ميلادي وزير چو و من با رؤساي سه آزمايشگاه تسليحات هسته‌اي در كاخ سفيد ملاقات كرديم. آنها در اين جلسه تأثير خطرناك فشارهاي بودجه‌اي بر توانايي‌خود را  در مديريت زرادخانه‌ها بدون انجام آزمايشهای هسته‌اي شريح كردند. به گفته آنها ادامه اين وضعيت تهديدي براي امنيت ما محسوب مي‌شود. پرزیدنت اوبا‌ما و من با اين نظر موافقيم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به همين دليل، ما با هدف جبران كاهش خطرناك بودجه در دهه گذشته، بودجه جديدي را در ابتداي ماه جاري (ميلادي) اعلام كرديم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در بودجه جديد مبلغ هفت ميليارد دلار به منظور نگهداري تسليحات هسته‌اي در زرادخانه‌ها و نوسازی زيرساخت‌هاي هسته‌اي ما اختصاص داده شده است. براي بهتر نشان دادن اين موضوع، با ید یاد آور شود که اين مبلغ 624 ميليون دلار بيشتر از مبلغي است كه كنگره در سال گذشته ميلادي برای این منظورتصويب كرد و افزايشي معادل پنج ميليارد دلار در خلال پنج سال آينده موجب می شود. اين بدان معناست كه ما حتي در اين دوران سخت مالي هم ما به تأمين منابع مورد‌نياز براي ارتقاي امنيت كشورمان متعهد باقي خواهيم ماند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اين سرمايه‌گذاري نه تنها در راستاي دستور كار ما در منع گسترش تسليحات هسته‌اي قرار دارد، بلكه جزء اصلي و ضروري آن محسوب مي‌شود. با تضمين كارايي تسليحات انبارشده در زرادخانه‌ها از يك طرف و انجام تلاش‌مضاعف در زمينه‌هاي تحقيق و توسعه،‌امكان ادامه كاهش شديد در تسليحات هسته‌اي بدون به خطر انداختن امنيت‌ كشورمان وجود خواهد داشت و با بهبود توانايي‌هاي‌مان در زمينه توليد تسليحات متعارف‌، اتكاي ما به تسليحات هسته‌اي كمتر و كمتر خواهد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خلع سلاح مسئولانه وجود متخصصان ورزيده براي مديريت امور نيازمند است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;فن آوران  چيره‌دستي كه امروز مسئوليت نگهداري زرادخانه‌هاي ما را بر عهده دارند، همان افرادي هستند كه در صورت نياز قادرند آن را در آينده از رده خارج كنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;و شيمي‌دان‌هايي كه رموز بقاي ذرات پلوتونيوم را مي‌دانند، با انجام آزمايشات خاص قادرند مواد هسته‌اي مفقود شده را رديابي كنند و سوداگران اين مواد را به دام بياندازند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هدف ما در ايجاد جهاني عاري از تسليحات هسته‌اي مورد تأييد مقامات اصلی هر دو حزب جمهوریخواه و دموكرات قرار گرفته است. اين مقامات دو وزير خارجه وقت از دولت‌هاي جمهوریخواه يعني هنري كسينجر&lt;a href=&quot;#_ftn20&quot; name=&quot;_ftnref20&quot; title=&quot;&quot;&gt;[20]&lt;/a&gt; و جورج شولتز&lt;a href=&quot;#_ftn21&quot; name=&quot;_ftnref21&quot; title=&quot;&quot;&gt;[21]&lt;/a&gt;؛ بيل پري&lt;a href=&quot;#_ftn22&quot; name=&quot;_ftnref22&quot; title=&quot;&quot;&gt;[22]&lt;/a&gt; وزير دفاع رئيس جمهور كلينتون و همكار سابق من سم نان&lt;a href=&quot;#_ftn23&quot; name=&quot;_ftnref23&quot; title=&quot;&quot;&gt;[23]&lt;/a&gt; از حزب دموكرات، كه سال‌ها رياست كميته نيروهاي مسلح سنا را بر عهده داشت، را شامل مي‌شوند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اين چهار مقام دولتي، به اتفاق حذف تسليحات هسته‌اي را &amp;quot;يك ابتكار جسورانه منطبق با ميراث اخلاقي آمريكا&amp;quot; توصيه كردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در زمان مبارزات انتخابات رياست جمهوري سال 2008 ميلادي، هم رئيس جمهور و هم سناتور مك كين&lt;a href=&quot;#_ftn24&quot; name=&quot;_ftnref24&quot; title=&quot;&quot;&gt;[24]&lt;/a&gt; از هدف مذكور حمايت كردند. ما به پشتيباني خود از اين توافق عمومي نوظهور ، همانند زماني كه با الهام از فکرجورج كنان جلوي توسعه‌طلبي اتحاد جماهير شوروي سابق را گرفتيم ادامه خواهيم داد .&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به منظور تحقق هدف مذكور، ما به صورتي خستگي‌ناپذير در راه اجرايي كردن دستور كار اعلام شدۀ رئيس جمهور درپراگ تلاش كرده‌ايم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه سپتامبر سال گذشته ميلادي، رئيس جمهوری رياست يكي از جلسات تاريخي شوراي امنيت سازمان ملل متحد را كه در آن همگي اعضاي شورا به صورت متفق‌القول‌ عناصر كليدي ديدگاه رئيس جمهور را پذيرفتند، به عهده داشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;همزمان با سخنان من در اينجا، مذاكره‌كنندگان آمريكايي و روسي در مراحل پاياني بحث و تبادل‌نظر در مورد توافق‌نامه‌اي هستند كه تعداد سلاح‌هاي استراتژيك را به كمترين ميزان خود در خلال دهه‌هاي گذشته كاهش خواهد داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تمهيدات نظارتي پيش‌بيني‌شده، ضامن عمل به تعهدات توافق شده خواهد بود. اين كاهش‌ها به صورتي شفاف و قابل پيش‌بيني انجام خواهد شد. معاهده جديد كاهش جنگ‌افزارهاي استراتژيك&lt;a href=&quot;#_ftn25&quot; name=&quot;_ftnref25&quot; title=&quot;&quot;&gt;[25]&lt;/a&gt; افزايش ثبات استراتژيك را در پي خواهد داشت و با نشان دادن اينكه قدرت‌هاي پيشرو خود را در زمينه كاهش زرادخانه‌هايشان متعهد مي‌دانند، از تلاش‌هاي جهاني به منظور پيشگيري از توليد و تكثير تسليحات هسته‌اي حمايت مي‌كند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اين موضوع به افزايش همكاري روسيه در كمك به تقويت توافق جهاني براي برخورد با كشورهايي كه از تعهدات خود در قبال معاهده منع کسترش سلاح های هسته‌اي سرباز زنند، خواهد انجاميد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اين رابهر در حال ثمر‌دادن است. ما با وضع يكي از بازدارنده‌ترين تحريم‌هاي شوراي امنيت سازمان ملل متحد از زمان تأسيس اين نهاد بين‌المللي عليه كره شمالي، كه به طرز مؤثري توسط جامعه جهاني اجرا مي‌شود، اين كشور را به دليل فعاليت‌هايش در توليد وتكثير تسليحات هسته‌اي تحت فشار قرار داده‌ايم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما با همكاري شركاي بين‌المللی خود در تلاشيم تا اطمینان حاصل كنيم كه ايران نيز پی آمدهای واقعي عدم انجام تعهدات‌اش را خواهد ديد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در عين حال، ما در حال تكميل  بررسي‌هاي خود در زمينه وضعيت هسته‌اي خودمان در تمامی سطح دولت هستيم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بودجه پيشنهادي ما به از هم اکنون منعكس كننده برخي از اولويت‌هاي كليدي ما است. افزايش بودجه براي مجموعه هسته‌اي‌مان و احساس تعهد در قبال حفظ بمب‌افكن‌هاي عظيم‌الجثه دور‌پرواز و توانايي‌هاي موشكي زميني و زيردريايي‌، با توجه به موافقت‌نامه جديد كاهش جنگ‌افزارهاي استراتژيك، از جمله اين اولويت‌ها است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا درخواست كنگره و حمايت همه‌جانبه وزير گيتس، بررسي مذكور به صورتي كاملاً مشاركتي انجام شده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما معتقديم کهاجماع گسترده و عميقی در مورد اهميت اجراي دستور كار رئيس‌جمهور و قدم‌هايي كه بايد در راستاي تحقق آن برداشته شود به وجود آورده ایمورده ایم. نتايج حاصله به زودي تسليم كنگره خواهد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;همچنين رئيس‌جمهور به منظور پيشبرد هدف خود در زمينه ايمن‌سازي كليه مواد هسته‌اي آسيب پذیر در يك مهلت چهارساله، ميزبان يك نشست امنيت هسته‌اي در ماه آوريل خواهد بود.ما نمي‌توانيم منتظر يك اقدام تروريستي بمانيم تا دور هم جمع شويم و در مورد اتخاذ اقدامات مقتضي و افزايش معیارهاي امنيتي تصميم بگيريم. از شركاي خود انتظار داريم به تعهدات خود در اين زمينه كاملاً پايبند باشند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه مه نيز در كنفرانس بازبيني معاهده منع گسترش تسليحات هسته‌اي شركت خواهيم كرد. ما در اين اجلاس به دنبال انجام اقدامات مؤثرتر در تقويت بازرسي‌ها و مجازات متقلبان خواهيم بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مفهوم اصلی مودر توافق در معاهده – يعني حرکت قدرت‌هاي هسته‌اي به سوی خلع سلاح و عدم دسترسي كشورهاي فاقد سلاح هسته‌اي به چنين تسليحاتي و در عين حال امكان دسترسي به فن‌آوري صلح‌آميز هسته‌اي براي آنها – سنگ‌بناي معاهده منع توليد و تكثير تسليحات هسته‌اي محسوب مي‌شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;قبل از طرح اين معاهده پرزیدنت كندي&lt;a href=&quot;#_ftn26&quot; name=&quot;_ftnref26&quot; title=&quot;&quot;&gt;[26]&lt;/a&gt; پيش‌بيني كرد تا اواسط دهه 1970 ميلادي 20 قدرت هسته‌اي در جهان وجود داشته باشند، اتفاقي كه با مطرح شدن معاهده منع توليد و تكثير تسليحات هسته‌اي و اجماع كشورهاي جهان در حمايت از آن به وقوع نپيوست.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;40 سال پس از آن تاريخ، امروز اجماع یادشده در حال فرسايش است. ما بايد آن اجماع را مجدداً تحكيم كرده و معاهده را براي ايفاي نقش مؤثرتر در آينده تقويت كنيم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما در عين حال به تلاش‌هاي خود به منظور به نتيجه رساندن مذاكرات مربوط به منع توليد مواد شكاف‌پذير، كه قابليت استفاده در تسليحات هسته‌اي دارند، ادامه خواهيم داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مي‌دانيم تصويب معاهده‌اي كه توليد مواد شكاف‌پذير را ممنوع سازد سريع يا آسان نخواهد بود؛ با اين حال، كنفرانس خلع‌سلاح بايد هر چه سريع‌تر بررسي تصويب چنين معاهده‌اي از سر بگيرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;قسمت آخر دستور كار پيشنهادي رئيس جمهوری در اجلاس پراگ، تصويب معاهده منع جامع آزمايشات هسته‌اي بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ده سال پيش ما به منظور منع كشورهاي  نوظهور هسته‌اي از مدرن سازي زرادخانه‌هاي هسته‌اي‌خود و جلوگيري از توليد تسليحات هسته‌اي پيشرفته‌تر توسط رقبای‌ما، مذاكرات مربوط به اين معاهده را مديريت كرديم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اطمينان داريم كه تا امروز به كليه نگراني‌هاي منطقی كه درآن زمان در مورد اين معاهده مطرح شده بود – از جمله نظارت و قابلیت اعتماد زرداخانه‌هاي هسته‌اي خودمان – پرداخته شده است. پيمان منع آزمايشهای هسته‌ايي كماكان در همان درجه اهميتی كه در گذشته از آن برخوردار بود قرار دارد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;همان طور كه پرزيدنت جمهور اوباما در پراگ اعلام داشت: ما نمي‌توانيم در اين تلاش به تنهايي موفق شويم اما مي‌توانيم پيشگام آن بوده و آغازگر آن باشيم.&amp;quot;     &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برخي دوستان در هر دو حزب ممكن است در رابطه با بخش‌هايي از شيوه كار اتخاذ شده توسط ما ترديدهايي مطرح كنند. برخي در حزب خودمان ممكن است با سوق دادن سرمايه‌گذاري‌ها به مجموعه هسته‌اي‌ما و در عين حال پذيرش تعهد كاهش تسليحات مشكل داشته باشند. بعضي ديگر نيز در حزب رقيب ممكن است اين نگراني را داشته باشند كه ما در حال چشم‌پوشي از توانايي‌هايي هستيم كه امنيت كشورمان را تضمين خواهد كرد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما ضمن احترام به نظر هر دو گروه با آنها مخالفيم. ايالات متحده آمريكا به عنوان تنها كشور  جهان كه از سلاح هسته‌اي استفاده كرده و از طرفي موافق جدي معاهده منع گسترش تسليحات هسته‌اي محسوب است مدتهاست تناقضي چشمگیرو در عين حال غير‌قابل اجتناب را تجسم بخشیده است. كابوس درگير شدن در يك نزاع هسته‌ايي ممكن است وقوع آن‌را غير محتمل كند، اما صرف وجود تسليحات هسته‌ايي، بویژه در دست نا‌اهلان، همواره نسل بشر را در ورطه خود ويرانگري قرار مي‌دهد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بسياري از چهره‌هاي برجسته عصرهسته‌اي ديدگاه دوگانه‌اي نسبت به ابعاد مختلف اين مسئله داشته‌اند. كنان، كه نوشته‌هايش زمينه ساز به وجود آمدن نظريه منع گسترش سلاح‌هاي هسته‌اي شد، به بحثي پرشور و در عين حال بيهوده پيرامون توليد بمب هيدروژني پرداخت. رابرت اپنهايمر نيز پس از مشاهده اولين ابر قارچ‌مانند حاصل از انفجار وسيله‌اي كه خود در طراحي آن نقش داشت، تأسف شديد خود را از اين‌كه به &amp;quot;نابودکنندۀ جهان&amp;quot; تبديل شده است ابراز داشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هم پرزيدنت جمهور اوباما وهم من در اين مورد كه ترس اپنهايمر از نابودي جهان هرگز نبايد به واقعيت زندگي ما تبديل شود، مصمم هستيم. به همين دليل است كه ما به دنبال صلح و امنيت در جهاني عاري از سلاح‌هاي هسته‌اي هستيم.  قدرت ترسناکی كه ما در اختيار داريم بايد همواره با كفه احساس مسئوليت مشتركمان متوازن شود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هر روز، بسياري از افرادی که در اين حضور دارند، با تخصص، شجاعت و لطف خود به ما در تحمل بار اين مسئوليت كمك مي‌كنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;يك ملت قدرشناس از شما به خاطر خدمات‌تان تقدير مي‌كند. ما در كنار هم به مسئوليت‌هايمان عمل خواهيم كرد. ما در كنار هم دنيا را رهبري خواهيم كرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;با تشكر از شما&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خداوند حافظ آمريكا باشد&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خدواند حافظ نيروهاي‌مان باشد &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/texttrans-persian/2010/March/20100319171603eaifas0.7687799.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 17:16:07 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>The White House releases the text of remarks on nuclear security prepared for delivery by Vice President Biden at the National Defense University in Washington.</p> </div> <div><br clear=all> <hr align=left size=1 width="33%"> <div id=ftn1> <p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a> Biden</p> </div> <div id=ftn2> <p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title="">[2]</a> Gates</p> </div> <div id=ftn3> <p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title="">[3]</a> Chu</p> </div> <div id=ftn4> <p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title="">[4]</a> General Cartwright</p> </div> <div id=ftn5> <p><a href="#_ftnref5" name="_ftn5" title="">[5]</a> Tauscher</p> </div> <div id=ftn6> <p><a href="#_ftnref6" name="_ftn6" title="">[6]</a> D’Agostino</p> </div> <div id=ftn7> <p><a href="#_ftnref7" name="_ftn7" title="">[7]</a> Elihu Root</p> </div> <div id=ftn8> <p><a href="#_ftnref8" name="_ftn8" title="">[8]</a> General Jim Jones</p> </div> <div id=ftn9> <p><a href="#_ftnref9" name="_ftn9" title="">[9]</a> George Kennan</p> </div> <div id=ftn10> <p><a href="#_ftnref10" name="_ftn10" title="">[10]</a> Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT)</p> </div> <div id=ftn11> <p><a href="#_ftnref11" name="_ftn11" title="">[11]</a> Albert Einstein</p> </div> <div id=ftn12> <p><a href="#_ftnref12" name="_ftn12" title="">[12]</a> President Roosevelt</p> </div> <div id=ftn13> <p><a href="#_ftnref13" name="_ftn13" title="">[13]</a> Los Alamos</p> </div> <div id=ftn14> <p><a href="#_ftnref14" name="_ftn14" title="">[14]</a> Robert Oppenheimer</p> </div> <div id=ftn15> <p><a href="#_ftnref15" name="_ftn15" title="">[15]</a> Sandia</p> </div> <div id=ftn16> <p><a href="#_ftnref16" name="_ftn16" title="">[16]</a> Albuquerque</p> </div> <div id=ftn17> <p><a href="#_ftnref17" name="_ftn17" title="">[17]</a> Lawrence Livermore</p> </div> <div id=ftn18> <p><a href="#_ftnref18" name="_ftn18" title="">[18]</a> Hap Arnold</p> </div> <div id=ftn19> <p><a href="#_ftnref19" name="_ftn19" title="">[19]</a> Stockpile Stewardship Program</p> </div> <div id=ftn20> <p><a href="#_ftnref20" name="_ftn20" title="">[20]</a> Henry Kissinger</p> </div> <div id=ftn21> <p><a href="#_ftnref21" name="_ftn21" title="">[21]</a> George Shultz</p> </div> <div id=ftn22> <p><a href="#_ftnref22" name="_ftn22" title="">[22]</a> Bill Perry</p> </div> <div id=ftn23> <p><a href="#_ftnref23" name="_ftn23" title="">[23]</a> Sam Nunn</p> </div> <div id=ftn24> <p><a href="#_ftnref24" name="_ftn24" title="">[24]</a> Senator McCain</p> </div> <div id=ftn25> <p><a href="#_ftnref25" name="_ftn25" title="">[25]</a> Strategic Arms Reduction Treaty (START)</p> </div> <div id=ftn26> <p><a href="#_ftnref26" name="_ftn26" title="">[26]</a> President Kennedy</p> </div>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[چگونه به صراحت دربارۀ موارد  اختلافات صحبت کنیم]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/peopleplace-persian/2010/March/20100319165124SBlebahC6.925601e-02.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded>&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://photos.state.gov/libraries/amgov/3234/Week_1/030110_Jennifer_Holladay_200.jpg&quot;&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نوشتۀ: جنیفر هالادی&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در هر کجای جهان که باشیم، قطعا ً به کسانی برمی خوریم که ظاهری متفاوت دارند، به طور متفاوتی می اندیشند، به طور متفاوتی عبادت می کنند و دارای تجربیات متفاوت هستند. گفتگو با مردم گوناگون می تواند تفرقه برانگیز یا سازنده باشد و  این بستگی به ما دارد که چه  رویکردی را انتخاب کنیم. جنیفر هالادی که یک  آموزگاربی طرف است، شش گام در جهت کمک به گفتگوی سازنده را مطرح می کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;ایجاد هدف مشترک.&lt;/b&gt; اطمینان حاصل کنید که اعضای گروه در جهت یک هدف مشترک پیش می روند، نه اهداف مخالف. یک هدف گسترده برای گروه تعیین کنید – و یک هدف روشن برای هر گردهمایی. آیا دور هم جمع می شوید تا با یک دیگر آشنا شوید؟  تجربیات مختلف زندگی را بشناسید؟ یا گرد هم می آیید تا دربارۀ یک مسئلۀ خاص مانند جامعه، مدرسه یا محیط کار بحث و آن را حل کنید؟&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;مطرح کردن واقعیت های فردی.&lt;/b&gt; بحث در بارۀ تفاوت ها مستلزم دادن اطلاعاتی نیز دربارۀ خودمان است، اما ما تنها نظرات خودمان را بیان می کنیم. کسی نمی تواند از جانب بقیه حرف بزند. یک نفر مهاجر، نمی تواند از تجربۀ همۀ مهاجران بگوید. وقتی نقطه نظرات خود را با بیان تجربیات شخصی مطرح می کنید از کلمات &amp;quot;من&amp;quot; و &amp;quot;مال من&amp;quot; استفاده کنید.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;مطرح کردن سؤالات باز.&lt;/b&gt; گفتگوی سازنده دربارۀ تفاوت ها، با کنجکاوی و یادگیری همراه است. مطرح کردن سؤالات باز – به جای آن هایی که جواب &amp;quot;بله&amp;quot; یا &amp;quot;خیر&amp;quot; دارند -  در عین ایجاد یک محیط محترمانه برای کنجکاوی، زمینه را برای تبادل نظرصریح هم آماده می کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;گفتگوی بیشتر.&lt;/b&gt; برای هرچه پربار کردن گفتگو می توان از منابع خارجی هم استفاده کرد – یافته های پژوهش ها، کتاب ها و فیلم های مربوطه. در حالی که تجربیات شخصی ممکن است موجب بروز موارد تعصب آمیز شود،  بکارگیری اطلاعات خارج، می تواند چارچوب لازم را برای تجربیات شخصی فراهم کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;اختصاص دادن فضایی به گفتن &amp;quot;آخ&amp;quot;.&lt;/b&gt; در بحث تفاوت ها، ناگزیر موقعیت هایی پیش می آید که حرف کسی برای  دیگری سنگین است. &amp;quot;قانون مبتنی بر آخ&amp;quot; را در گروه به کار ببندید، این قانون اجازه می دهد کسی که مورد توهین قرار گرفته بتواند در مورد علت آن توضیح بدهد. در حین توضیح فرد، بقیه باید فقط گوش بدهند، و بعد از آن، دنبالۀ بحث اولیه گرفته می شود. هدف، احترام گذاشتن به یک نقطه نظر متفاوت است- و البته ادامۀ گفتگو. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;تأمل.&lt;/b&gt; گفتگو دربارۀ موارد اختلاف می تواند حالت های مختلفی به خود بگیرد: ناراحت کننده، تشویق کننده، هیجان انگیز، کسالت آور، یا  زندگی عوض کن. هم به طور فردی و هم در قالب یک گروه، درمورد آن چه یاد می گیرید تأمل، و چگونگی احساس خود را درک کنید. از این تأملات برای ترتیب دادن گردهمایی های دیگر و تعیین مواضع و اقدامات خود در آینده، استفاده کنید.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;i&gt;جنیفر هالادی یک مربی مخالف با تعصب، نویسنده و مشاور است که در تنظیم راهنما های گفتگو برای دبیرستان های آمریکا، به عنوان بخشی از برنامۀ &lt;a href=&quot;http://www.tolerance.org/&quot;&gt;&amp;quot;آموزش مدارا&lt;/a&gt;&amp;quot; فعالیت داشته است ؛  برنامه &lt;a href=&quot;http://www.tolerance.org/mix-it-up/lunch-day&quot;&gt;مخلوط شوید&lt;/a&gt; به دانش آموزان کمک می کند &lt;a href=&quot;http://www.america.gov/st/educ-english/2008/December/200812091202451CJsamohT0.9725611.html&quot;&gt;محدودیت های اجتماعی محیط آموزشی&lt;/a&gt; خود را تجربه کرده و از آن عبور کنند. در سال 2008، وزارت امور خارجه از او برای سخنرانی دربارۀ &amp;quot;عدالت در نثر کتب درسی آمریکا&amp;quot; در دانشگاه پاریس (سوربن&lt;/i&gt;&lt;a href=&quot;#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;[1]&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/a&gt;&lt;i&gt;) دعوت کرد.&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;/p&gt; &lt;p&gt;[1] Sorbonne&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/peopleplace-persian/2010/March/20100319165124SBlebahC6.925601e-02.html?CP.rss=true</guid>
<media:content type="image/jpeg" url="http://photos.state.gov/libraries/amgov/3234/Week_1/030110_Jennifer_Holladay_200.jpg" width="134" height="200" />
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 16:51:26 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>Wherever we are in the world, we inevitably encounter people who are different from us. Dialogues with diverse people can be divisive or constructive and it’s up to us to decide how we approach them, anti-bias educator Jennifer Holladay says as she shares six steps to encourage meaningful dialogue.</p> </div> <div><br clear=all> <hr align=left size=1 width="33%"> <div id=ftn1> <p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a> Sorbonne</p> </div>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[تسخیر ماهیت نوآوری توسط روزنامه نگاران آمریکایی و پاکستانی]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/business-persian/2010/March/20100319164906kJleinaD0.7123377.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded>&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://photos.state.gov/libraries/amgov/3234/Week_4/022610_Nodfors-with-fellows_200.jpg&quot;&gt;&lt;/p&gt; کری لو ونتال ماسی&lt;BR&gt;عضو ویژه هیئت تحریریه America.gov&lt;BR&gt;&lt;BR&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نیویورک – انصاف، صداقت،  صحت. این کیفیت ها، در جوامعی با رسانه های آزاد، مدت زمان طولانی است که به عنوان اصول روزنامه نگاری درست  پابرجا مانده اند. جامعه برای اطلاعات موثق و بینش به رسانه ها رجوع می کند، منابعی که مردم در تصمیم  جهت   چگونگی ادامه زندگی به آنهامراجعه می کنند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق گفته افرادی که نوع نوظهوری از گزارشگری – روزنامه نگاری نوآورانه - را  بکارمی برند، حقیقت و کمال همچنان از اولویت برخوردارند، اما داستان ها می بایست از طریق  صافی هایی به مخاطبانشان برسند که متفاوت از  صافی های سنتی هستند. متخصصان اعتقاد دارند که دنیای امروزی توسط ترکیبی از سیاست، تجارت،  فن آوری، علم و فرهنگ هدایت می شود، در حالی که بسیاری از اتاق های خبری می کوشند تا این موضوعات را به مسیرهای مستقلی مجزا کنند. مسیر روزنامه نگاری- نوآورانه جدید رویکرد متفاوتی را در پیش می گیرد، حذف موضوعات قدیمی از شیوه کاری خود و آمیختن آنها برای آگاهی دقیق مخاطبان از نیروی محرک پشت دنیای در حال تغییر: نوآوری.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این ایده همچنین در حال ایجاد یک سلسله همکاری میان آمریکا و پاکستان به منظور ترویج روزنامه نگاری نوآورانه در پاکستان شده است. مرکز تحقیقات روزنامه نگاری نوآورانه وینووا دانشگاه استنفورد&lt;a href=&quot;#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; title=&quot;&quot;&gt;[1]&lt;/a&gt;     ( مرکز InJo) با روزنامه نگاران پاکستانی برای انتقال نوآوری های تازه روزنامه نگاری و پیشبرد گسترش این شیوه در رسانه های اصلی در آسیای مرکزی و جنوبی، آمریکا و سراسر جهان همکاری دارد. روزنامه نگاران پاکستانی همچنین کمک هایی را از آژانس توسعه بین المللی آمریکا ( USAID) برای مطالعه   روزنامه نگاری نوآورانه در آمریکا دریافت می کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دیوید نوردفورس&lt;a href=&quot;#_ftn2&quot; name=&quot;_ftnref2&quot; title=&quot;&quot;&gt;[2]&lt;/a&gt;، موسس و سرپرست اجرایی مرکز InJo می گوید:&amp;quot; سرعت فزاینده نوآوری تنها در زمینه  فن آوری اطلاعات نیست، یلکه در همه چیز این نوآوری وجود دارد: بهداشت، حمل و نقل، مسکن، کشاورزی، غذا، موسیقی- تقریبا همه جوانب زندگی و اجتماع،   اقتصاد نوآوری در حال تغییر شیوه هایی است که ما بر اساس آنها زندگی خود را سازماندهی می کنیم.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نوردفورس، در توضیح این که نوآوری دربرگیرنده تمامی جنبه های یک محصول یا ایده جدید در دسترس مردم و و تاثیری که آن توسعه بر دریافت کنندگان خود دارد است ،گفت:&amp;quot; روزنامه نگاران نوآور می بایست از روزنامه نگاران موضوعی باهوش تر باشند زیرا آنها به گستره فکری برای پوشش حیطه عمیق تر و گسترده تردانش و اطلاعات احتیاج دارند.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;فاطمه اختر&lt;a href=&quot;#_ftn3&quot; name=&quot;_ftnref3&quot; title=&quot;&quot;&gt;[3]&lt;/a&gt; تولید کننده و مجری برنامه &lt;i&gt;نوآوری&lt;/i&gt; گفت، همکاری میان مرکز InJo و ایستگاه تلویزیونی سما تی وی&lt;a href=&quot;#_ftn4&quot; name=&quot;_ftnref4&quot; title=&quot;&quot;&gt;[4]&lt;/a&gt; پاکستانی ،برنامه برنده جایزه ای به نام  &lt;i&gt;نوآوری&lt;/i&gt;  را تولید کردند، که باعث افزایش آگاهی عمومی در ارتباط با مسائل داخلی توسعه نوآوری در پاکستان شد. این برنامه موضوعاتی را از انرژی جایگزین تا بانکداری با تلفن همراه و دیگر ابتکارات در حال ساخت را با هدف &amp;quot;بهبود زندگی مردم عادی&amp;quot; پوشش  داد. اختر اضافه کرد که این برنامه مخاطبانی را در   هر دو گروه مخاطبان شهری و روستایی پاکستان پیدا کرده است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سلسله برنامه های &lt;i&gt;نوآوری&lt;/i&gt; که &amp;quot;  علامت تجاری سال 2009&amp;quot; نام گذاری شده بود، بیش از 500 رقابت کننده از صنایع مختلف را در یک نظرسنجی مصرف کننده سراسری  را که در پاکستان برگزار شده و یک هیئت تجزیه و تحلیل تخصصی  آنرا هدایت می کرد را پشت سر گذاشت .  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;امیر جهانگیر،مسئول ارشد اجرایی سما تی وی و تولیدکننده برنامه  &lt;i&gt;نوآوری&lt;/i&gt;  در یک مصاحبه از طریق ایمیل با &lt;i&gt;America.gov&lt;/i&gt;،تاثیر و گیرایی گسترده این برنامه را توضیح داد. این برنامه &amp;quot; توده های مردم را برای شناسایی مشکلات، دولت را برای وضع قانون و توسعه سیاست عمومی به منظور حمایت از نوآوری، (و) دانشگاه را برای افزایش اهمیت نوآوری در فرآیند فکری رهبران اجتماعی و تجاری آینده&amp;quot; هدف قرار می دهد. او گفت این برنامه رهبران تجاری را در تلاش برای تشویق اتخاذ فن آوری ها و الگوهای تجاری جدید دعوت می کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;جهانگیرموفقیت  &lt;i&gt;نوآوری&lt;/i&gt; را، تا  حد ی، مدیون کمک های اعضای مرکز InJo در سراسر جهان می داند. این افراد کمک هایی را در زمینه های موضوع برنامه، تحقیقات مشترک و تفاسیری را در زمینه  فرآیند نوآوری مطرح شده در برنامه ارائه می دهند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در یک اطلاعیه  مطبوعاتی، جهانگیر در مورد جزئیات این همکاری توضیح بیشتری داد :&amp;quot; به دلیل این همکاری، مضمون برنامه ما به عنوان یک برنامه موثق، دربردارنده موضوعات مطرح و در تلاش برای نزدیک کردن سهامداران مرتبط هر یک از صنایع به منظور یافتن اقدامات مبتکرانه برای رفع نیازهای جامعه شناخته شده است.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نوردفورس ادغام روزنامه نگاران بین المللی را در تولیدات برنامه های پاکستانی توسط سما تی وی به عنوان نمونه برتر قدرت روزنامه نگاری نوآورانه برای گزارش موثر در زمینه اقتصاد جهانی می  نگرد. او این شبکه ها را در میان روزنامه نگاران کشورهای مختلف &amp;quot; همکوشی واقعی روزنامه نگاری نوآورانه&amp;quot; می نامد. در توضیح، نوردفورس دورنمایی از افتتاح یک مرکز توسعه و تحقیقات جدید در جنوب مرکز آسیا توسط کمپانی مخابراتی فنلاندی نوکیا ارائه داد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;او گفت:&amp;quot; اگر شبکه های خوبی بین روزنامه نگاران نوآور  فنلاندی، روزنامه نگاران نوآور آسیا جنوب و مرکزی و روزنامه نگاران نوآوردر سیلیکون ولی&lt;a href=&quot;#_ftn5&quot; name=&quot;_ftnref5&quot; title=&quot;&quot;&gt;[5]&lt;/a&gt; (کالیفرنیا) وجود داشته باشد، آنها می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و به تبادل مطالب بپردازند، و ما همگی به دیدن تصویر بزرگتر نزدیک خواهیم شد. این امر، پوشش خبری بهتری را در تمام کشورهای درگیر ارائه خواهد داد.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گفته نوردفورس، پوشش خبری بهتر ارائه شده توسط رویکرد روزنامه نگاری نوآورانه برای موفقیت اقتصادهای نوظهوری نظیر پاکستان و   جنوب و مرکز آسیا امری حیاتی است.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;او گفت:&amp;quot; روزنامه نگاری نوآورانه مناسب در کشورهای در حال توسعه نقاط را به یکدیگر متصل کرده، و اقتصاد نوآورانه را با تصمیم گیری همگانی، درک و گفت و گو طرفین حاضر مرتبط می سازد. این امر باعث ایجاد نوآوری می شود؛ داستانهای بیشتری برای پوشش توسط روزنامه نگاران نوآور مهیا  می شود ؛   حضور همگانی  افزایش خواهد یافت، این یک حلقه واکنشی محرک بازپرد نوآوری و روشنگری همگانی است.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;عارف علاالدین &lt;a href=&quot;#_ftn6&quot; name=&quot;_ftnref6&quot; title=&quot;&quot;&gt;[6]&lt;/a&gt;،  مدیرعامل هیئت توسعه انرژی جایگزین پاکستان، همچنین از کمک نوآوری در روزنامه نگاری به تدوین راه حل هایی برای مشکلاتی که پاکستان با آنها مواجه است، شامل چالش های ارائه آموزش برابر، بهداشت، و فرصت های شغلی برای جوانان، به همراه تضمین منابع انرژی کافی قدردانی کرد. او در یک اطلاعیه  مطبوعاتی گفت که برنامه  &lt;i&gt;نوآوری&lt;/i&gt; ، برای اولین بار، مردم پاکستان را با حرکت های ابتکاری در حال اجرا در دیگر کشورها آشنا کرد که پاکستان می تواند آنها را الگویی برای راه حل مشکلات خود قرار دهد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برای تسهیل گسترش مستمر روزنامه نگاری نوآورانه در پاکستان و در سراسر جهان، مرکز InJo سالانه گروه جدیدی از اعضا را می پذیرد. هر گروه شامل 4 روزنامه نگار پاکستانی است، که موفق به دریافت کمک مالی USAID برای بازدیدی پنج ماهه  می شوند. این افراد در کارگاه ها و کنفرانس های روزنامه نگاری نوآورانه ای در استنفورد و با همکاری اتاق های خبری آمریکا در سراسر این کشور شرکت می کنند که در حال پوشش موضوعات نوآورانه هستند. علاوه بر آموزش به شیوه جدیدی از گزارشگری، این افراد ارتباطاتی را در آمریکا برقرار کرده و تخصص خود را به منظور غنی سازی روزنامه نگاری آمریکایی در اختیار موسسات میزبان قرار می دهند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نوردفورس گفت:&amp;quot; ارتباط میان اتاق های خبری میزبان و اعضا بسیار مثبت است. شما معمولا روزنامه نگارانی از کشورهای دیگر را در اتاق های خبری آمریکا پیدا نمی کنید. این  یه چشم انداز مشترک  افزوده وارتباطی میان روزنامه نگاران ایجاد می کند که مستقیم و دانشگاهی است.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اختر از سما تی وی یکی از اعضای مرکز InJo 2010 است. او احساس می کند که تجربه اش تا کنون به او کمک کرده است تا &amp;quot; فرآیند نوآوری را از دیدگاه های مختلف درک کند،&amp;quot; دانشی که او آنرا برای بازگشت به پاکستان، جایی که به گفته او او  مهارت های جدید خود را در روزنامه نگاری اعمال خواهد کرد &amp;quot; بسیار مفید&amp;quot; خوانده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;علاوه بر اعضای پاکستانی، مرکز InJo در حال حاضر میزبانی روزنامه نگارانی از سوئد،  فنلاند، اسلونی، و مکزیک را بر عهده دارد. این اعضا و همکاران آنها، به عنوان فعالان و دانشجویان روزنامه نگاری نوآورانه نماینده چیزی هستند که برخی آنرا آینده رسانه می نامند. وینت کرف&lt;a href=&quot;#_ftn7&quot; name=&quot;_ftnref7&quot; title=&quot;&quot;&gt;[7]&lt;/a&gt; نوآور و مشاور مرکز InJo، معاون و مبلغ ارشد اینترنتی کمپانی موتور جستجوگر گوگل، روزنامه نگاری نوآورانه را نه تنها  پیشرو بلکه حیاتی برای یک جامعه  مردم سالاری می داند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;او در یک مصاحبه از طریق ایمیل گفت:&amp;quot; روزنامه نگاری با کیفیت در مرکز  مردم سالاری قرار دارد، روزنامه نگاری نوآورانه به دنبال یافتن راه هایی است که به وسیله آن حرفه روزنامه نگاری بتواند در قرن 21، و محیط اینترنتی پیشرفت کند. الگوهای تجاری جدید و کانال های پخش جدید اگر بخواهیم که این نقش حیاتی در دموکراسی های دنیای مدرن حفظ شوند مورد نیازمی باشند.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p&gt;1.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Vinnova-Stanford&lt;/p&gt; &lt;p&gt;2.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; David Nordfors&lt;/p&gt; &lt;p&gt;3.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Fatima Akhtar&lt;/p&gt; &lt;p&gt;4.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; SAMAA TV&lt;/p&gt; &lt;p&gt;5.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Silicon Valley&lt;/p&gt; &lt;p&gt;6.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Arif Allauddin&lt;/p&gt; &lt;p&gt;7.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Vint Cerf&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/business-persian/2010/March/20100319164906kJleinaD0.7123377.html?CP.rss=true</guid>
<media:content type="image/jpeg" url="http://photos.state.gov/libraries/amgov/3234/Week_4/022610_Nodfors-with-fellows_200.jpg" width="200" height="150" />
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 16:49:09 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>Partnerships between Stanford University and Pakistani journalists promote the concept of innovation journalism, which blends topics from traditional news beats to accurately inform audiences of the driving force behind a changing globe: innovation itself.</p> </div> <div><br clear=all> <hr align=left size=1 width="33%"> <div id=ftn1> <p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a> Vinnova-Stanford</p> </div> <div id=ftn2> <p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title="">[2]</a> David Nordfors</p> </div> <div id=ftn3> <p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title="">[3]</a> Fatima Akhtar</p> </div> <div id=ftn4> <p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title="">[4]</a> SAMAA TV</p> </div> <div id=ftn5> <p><a href="#_ftnref5" name="_ftn5" title="">[5]</a>  Silicon Valley</p> </div> <div id=ftn6> <p><a href="#_ftnref6" name="_ftn6" title="">[6]</a> Arif Allauddin</p> </div> <div id=ftn7> <p><a href="#_ftnref7" name="_ftn7" title="">[7]</a> Vint Cerf</p> </div>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ده راه برای گفتگو‌ي آزادانه درباره‌ نژاد]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/peopleplace-persian/2010/March/20100319164615MEorerraM0.1389582.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded>&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://photos.state.gov/libraries/amgov/3234/Week_2/021210-nikole-200.jpg&quot;&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;i&gt;نيكول حنّا-جونز&lt;/i&gt;&lt;a href=&quot;#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;[1]&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/a&gt;&lt;i&gt;، روزنامه نگار و &lt;a href=&quot;http://www.oregonlive.com/race&quot;&gt;وب لاگ&lt;/a&gt; نويسي كه هم در آمريكا و هم در كشورهاي كارائيب درباره&lt;/i&gt;&lt;i&gt;‌&lt;/i&gt;&lt;i&gt;  &lt;/i&gt;&lt;i&gt;موضوع نژاد  نوشته است ، روشهايش را براي تسهيل گفتگويي خوب درباره&lt;/i&gt;&lt;i&gt;‌&lt;/i&gt;&lt;i&gt;  &lt;/i&gt;&lt;i&gt;موضوع دشوار نژاد، با شما در ميان مي&lt;/i&gt;&lt;i&gt;‌&lt;/i&gt;&lt;i&gt;گذارد. &lt;/i&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ما در آمريكا  ضرب المثلی داريم مبتني بر اينكه گفتگوي مؤدبانه‌  سر شام هرگز دربردارنده‌  گفتگو درباره‌  سياست يا مذهب نيست. من موضوع ديگري را به اين فهرست اضافه مي‌كنم: نژاد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اين كشور، تاريخي طولاني و دشوار در زمينه‌  نژادگرايي دارد. براي بسياري افراد، انتخاب اولين رئيس جمهور سياهپوست، نشانه‌  پايان يافتن اين بخش كريه در تاريخ ملي‌ما است.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; با این حال پیش کشیدن موضوع نژاد درکشوری مخلوط، رنگ و روي ظاهري هماهنگي نژادي فوراً رنگ مي‌بازد و زخمي را نمايان مي‌سازد كه هنوز بايد به دنبال مرحمي براي آن باشيم. گفتگو مي‌تواند وخيم، هيجاني و احساسي و برخي اوقات ركيك شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نبايد اينگونه باشد. در اينجا 10 روش براي ورود به گفتگوهاي نژادي ارائه مي‌شود كه مي‌توان از آنها در امر تفاوتهاي قومي، مذهبي، طبقه‌اي يا جنسي نيز بهره جست.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;1-&amp;nbsp; &lt;b&gt;گفتگو را با افرادي كه مورد اعتماد شما هستند آغاز كنيد&lt;/b&gt;. بحث و گفتگو درباره‌  تفاوتها، به خودی خود  دشوار است، اما زماني كه اين گفتگو بين افرادي انجام مي‌شود كه به يكديگر اعتماد ندارند، به بن بستهايي برخوردمي‌كند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;2-&amp;nbsp; &lt;b&gt;آزادانه نگرانيها و دغدغه هايتان را در ميان بگذاريد.&lt;/b&gt; اگر ما بيشتر از آنكه به داشتن گفتگويي بي تزوير علاقمند باشيم، مايل به گفتن مطالب نادرست باشيم، بنابراين گفتگوهاي صادقانه‌اي  صورت نمی پذیرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;3-&amp;nbsp;  &lt;b&gt;به نيّت فرد توجه كنيد نه به واژه&lt;/b&gt;&lt;b&gt;‌&lt;/b&gt;&lt;b&gt;ها.&lt;/b&gt; گفتگو درباره  تفاوتهاي عميق، همچون [راه رفتن در] سرزميني سنگلاخي است. برخي اوقات ممكن ست مطالب نادرستي بگوئيم در حاليكه منظوري نداريم. به جاي تمركز بر انتخاب واژه‌هاي ضعيف از سوي فرد، بر منظور و نيّت او تمركز كنيد. اگر مطمئن نيستيد، از او بخواهيد منظورش را روشن كند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;4-&amp;nbsp; &lt;b&gt;آماده باشيد كه فرضيات شما دچار چالش بشوند.&lt;/b&gt; همه‌ي ما دچار سوگيريهايي هستيم، چه  باورداشته باشیم چه  نداشته باشنم. به چالش كشيده شدن آنها مي‌تواند ناراحت كننده باشد، اما در اين صورت  است كه به پيشرفتهايي دست مي‌يابيم. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;5-&amp;nbsp; &lt;b&gt;درك كنيد كه ممكن است عصباني شويد يا برنجيد، اما مسأله&lt;/b&gt;&lt;b&gt;‌&lt;/b&gt;&lt;b&gt;اي نيست.&lt;/b&gt; پيشاپيش توافق كنيد كه اگر رنجيديد، ابراز كنيد، اما به ياد داشته باشيد كه آرامش خود را حفظ كنيد وگرنه گفتگوي شما با شكست مواجه مي‌شود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;6-&amp;nbsp; &lt;b&gt;داستان خودتان را بگوييد.&lt;/b&gt; كليشه‌اي برخورد كردن يا رد كردن تمامي گروههاي مردم ساده است اما زماني كه به چشمان فردي نگاه مي‌كنيد كه داستان شخصي اش را درباره  اينكه چگونه سوگيري يا ناعدالتي به او صدمه زده است مي گويد، اين كار دشوارتر است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;7-&amp;nbsp; همدلي كنيد. چه احساس ملامت کرده و يا اینکه  برشما اشتباهی صورت گرفته، توانايي در همدلي كردن با ديدگاه فرد مقابل – هرچند لزوماً با او موافق نباشيد – اهميت اساسي دارد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;8-&amp;nbsp;  &lt;b&gt;سعي كنيد كمتر حرف بزنيد و بيشتر بشنويد&lt;/b&gt;. بيشتر اوقات در طي گفتگو   درباره‌ي نژاد يا تعصب، ما به جاي اينكه به فرد مقابل گوش بدهيم، به دنبال فرصتي هستيم تا مطلب بعدي خود را بگوييم. گفتگوي سازنده بايد يك داد و ستدِ درست باشد و شما نمي توانيد در حالي كه دهانتان باز اما ذهنتان باز نيست، به فرد مقابل گوش فرا بدهيد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;9-&amp;nbsp; گفتگو را ترك نكنيد. ترك كردن گفتگو راحت تر از ادامه دادن يك گفتگوي رنج آور است. تعصب و تبعيض داراي سابقه‌ي طولاني و پيچيده‌اي است و ريشه در فرهنگهاي ما دارد. قرار نيست در يك يا چند گفتگو آنها را حل كنيم. اما بايد اين كار دشوار ادامه يابد تا ديوارهايي كه بين مردم وجود دارد ابتدا ترك بخورد و سپس فر بريزد.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;10-&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نيكول حنّا-جونز در تمامي مناطق آمريكا و نيز در غنا، كوبا و باربادوس خبرنگاري كرده است. حنّا-جونز در رشته مطالعات آفريقايي-آمريكايي در دانشگاه نوتردام تحصیل کرده است و كارشناسي خود را در  رشته‌  ارتباطات جمعي از دانشگاه كاروليناي شمالي در چاپل هيل اخذ كرده است. &lt;/p&gt; &lt;p&gt; [1] . &lt;i&gt;Nikole Hannah-Jones&lt;/i&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/peopleplace-persian/2010/March/20100319164615MEorerraM0.1389582.html?CP.rss=true</guid>
<media:content type="image/jpeg" url="http://photos.state.gov/libraries/amgov/3234/Week_2/021210-nikole-200.jpg" width="159" height="200" />
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 16:46:18 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>Journalist and blogger Nikole Hannah-Jones offers 10 tips for engaging in meaningful and constructive conversations about race. Her suggestions can also apply to ethnic, religious, class or gender differences to facilitate discussions among a variety of diverse groups.</p> </div> <div><br clear=all> <hr align=left size=1 width="33%"> <div id=ftn1> <p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a> . <i>Nikole Hannah-Jones</i></p> </div>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[گزارش حقوق بشر در سال 2009: مقدمه]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/texttrans-persian/2010/March/20100319143040eaifas0.9612543.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> &lt;p align=right&gt;دفتر دموکراسی، حقوق بشر و کار&lt;/p&gt; &lt;p align=right&gt;&lt;b&gt;11 مارس 2010&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p align=right&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;مقدمه ای بر گزارش کشوری سال 2009 &lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سال 2009 سالی پراز تناقض بود. سالی که در آن تنش های قومی، نژادی و مذهبی به نبرد های خشونت آمیز و نقض شدید حقوق بشر انجامید و به بیش از 30 جنگ یا نبرد مسلحانۀ داخلی دامن زد. همچنین، سالی بود که در آن ایالات متحده و سایر دولت ها، توجه بیشتری به یافتن راههایی برای تشخیص این تنش های نهفته و مبارزه با آنها معطوف داشتند و توانستند در پیشبرد احترام به حقوق جهانی بشر، ترویج مدارا، مبارزه با افراط گرایی خشونت آمیز و تعقیب راه حل های مسالمت آمیز برای مناقشۀ دیرپای خاورمیانه و سایر نقاط جهان نقش پیشرو داشته باشند. همانگونه که پرزیدنت اوباما در سخنرانی ماه ژوئن خود در دانشگاه قاهره عنوان کرد، ما نباید بر اساس تفاوت ها بلکه  بر مبنای انسانیت مشترکمان تعریف شویم و باید راهی برای مشارکت با سایر ملت ها پیدا کنیم تا همۀ مردم ازعدالت و رفاه بهره مند باشند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;همچنین، سال 2009 سالی بود که در آن مردم بیش از هر زمان دیگری از طریق اینترنت، تلفن همراه و سایر اشکال فن آوری ارتباطات به اطلاعات بیشتری در زمینۀ حقوق بشر دسترسی پیدا کردند. ولی در همان حال سالی بود که در آن حکومت ها، وقت، هزینه و توجه بیشتری را برای یافتن روش ها و سایل نظارت و کنترل صرف کردند تا بتوانند جلوی آزادی بیان از طریق اینترنت و نیز جریان یافتن اطلاعات مهم را بگیرند و به حقوق شخصی و خصوصی افرادی که از این فن آوری به سرعت رو به رشد استفاده بهره می گیرند تجاوز کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;امروزه، همۀ دولت ها با این مسئلۀ پیچیده دست به گریبانند که سیاست و روش قانونی برخورد با مسئلۀ امنیت ملی چیست و چگونه می توان میان احترام به حقوق بشر و تأمین آزادی های اساسی، و تضمین ایمنی شهروندان تعادل برقرارکرد. با وجود این، در طول سالی که گذشت، بسیاری از حکومت ها تعبیرات بسیار گوناگونی از تروریسم و توان مواجهه با موقعیت های اضطراری داشتند و بر اساس آن، حقوق بازداشت شدگان را محدود کردند و سایر حقوق اساسی و حمایت های قانونی انسان دوستانه را کاهش دادند و این امردر شرایطی روی داد که جامعۀ بین المللی پیشرفت های ملموسی در منزوی و تضعیف رهبران افراط گرای خشنونت طلب و گروه های تروریستی مثل القاعده داشت. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این گزارش، میزان پیشرفت و سایر جهت گیری ها و رویدادها را بررسی و تصویر دقیق و ویژه ای از وضعیت حقوق بشر را در 194 کشور جهان ارائه می کند. دولت ایالات متحده، در 34 سال گذشته این گزارش ها را جمع آوری کرده است. کار جمع آوری این گزارش ها برای اساس وظیفه ای که قانون به قوۀ مجریۀ ایالات متحده محول کرده است انجام می گیرد  تا کنگرۀ ایالات متحده برای ارزیابی تقاضای کمکهای نظامی و اقتصادی خارجی و همچنین تعیین  سیاست های تجاری و مشخص کردن  مشارکت ایالات متحده در بانک های توسعۀ چند جانبه و سایر مؤسسات مالی اطلاعات کافی در اختیار داشته باشد. دلیل انتشار این گزارش آن است که با ارائۀ سندی کامل و مبتنی بر واقعیات به سیاست گذاران ایالات متحده در اتخاذ تصمیمات سیاسی خردمندانه و کاملاً آگاهانه ای کمک شود. این گزارش، بارها توسط سیاست گذاران خارجی نیزمورد استفاده قرار گرفته و به یک سند مرجع و اصلی برای دولت ها، سازمان های بین دولتی و شهروندان علاقه مند در سرتاسر جهان تبدیل شده است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برای بسیاری این پرسش مطرح است که چرا کار جمع آوری این گزارش را دولت ایالات متحده انجام و نه سازمان ملل و یا یک ارگان بین دولتی دیگر می دهد. یک دلیل آن این است که ما معتقدیم برای همۀ کشورها، از جمله کشور خودمان، ضروری است که اطمینان حاصل کنند احترام به حقوق بشر بخش جدایی ناپذیر سیاست خارجی آنهاست. این گزارش ها، شرح مختصری از وضعیت حقوق بشر را در سرتاسر جهان ارائه می دهند تا آگاهی مردم ازشرایط حقوق بشر را بالا ببرند، خاصه آنکه این شرایط بر رفاه زنان، کودکان، اقلیت های نژادی، قربانیان قاچاق انسان، اعضای گروه های بومی منطقه ای و جوامع قومی، افراد دارای معلولیت، اقلیت های جنسی و اعضای سایر گروه های آسیب پذیر تأثیر می گذارد. همچنین، ما این گزارش ها را به صورت یک مرور و نقد جامع ارائه می دهیم. با آنکه گزارش های عالی و جامعی توسط برخی سازمان های غیر دولتی (ان جی او) در مورد بعضی کشورها تهیه شده است هیچک از آنها مانند گزارش ما جهان را پوشش نمی دهد. و در حالیکه ما تهیۀ  گزارش هایی با جزئیات کامل و جامع از طرف سازمان ملل و سایر ارگان های غیر دولتی را تشویق می کنیم، تا کنون این سازمان ها نتوانسته اند از عهدۀ چنین کار بر آیند. و چون این نیاز برطرف نشده است، کنگرۀ ایالات متحده تهیۀ این گزارش را فرمان داده است. ما حتی با وجود ادامۀ کار خود در تهیۀ این گزارش ها، همچنان سازمان ملل را تشویق می کنیم که تهیۀ چنین گزارش های کامل و جامعی را به عهده بگیرد، به عنوان مثال این گزارش می تواند بخشی از مرور شورای حقوق بشر سازمان ملل از عملکرد خود در سال 2011 باشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بعضی منتقدان در ایالات متحده و سایر نقاط، بررسی همه سالۀ حقوق بشر در تمام کشورها به جز کشور خودمان را مورد سؤال قرار داده اند. در واقع، دولت ایالات متحده، پیرو تعهدات ما به معاهده، گزارش و ارزیابی از سابقۀ حقوق بشر در کشور خودمان را نیز به بسیاری از اشکال مختلف تهیه می کند (برای مثال، ما گزارش هایی در مورد اجرای دو پروتکل اختیاری برای همایش حقوق کودک، پیمان بین المللی حقوق شهروندی و سیاسی، پیمان بین المللی حذف تبعیض نژادی و پیمان مبارزه با شکنجه در کشور خودمان ارائه کرده ایم). ما همواه گزارش هایمان را مرور می کنیم تا مطمئن شویم که طبق با تعهد پرزیدنت اوباما و کلینتون، وزیر خارجه، معیار سنجش حقوق بشر واحدی را برای همۀ کشورها از جمله کشور خودمان به کار برده ایم. در اواخر سال جاری، گزارش قاچاق انسان، با به کار بردن شاخص حداقلی حذف قاچاق انسان که پس از انجام اصلاحیه در قانون سال 2000 حمایت از قربانیان قاچاق انسان گنجانده شده است، برای اولین بار رتبۀ ایالات متحده را مثل سایر دولت های خارجی تعیین خواهد کرد.  و در پاییز، دولت ایالات متحده برای انجام اولین بررسی ادواری وضعیت حقوق بشر در داخل کشور، در مقابل شورای حقوق بشر سازمان ملل حضور خواهد یافت. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این گزارش های کشوری برای این منظور تدوین می شوند تا سندی دقیق و واقعی از وضعیت حقوق بشر را در سرتاسر جهان فراهم کنند، نه برای اینکه واکنش و یا انتخاب های سیاسی ایالات متحده را بررسی و یا روش های دیپلماتیک جایگزین را ارزیابی کنند. با وجوداین، در مفهوم گسترده تر، این گزارش ها بخشی از روش کلی دولت اوباما در برخورد با حقوق بشر را نشان می دهند و بخشی ضروری از این تلاش هستند. همانطور که در بالا عنوان شد، راهنمای دولت، همانگونه که که پرزیدنت اوباما و کلینتون، وزیر خارجه، مطرح کرده اند، اصول کلی هستند که نخستین آنها پایبندی به حقوق جهانی بشر است. برای آماده کردن این گزارش، ما سعی کرده ایم همۀ دولت ها را وادار کنیم که در برابر حمایت از حقوق جهانی بشر مطرح شده در بیانیۀ حقوق بشر و تعهداتشان نسبت به پیمان حقوق بشر پاسخگو باشند. همانطور که کلینتون، وزیر امور خارجه،  در دسامبر ذکر کرد، همۀ دولت ها، از جمله دولت خودمان، باید &amp;quot;به تعهدات خود بر اساس قانون بین المللی وفادار بمانند: از آن جمله اینکه از اعمال شکنجه، بازداشت خودسرانه و تعقیب قضایی مخالفان دولت یا کشتن افراد به خاطر اعتقادات سیاسی شان خودداری کنند. دولت ما و جامعۀ بین المللی باید تظاهر به رعایت حقوق بشر را از جانب کسانی که مسئولیت خود را انکار می کنند یا از انجام آن سرباز می زنند در مد نظر داشته باشند و از نقض کنندگان حقوق بشر بخواهند پاسخگوی رفتار خود باشند. &amp;quot; اولین گام در این فرایند این است که حقیقت را بگوییم و موارد خاصی از وقوع نقض حقوق بشر را مشخص کنیم و در جایی که دولت ها نتوانند ازه عهدۀ مجازات خاطیان برآیند، این مسئولیت را به عهده بگیریم. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;عنصر دوم دررویکرد ما، برقراری تعامل اصولی و عملی با سایر کشورها در این موارد است. این بدان معناست که ما می خواهیم روشی را دنبال کنیم که با احتمال بیشتری حقوق بشر را تبدیل به یک واقعیت بشری کند.  آغازگر این عمل گرایی اصولی، ارزیابی صادقانۀ وضعیت حقوق بشر و توجه به این نکته است که مشخص کنیم آیا نقض این حقوق نتیجۀ سرکوب عامدانۀ حکومت، عدم تمایل حکومت، یا نا توانی حکومت در برخورد با مشکل و یا ترکیبی از هر سه عامل است. همانطور که کلینتون، وزیر امور خارجه گفت: &amp;quot; ما در حالیکه با چین، روسیه و سایر کشورها، در خصوص منافع دوجانبه تعامل داریم با بازیگران عرصۀ اجتماعی این کشورها که برای پیشبرد حقوق بشر و دموکراسی تلاش می کنند نیز مراوده داریم. این فرض که ما یا باید یا در پی رعایت حقوق بشر باشیم و یا &amp;quot;منافع ملی مان&amp;quot; را در نظر بگیریم فرض نادرستی است. این گزارش ها، مستند خبری ضروری و مبتنی بر واقعیاتی را فراهم می کنند که بر اساس آن ما می توانیم سیاست های جاری و آتی خود را مشخص کنیم. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;عنصر سوم، ما بر این اعتقادیم که گرچه دولت های خارجی و جامعۀ شهروندی جهانی نمی توانند تغییری را از خارج اعمال کنند، ما می توانیم و باید اعضای جامعۀ مدنی محلی و سایر عاملان تغییر صلح آمیز را در داخل هر کشور تشویق و از آنها حمایت کنیم. این گزارش ها می توانند به منزلۀ بخشی از این تلاش، با رجوع به یافته های آنها  و طرح علنی نگرانی شان، و با پخش گستردۀ این اطلاعات در بین سازندگان نظرات مردمی، چه در سطح بین المللی و چه در داخل کشورهای مربوط، این صدا ها را تقویت کنند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;عنصر چهارم روش ما این است که توجۀ ویژۀ خود را به حقوقی مبذول داریم که در مخاطره قرار دارند و رویکردی کلی نسبت به دموکراسی و حقوق بشر اتخاذ کنیم. همانطور که کلینتون، وزیر خارجه، بیان کرد: &amp;quot;دموکراسی نه تنها به معنی انجام انتخابات برای گزینش رهبر است بلکه به معنی داشتن شهروندان فعال و مطبوعات آزاد و قوۀ قضائیۀ مستقل و مؤسسات شفاف و پاسخگو نیز هست که باید نسبت به عملکرد خود در برابر همۀ شهروندان جوابگو باشند و از حقوق همۀ آنها به طور مساوی و عادلانه حمایت کنند.&amp;quot; پرزیدنت اوباما نیزوجود ارتباط اساسی بین توسعه، دموکراسی و حقوق بشر را مورد تأکید قرار داد و بر اهمیت کانونی اموری مانند  فساد وتحقق یافتن حقوق اولیه صحه گذاشت. این گزارش ها، متناسب با رویکرد ما، دامنۀ وسیعی از موضوعات و روند ها را پوشش می دهند و تصویری با جزئیات کامل و جامع از حقوق بشر و دموکراسی در هر کشور ارائه می کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;عنصر پنجم و نهایی در رویکرد ما، پیگیری پیشرفت های حاصل شده در این امور از طریق فرایندهای گوناگون و مؤسسات چند جانبه بوده است. همانطور که پرزیدنت اوباما تأیید کرد، ما در جهانی چند قطبی با وابستگی های بینابین بسیار زیاد زندگی می کنیم  و برای حصول اهداف بین المللی مان، باید با سایر دولت ها و دیگر بازیگران عرصۀ بین المللی همکاری داشته باشیم. و به همین دلیل است که ما به شورای حقوق بشر سازمان ملل پیوسته ایم، فعالانه از اقدامات مربوط به حقوق بشر در مجمع عمومی سازمان ملل حمایت می کنیم و تعامل عمیق تری با ارگان های منطقه ای مثل سازمان دولت های آمریکا و سازمان امنیت و همکاری اروپا برای ترویج دموکراسی و حقوق بشر بر قرار کرده ایم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در تهیۀ این گزارش ها، ما به اطلاعاتی که توسط مقامات سفارت های ایالات متحده در سرتاسر جهان جمع آوری می شوند و نیز اطلاعات جمع آوری شده توسط سایر دولت ها و سازمان های چند جانبه استناد می کنیم. ما همچنین اطلاعات سودمندی را از گروه های حقوق بشر غیر دولتی، چه در سطح بین المللی و چه در سطح ملی ، اخذ و به آن استناد می کنیم. همینطور، ما اطلاعاتی را از افراد دانشگاهی، حقوق دانان، اتحادیه های تجاری، رهبران مذهبی و رسانه ها به دست می آوریم. در حالیکه ما از منابع اطلاعاتی متعددی بهره می بریم، دولت ایالات متحده خود مسئولیت محتوای این گزارش ها را به عهده می گیرد. آماده کردن این گزارش ها مستلزم صرف وقت و توان فراوان از جانب صدها تن است و شامل فرایند طولانی بررسی واقعیات و ویرایش آنهاست تا از معیار بالای  دقت و عینیت برخوردار باشند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;مروری بر سال 2009 &lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در سال 2009، دولت ها در سراسر کرۀ خاکی همچنان به نقض شدید حقوق بشر ادامه دادند. در حینی که ما مشغول بررسی وضعیت جهان هستیم، هنوز تعداد نگران کننده ای از موارد شکنجه، قتل های خارج از چهارچوب قضایی و سایر اشکال تخطی از حقوق بشر جهانی جریان دارند. اغلب این تخطی ها با تمامیت فردی در ارتباط است و در کشورهایی اتفاق می افتد که در آنها جنگ و ستیزهایی در جریان است. این حملات خشونت آمیز، هر جا که روی دهد باعث نگرانی است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در تعداد قابل توجهی از کشورها، دولت ها محدودیت های جدید و اغلب بسیار سختی را برای سازمان های غیر دولتی وضع کرده اند. از سال 2008، کشورهایی که تعدادشان از 25 کمتر نیست، محدودیت های تازه ای را در مورد توانایی این سازمان ها برای به ثبت رساندن خود، انجام فعالیت آزادانه و دریافت کمک های مالی خارجی وضع کرده اند که تأثیر منفی بر آزادی ارتباط وهمکاری آنها داشته است. در بسیاری از کشورها، مدافعان حقوق بشر برای برخوردهای بشدت سختگیرانه با آنها مورد شناسایی قرار می گیرند ودر بدترین حالات، در واکنش به حمایتشان از حقوق بشر زندانی می شوند و یا حتی مورد حمله قرار می گیرند و به قتل می رسند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این محدودیت ها و اقدامات سرکوبگرانه جزئی از الگوی وسیعتری ازتلاش دولت ها برای کنترل هر صدای مخالف یا انتقاد کننده است.  این الگو به رسانه ها نیز تعمیم یافته است و  اشکال جدید ارتباطات الکترونیکی از طریق اینترنت و سایر فن آوری های نوین را نیز در بر می گیرد. محدودیت آزادی بیان، که در مورد اعضای رسانه نیز اعمال شود، در حال افزایش است و روز به روز شدید تر می شود. در بسیاری از موارد، این محدودیت ها، نظیر تهدید به مجازات جنایی وایجاد موانع اجرایی و اقتصادی، به جای اعمال خشونت و زندان، با زیرکی خاصی توسط حاکمان مستبد اعمال می شود تا بتوانند از جلب توجه گروه های حقوق بشر و کشورهای اهدا کنندۀ کمک اجتناب کنند، در حالیکه نتیجۀ نهایی همان تأثیر مهیب بر آزادی بیان است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;روند سومی که ما شاهد آن بوده ایم تبعیض مداوم و رو به افزایش و تشدید مجازات اعضای گروه های آسیب پذیر جامعه است، گروه هایی که غالبا اقلیت های نژادی، مذهبی و قومی هستند و نیز زنان، اعضای جوامع بومی، کودکان، افراد دارای ناتوانی جسمی و سایر گروه های آسیب پذیررا که از قدرت سیاسی لازم در جامعه شان برای دفاع از منافع خود برخوردار نیستند، شامل می شوند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این جهت گیری های اصلی در بخش های بعدی نیز مورد بحث قرار می گیرند و با ارائۀ توصیف اجمالی از برخی کشورهای منتخب (به ترتیب حروف الفبا) نشان داده می شوند، کشورهایی که به خاطر تحولات قابل توجهشان _ مثبت، منفی و یا مختلط _با شرح وقایع در آن کشورها به ترتیب تاریخ وقوعشان طبق تقویم سال 2009، برگزیده شده اند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;روندهای مشخص نسبت به حقوق بشر&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;i&gt;نقض حقوق بشر در کشورهای در حال جنگ&lt;/i&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در بسیاری ازکشورهایی که درطی این سال در گیر جنگ بوده اند، شهروندان غیر نظامی با نقض حقوق بشر و زیرپاگذاشتن قوانین بشر دوستانۀ بین المللی مواجه شدند. در بسیاری از این مناطق درگیری، شورشیان، سازمان های تروریستی، نیروهای شبه نظامی و نیروهای امنیتی دولت مرتکب جنایت، تجاوز و استفاده از ترفند های غیر انسانی شدند تا کنترل را خود بر منطقه تثبیت، مخالفان را ساکت و جوامع غیر نظامی مناطق جنگی را وادار به همکاری کنند. در سرتاسر جهان، هزاران مرد، زن و کودک، نه فقط در جنگ، بلکه در جریان تلاش هایی برای ارعاب جمعیت غیرنظامی، کشته شدند و یا مورد بد رفتاری قرار گرفتند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وضع امنیتی در &lt;b&gt;افغانستان&lt;/b&gt; به علت افزایش حملات شورشیان به وخامت گرایید و بیشتر فشار این حملات را شهروندان غیر نظامی متحمل شدند. نبرد مسلحانه به بیش از یک سوم کشور کشانیده شد و از توانایی دولت برای حکمرانی مؤثر، گسترش دامنۀ نفوذ خود و ارائۀ خدمات، به خصوص در مناطق روستایی، ممانعت به عمل آورد. در نتیجۀ شورش، 1,448 تن از کارکنان نظامی افغان، 1,954 تن از کارمندان دولت و 2,412 تن شهروند غیر نظامی کشته شدند. تقریباً پنج میلیون نفر از 15 میلیون واجدان شرایط رأی دادن در انتخابات ماه اوت شرکت کردند، انتخاباتی که به آن اتهام جدی تقلب گسترده وارد شد، شرایط مناسبی برای رأی دادن زنان وجود نداشت و انتخابات با تلاش مجدانۀ طالبان برای بر هم زدن رأی گیری روبه رو بود. با وجود این،  مراکز رأی گیری بیشتری نسبت به انتخابات قبلی دایر بودند، رسانه ها و مردم در مورد گزینه های سیاسی مختلف بحث می کردند و انتخابات روند قانونی خود را پیمود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت&lt;b&gt; برمه &lt;/b&gt;امسال هم کماکان به نقض و پایمال کردن شدید حقوق بشر ادامه داد، از جمله حملات نظامی در مناطق اقلیت های قومی مثل ایالت کارن و شان تشدید شد. در ماه اوت، سربازان حکومت به گروه آتش بس کوکانگ، ارتش متحدان دموکراتیک ملی میانمار، حمله کردند، حمله ای که به ادعای حکومت برای بستن کارخانه های تولید مواد مخدر و اسلحه انجام شد. به طوری که گزارش شده است، با شروع درگیری، ده ها هزار غیر نظامی از مرز گذشتند به چین گریختند. سربازان دولت چند دهکده را در سرزمین &amp;quot;شان&amp;quot; نابود کردند و طبق برآورد بعضی از رسانه ها، ارتش تا 500 خانه را در سرزمین کوکانگ نابود ساخت. رژیم به حکومت با صدور فرمان ادامه داد و به هیچ قید قانونی که تضمین کنندۀ آزادی های اساسی مردم باشد پایبند نبود. رژیم به انجام سایر موارد جدی نقض حقوق، مثل قتل های خارج از چهارچوب قضایی، مرگ در هنگام بازداشت، مفقود شدن، تجاوز، شکنجه، جابجایی اجباری مردم، استفاده از کار اجباری و به خدمت سربازی گرفتن کودکان همچنان ادامه می دهد. دولت فعالان مدنی را به صورت نامحدود و بدون هیچ اتهامی بازداشت کرد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در &lt;b&gt;جمهوری دموکراتیک کنگو &lt;/b&gt;&lt;b&gt;DRC)&lt;/b&gt;&lt;b&gt;)&lt;/b&gt;، نبرد در قسمت های شرقی دارای معادن غنی، مشتمل بر عملیات ضد شورش نیروهای امنیتی دولت، منجر به کشته شدن بیش از 1,000 غیر نظامی و باعث جابجایی صدها هزار نفر شد؛که دولت از آنها حمایت چندانی نکرد و به آنها کمک چندانی نشد. تجاوز به ده ها هزار زن، کودک و مرد؛ سوختن صدها خانه در آتش؛ به خدمت گرفتن و استفاده غیر قانونی از هزاران کودک به عنوان سرباز توسط ارتش  &lt;b&gt;DRC&lt;/b&gt; و گروه های مسلح دیگر؛ و ربودن افراد بسیاری برای کار اجباری و سوء استفاده جنسی، هم در سطح کشور و هم در سطح بین المللی از پیامدهای دیگر این وضعیت بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;علی رغم بهبود قابل ملاحظه در وضعیت امنیت کلی &lt;b&gt;عراق&lt;/b&gt;، سوء نقض حقوق بشر همچنان ادامه یافت. بر اساس گزارش ها،  دولت یا عوامل وابسته به آن، درارتباط با کشمکش های مداوم در عراق، قتلهای خودسرانه و غیر قانونی مرتکب شده اند و بمب گذاری شورشیان و تروریست ها، اعدام و قتل ها بر همۀ مناطق و اقشار جامعه اثر گذاشته است. به خاطر نبرد ادامۀ جنگ و ستیز، خشونت نسبت به رسانه ها شایع بود و به گزارش کارمندان رسانه ها، آنها مجبور به خود سانسوری می شداند. گرچه دولت علناً مردم را به مدارا و پذیرش همۀ اقلیت های مذهبی دعوت می کرد و گام هایی در جهت ایجاد امنیت درمکان های عبادی برداشت، حملات پیاپی شورشیان و گروه های افراطی در مکان های عبادی و نسبت به رهبران مذهبی و همچنین خشونت های فرقه ای باعث شد که مردم نتوانند آزادانه مراسم عبادی خود را انجام دهند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پاسخ به افزایش شدید تعداد و تکرار حملات موشکی از غزه علیه شهروندان &lt;b&gt;اسرائیل&lt;/b&gt; اندکی قبل و بعد از انقضای دورۀ &amp;quot;آرامش&amp;quot; مورد توافق حماس در 19 دسامبر 2008، نیروهای دفاعی اسرائیل، 27 دسامبر &amp;quot;عملیات سرب گداخته&amp;quot; را آغاز کردند که ابتدا شامل حملات هوایی علیه مواضع امنیتی، کارکنان و سایر تجهیزات حماس در نوار غزه بود و سپس عملیات زمینی شروع شد و عملیات خصمانه بین نیروهای اسرائیل و جنگجویان حماس تا 18 ژانویه ادامه یافت و ارتش اسرائیل سرانجام 21 ژانویه به طور کامل عقب نشینی کرد. طبق برآورد سازمان های حقوق بشر، در این حملات نزدیک به 1,400 فلسطینی جان باختند که شامل بیش از 1,000 شهروند غیر نظامی می شد و بیش از 5,000 نفر زخمی شدند. طبق ارقام ارائه شده توسط دولت اسرائیل، تعداد کشته شدگان فلسطینی به1,166,  نفر بالغ می شد که از این تعداد، 295 تن از کشته شدگان غیر نظامی بوده اند. 13 اسرائیلی، از جمله 3 شهروند غیر نظامی، نیز کشته شدند. دراین سال، نیروهای دفاعی اسرائیل، در کرانۀ باختری، از محدودیت تردد درچندین نقطۀ کنترل مرزی کاستند. این محدودیت هایی که مانع جدی بر سر راه تردد فلسطینی ها ایجاد کرده بود. با وجود این، موانع باقی مانده دسترسی فلسطینیان را به مکان های عبادی، کار، زمین های کشاورزی، مدارس، بیمارستان ها و فعالیت خبرنگاری و سازمان های غیردولتی (ان جی او) محدود می کرد. درغزه، که همچنان تحت کنترل حماس قرار داشت، گزارش هایی مبنی بر فساد، سوء رفتار با زندانیان و فقدان دادرسی عادلانۀ برای کسانی که متهم می شوند انتشار یافت. حماس همچنین به شدت آزادی بیان، مذهب و تردد افراد مقیم در غزه را محدود کرده بود و تبعیض علیه زنان را تشویق می کرد. قتل های انجام شده توسط نیروهای امنیتی تحت کنترل حماس نیز مشکل ساز بود. گزارش ها حاکی از آن بود که  نیروهای اجرایی حماس در غزه از شکنجه استفاده می کردند  و قربانیان نه تنها بازداشت شدگان امنیتی بلکه شامل افرادی می شدند که با حزب سیاسی فتح ارتباط داشتند و مظنون به همکاری با اسرائیل بودند. مسئولان حماس در غزه اغلب به صورت خود سرانه در زندگی خصوصی افراد و خانه و خانواده شان دخالت می کردند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در &lt;b&gt;نیجریه&lt;/b&gt;، پلیس ملی، ارتش و سایر نیروهای امنیتی مرتکب قتل های خارج از چهارچوب قضایی شدند و از فشار فزاینده و کشنده ای برای توقیف مجرمان و متهمان استفاده کردند. خشونت به شکل قتل، آدم ربایی و ناپدید شدن با استفاده از زور، تجاوز دسته جمعی و جابجایی شهروندان که هم به بازیگران دولتی و هم غیر دولتی نسبت داده می شد، علی رغم تشکیل نیروهای ویژه مشترک در سال 2003 با مأموریت برقراری ثبات در منطقه، در نیجر دلتا ادامه یافت. به موجب گزارش ها، حوادث نسبت داده شده به گروه های دولتی با پیشنهاد رئیس جمهوری به دادن عفو در نیجر دلتا، کاهش یافت ولی خشونت در جنوب همچنان فراگیر باقی ماند. بین روزهای 26 تا 29 ژوئن، پلیس و اعضای نظامی بوکو هارام، که گروهی از افراطیون اسلامی هستند،طی درگیریهایی در چهار استان شمالی به شدت با هم برخورد کردند و این برخوردها به جابجایی تقریباً 4000 نفر و به جا گذاشتن بیش از 700 کشته منجر شد، با این همه، این ارقام قطعی نیستند چون به خاک سپاری سریع در گورهای دسته جمعی مانع از شمارش صحیح کشته شدگان شد. گزارش هایی در دست است که به موجب آنها محمد یوسف، رهبر فرقه؛ بابا محمد، پدر زن یوسف وفردی که گمان می رفت بوجی فای مؤسس بوکو هارام باشد، هنگام بازداشت به دست نیروهای امنیتی کشته شدند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گرچه مقامات مدنی &lt;b&gt;پاکستان &lt;/b&gt;در این سال گام های مثبتی برداشتند، اما مشکلات عمده ای همچنان بر سر راه رعایت حقوق بشر باقی ماند. مشکلات اصلی شامل قتل های خارج از چهارچوب قضایی، شکنجه و ناپدید شدن افراد بود. حملات نظامی در مناطق قبیله ای تحت نظارت دولت (FATA) و استان مرزی شمال غربی (NWFP) به کشته شدن 825 تن منجر شد؛ عملیات امنیتی برای بیرون راندن شبه نظامیان از بخش ملکاند و قسمت هایی از FATA باعث جابجایی تقریباً سه میلیون نفر در اوج بحران گردید (گرچه تا پایان سال، تقریباً 66/1 میلیون نفر به محدودۀ خانه های خود بازگشتند). کمیسیون حقوق بشر پاکستان، نیویورک تایمز و چند نشریۀ محلی دیگر گزارش دادند که بنا به گفته ها، نیروهای امنیتی در طی عملیات ضد شورش در ان  NWFP و سوات، 300 تا 400 تن را خارج از چهارچوب قضایی به قتل رسانده اند. اتهامات گسترده ای وجود مبنی بر اینکه شورشیان، قتل های انتقام جویانه و با هدف ایجاد رعب و وحشت مرتکب شده اند تا مردم محلی و متصدیان اجرای قانون را بترسانند وجود داشت. خشونت های فرقه ای تقریباً 1,125 تن را به کام مرگ کشید و ارتکاب بیش از 76 مورد عملیات بمب گذاری انتحاری منجر به کشته شدن 1,073 نفر شد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وضعیت در منطقۀ قفقاز شمالی در &lt;b&gt;روسیه&lt;/b&gt; با شروع مبارزۀ دولت با شورشیان، شبه نظامیان مسلمان و نیروهای تبهکار به وخامت گرایید. به گزارش های رسیده ، دولت محلی و نیروهای شورشی در منطقه درگیری، مرتکب قتل، شکنجه، سوء رفتار، خشونت، آدم ربایی با اهداف سیاسی و سایر رفتارهای وحشیانه و تحقیر آمیز شدند. در چچن، اینگوشتیا و داغستان، تعداد قتل های انجام شده در خارج از چهارچوب قضایی و همچنین تعداد حملات به کارمندان مجری قانون (در عملیاتی شامل درگیری با شورشیان، 342 تن از اعضای مجری قانون کشته و 680 نفر زخمی شدند) افزایش چشمگیری داشته است. بعضی از مقامات در قفقاز شمالی با مصونیت از مجازات عمل کردند و به نظر می رسد مستقل از دولت فدرال عمل کردند و در بعضی موارد، گفته می شود خانواده های شورشیان مظنون را هدف رفتار انتقامجویانه جویانه قرار دادند و دست به آدم ربایی، شکنجه و مجازات در خارج از چهارچوب قضایی زدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;قبل از اینکه در ماه می، نبرد 33 ساله در &lt;b&gt;سریلانکا&lt;/b&gt; پایان یابد، نیروهای امنیتی دولت، گروه های شبه نظامی طرفدار دولت و ببرهای آزادی خواه تمیل ایلام (LTTE) از فشار زیادی استفاده کردند و مرتکب سوء استفاده از شهروندان غیر نظامی شدند. چند صد هزار غیرنظامی قوم تمیل اجازۀ جابجایی در محدودۀ تحت کنترل LTTE را نداشتند. شلیک موشک و آتش توپخانه از جانب هر دو طرف در نزدیکی اردوگاه های غیر نظامیان به کشته شدن هزاران غیر نظامی در طول چند ماه آخر این نبرد منجر شد. از ژانویه تا می، LTTE به خدمت گرفتن کودکان را برای انجام دورۀ سربازی به شدت افزایش داده بود. گرچه تعداد کودکان به خدمت گرفته که در نبرد کشته شدند معلوم نیست، یه گزارش دولت، 527 کودک که سابقاً وابسته به LTTEبودند چند ماه پس از پایان جنگ همچنان در توقیف به سر می بردند. حبس قریب به 300,000 نفر در اردوگاه های مخصوص افراد جابجا شده تا پایان درگیری، تعهد دولت برای ایفای حقوق بشر پس از درگیری را زیر سؤال برد، گرچه دولت پیشرفت های خوبی در زمینۀ برخورد با افرادی داشت که در داخل کشور جابجا شده بودند و همچنین تا پایان سال 2009، در دورۀ قبل از انتخابات ریاست جمهوری ژانویۀ 2010،  عملکرد دولت، بهبود زیادی در زمینۀ حقوق بشرنشان می داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نبرد و عدم رعایت  حقوق بشر در منطقۀ دارفور &lt;b&gt;سودان&lt;/b&gt;، علی رغم توافقنامۀ صلح در دارفور در سال 2006، همچنان بین دولت و حزب جنبش/ارتش آزادیخواه سودان ادامه پیدا کرد.نیروهای تحت نظارت دولت دهکده ها را بمباران کردند، شهروندان غیر نظامی را کشتند  و از گروه های شورشی چاد حمایت کردند. زنان و کودکان همچنان از اعمال خشونت جنسیتی رنج می بردند. از زمانی که در سال 2003 نبرد در دارفور شروع شد، قریب به 7/2 میلیون نفر افراد غیر نظامی در داخل کشور جابجا شدند؛ تقریباً 253,000 نفر به چاد شرقی پناهنده و بیش از 300,000 نفر کشته شدند. تنش بین شمال و جنوب با وجود موافقتنامۀ صلح جامع سال 2005 همچنان ادامه پیدا کرد. درگیری های بین قومی که توسط ارتش مقاومت الهی در سودان جنوبی در این سال ادامه پیدا کرد به کشته شدن تقریباً 2.500 تن و جابجایی 359,000 نفر انجامید.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;&lt;i&gt;اعمال محدودیت درمورد آزادی بیان، برگزاری اجتماعات و  برقراری ارتباط (شامل سازمان های غیر دولتی)&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بسیاری از دولت ها به اعمال کنترل روی اطلاعات وارد شده به و یا تولید شده در کشور ادامه دادند. این کار با جلوگیری از توانایی سازمان دهی عمومی، آنلاین و یا از طریق استفاده از فن آوری نوین انجام شد و یا توسط ایجاد محدودیت در انتشار اطلاعات از طریق اینترنت، رادیو یا تلویزیون یا از طریق رسانه های چاپی انجام گرفت و نیز با ایجاد موانع قانونی بر سر راه ثبت ان جی او ها عملی گردید.  طبق نظر &amp;quot;موقوفۀ ملی برای دموکراسی&amp;quot;، از ژانویه، 26 قانون جدید در 25 کشوراز  تصویب گذشت یا پیشنهاد شدند که مانعی بر سر راه جامعۀ مدنی به شمار می رفتند  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در &lt;b&gt;بلاروس&lt;/b&gt;، پیشینۀ حقوق بشر دولت همچنان نامطلوب باقی ماند. آزادی های مدنی از جمله آزادی بیان، گردهمایی در اجتماعات، ایجاد رابطه، و مذهب همچنان محدود نگه داشته شد. دولت توزیع نشریات مستقل و مجاری پخش رسانه ها را محدود کرد. مقامات از اعمال فشار و تهدید برای منصرف کردن مردم از شرکت در تظاهرات و پراکنده کردن اعتراضات صلح آمیز استفاده کردند. سازمان های دولتی، فعالان مخالف و احزاب سیاسی در معرض آزار مداوم، جریمه و پیگرد قانونی قرار گرفتند و تعدادی از سازمان های دولتی پیشگام نتوانستند دوباره خود را به ثبت برسانند و مجبور شدند تحت فشار تهدید به پیگرد قانونی به اقدامات خود ادامه دهند. با وجود گام های مثبتی که مقامات در سال 2008 برداشتند، عدم انجام اصلاحات در سال 2009 بسیار مأیوس کننده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت&lt;b&gt; چین&lt;/b&gt; بر تلاش خود برای کنترل نحوۀ استفاده از اینترنت، کنترل محتوای آن، محدود کردن اطلاعات، قطع دسترسی به تارنماهای خارجی و داخلی، تشویق خود سانسوری و مجازات کسانی که این مقررات را نقض کنند، افزود. دولت هزاران نفر را درسطوح ملی، استانی و محلی استخدام کرد تا ارتباطات الکترونیکی را کنترل کنند. در ژانویه، دولت مبارزه &amp;quot;ضدیت با ابتذال&amp;quot; را آغاز کرد که در همان ماه به بستن 1250 تارنما و حذف بیش از2/3 میلیون قلم اطلاعات منجر شد. دولت گاهی دسترسی به بعضی تارنماها را قطع می کرد. تارنماهای دستچین شده ای شامل بعضی مجاری عمدۀ اخبار خارجی، سازمان های بهداشتی، دولت های خارجی، مؤسسات آموزشی و تارنما های شبکه های اجتماعی و همچنین موتورهای جستجو که امکان ارتباط یا سازمان دهی سریع کاربران را فراهم می کردند، از این جمله بودند. در این سال، بخصوص در ارتباط با رویداد های مهم مثل بیستمین سالگرد سرکوب تین آن من، مقامات کنترل شدیدی را بر اخبار و اطلاعات اینترنتی اعمال کردند. دولت همچنین به طور خودکار، ایمیل و گفتگوهای اینترنتی را طبق فهرستی که از کلمات اصلی حساسیت برانگیز که پیوسته در حال تغییر بود سانسور کرد. علی رغم این کنترل و سانسور رسمی، مخالفان و فعالان سیاسی به استفاده ازاینترنت به حمایت از اهداف سیاسی خود مانند پشتیبانی از زندانیان، اصلاحات سیاسی، تبعیض قومی، فساد و نگرانی نسبت به سیاست خارجی جلب حمایت به این هدف ها ادامه دادند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رسانه های مستقل در &lt;b&gt;کلمبیا&lt;/b&gt; فعال بودند و نظرات کاملاً گوناگونی را بدون محدودیت بیان می کردند و همۀ ایستگاه های رادیویی و تلویزیونی خصوصی آزادانه برنامه های خود را پخش می کردند. با وجود این، اعضای گروه های غیر قانونی مسلح به ایجاد رعب و وحشت در خبرنگاران می پرداختند و آنها را تهدید می کردند، می ربودند یا به قتل می رساندند که طبق اطهار سازمان های غیر دولتی ملی و بین المللی، باعث شد تا بسیاری از آنها خود سانسوری کنند و سایرین، یا به طور دقیق تر در 171 مورد، از دولت تقاضای حمایت کنند. بخش رسمی تأمین امنیت خبرنگاران، اتحادیه های تجاری، مخالفان سیاسی و سازمان ها و فعالان حقوق بشر، هم به صورت فیزیکی کنترل می شدند و هم ارتباطات تلفنی و ایمیل و اطلاعات شخصی و مالی شان زیر کنترل بود. طبق گزارش بعضی سازمان های غیر دولتی ، این ادعا وجود دارد که دولت به صورت خود سرانه صدها نفر، به خصوص رهبران اجتماعی، فعالان کارگری و مدافعان حقوق بشر (HRDs)، را بازداشت کرده است، گرچه یکی از سازمان های غیر دولتی اصلی گزارش می دهد که این بازداشت ها در سال 2009 نصف بازداشت های سال 2008 بودند. مدافعان حقوق بشر هم مورد پیگرد قانونی قرار گرفتند و برای خدشه دار کردن فعالیتشان، متهم به طرفداری از تروریسم شدند. سازمان های غیر دولتی برجسته گزارش کرده اند که هشت فعال حقوق بشر و 39 عضو اتحادیۀ تجاری در این سال کشته شدند. با وجود این، دولت تلاش کرد از هزاران عضو اتحادیه، فعالان حقوق بشر و سایر گروه های دیگر حمایت کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مقامات &lt;b&gt;کوبا&lt;/b&gt; در امور خصوصی مردم دخالت می کردند و به طور گسترده ای سعی داشتند ارتباطات خصوصی افراد را کنترل کنند. هیچ توانی برای تغییر حکومت وجود نداشت. همچنین محدودیت های شدیدی بر آزادی بیان حاکم بود و هیچ مطبوعاتی  به جز رسانۀ رسمی مجوز نداشت؛ اجازۀ تشکیل اجتماعات و برقراری ارتباط داده نمی شد؛ محدودیت آزادی مذهبی وجود داشت و دولت از به رسمیت شناختن گروه های حقوق بشر داخلی یا خبرنگاران مستقل خودداری می کرد و از دادن اجازه به آنها برای ایفای نقش به طور قانونی امتناع می ورزید. به موجب قانون هر گونه اجتماع بیش از 3 نفر بدون داشتن مجوز، حتی تجمع برای انجام مراسم عبادی خصوصی در خانه های شخصی، قابل مجازات بود. طبق قانون همچنین زندانی کردن افراد برای جرم هایی که فقط تعریف مبهمی برای آنها ارائه شده است مثل &amp;quot;خطرناک بودن&amp;quot; و &amp;quot;فتنۀ انگیزی مسالمت آمیز&amp;quot; مجاز بود. دولت به هیچ کس اجازۀ تظاهرات ضد دولتی نمی داد و هیچ یک از جلسات عمومی گروه های حقوق بشر مورد تأیید قرار نگرفت. مقامات کوبایی، بسیاری از رهبران مخالف را متعاقب محکومیت آنان بازداشت کردند، محکومیت هایی که دامنۀ آن از 25 سال برای فعالیت سیاسی صلح آمیز تا بازداشت کوتاه مدت فعالان برای جلوگیری از حضور آنان در جلسات، تظاهرات متغیر بود. سازمان داماس دو بلانکو (خانم های سفیدپوش)، دارای مجوز نبود، به طور کلی اجازه برگزاری تجمع به آن داده می شد و اعضای می توانستند هر یکشنبه، برای درخواست آزادی اعضای خانوادۀ دربندشان، تا کلیسا قدم بزنند. با وجود این، این سازمان گزارش داده است که به جز راهپیمایی های مرسوم هفتگی تا کلیسا، در این سال، بسیاری از فعالیت هایش متوقف شد. بعلاوه، یک وبلاگ نویس برجسته و همکارش در حالیکه به سمت تجمع اعتراض صلح آمیز می رفتند بازداشت شدند و مورد ضرب و جرح قرار گرفتند.  فعالان حقوق بشر نیز گزارش داده اند که دولت، قبل از رویداد های مشخص و سالگرد حوادث مهم مربوط به مسائل حقوق بشر، خط تلفن همراه و خدمات تلفن ثابت را کنترل و مکرراً در آن اختلال می کند. مقامات هیچگاه تأسیس هیچ گروه حقوق بشری را تأیید نکرده اند، با وجود این، تعدادی انجمن های حرفه ای، بدون آنکه به طور قانونی به رسمیت شناخته شده باشند، به عنوان سازمان غیر دولتی عمل می کنند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پیشینۀ نامطلوب حقوق بشر در &lt;b&gt;ایران&lt;/b&gt;، امسال، بخصوص بعد از انتخابات ریاست جمهوری جنجال برانگیز در ماه ژوئن، به به وخامت بیشتری گرایید. آزادی بیان و ارتباطات و عدم رعایت تشریفات قانونی از جمله مشکلاتی بود که درایران وجود داشت و دولت به شدت حقوق افراد را برای تغییر مسالمت آمیز حکومت از طریق انتخابات آزاد و عادلانه را محدود کرد. به دنبال اعلام انتخاب مجدد پرزیدنت احمدی نژاد به ریاست جمهوری در13 ژوئن، صدها هزار شهروند ایرانی برای اعتراض به خیابان ها آمدند. پلیس و شبه نظامیان بسیج به شدت تظاهر کنندگان را سرکوب کردند. تعداد رسمی کشته شدگان 37 تن اعلام شد، گرچه به گزارش گروه های مخالف، این رقم تا 70 نفر نیز می رسد. تا ماه اوت، مقامات حداقل 4,000 نفر را بازداشت کرده بودند و این دستگیری ها در تمام سال ادامه پیدا کرد. در سپتامبر، محاکمه های نمایشی زیادی شامل محاکمۀ بسیاری از بازداشت شدگان برجسته آغاز شد. 20 ژوئن، طبق گفتۀ شاهدان عینی، شبه نظامیان بسیج ندا آقا سلطان را در تهران به قتل رساندند. ویدیوی مرگ وی روی یوتیوب گذاشته شد و تبدیل به نمادی از جنبش مخالفان شد. پیش از برگزاری انتخابات ماه ژوئن، درهمان روز انتخابات و در طی اعتراضات عاشورا در روز 27 سپتامبر، زمانی که مقامات 1,000 نفر را بازداشت کردند و دست کم هشت نفر را در درگیری های خیابانی به قتل رساندند، دولت دسترسی به فیس بوک، تویتر، و سایر تارنماهای اجتماعی را قطع کرد. بعد از انتخابات ژوئن، کاهش چشمگیری در پهن باند به وجود آمد که متخصصان می گویند دولت آن را عمداً برای جلوگیری از اینکه فعالان درگیر در اعتراضات بتوانند به اینترنت دسترسی داشته باشند و پرونده های (فایل های) ویدیویی بزرگ را  در اینترنت بارگذاری کنند به وجود آورده است. حکومت همچنان به شدت به محدود کردن آزادی مذهبی، بخصوص علیه بهائیان و به طور فزاینده ای علیه مسیحیان ادامه می داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت &lt;b&gt;کره شمالی&lt;/b&gt; همچنان شهروندان خود را در بسیاری از جنبه های زندگی شان، تحت کنترل شدید قرار داد، به خصوص حق آزادی بیان، ایجاد تجمعات و ارتباطات را از آنها سلب کرد. گزارش های افرادی که وطن را ترک کرده اند و سازمان های غیر دولتی از قتل های خارج از چهارچوب قضایی، ناپدید شدن و بازداشت خودسرانۀ افراد از جمله زندانیان سیاسی، همچنان تصویر تیره ای از زندگی در آنجا را به نمایش می گذارد. دولت سعی داشت که عملاٌ هرگونه اطلاعاتی را کنترل کند: هیچ رسانۀ مستقلی وجود ندات، دسترسی به اینترنت مختص مقامات عالی رتبه و سایر برگزیدگان بود و آزادی آکادمیک سرکوب می شد. سانسور رسانه های داخلی همچنان به شدت اعمال می شد و هیچ تخطی از خط رسمی حکومت مجاز نبود. دولت همچنین همۀ مردم را، به جز بعضی نخبگان سیاسی، از گوش کردن به رادیوی رسانه های خارجی منع می کرد و متخلفان به سختی مجازات می شدند. هیچ آزادی مذهبی واقعی وجود نداشت. گزارش ها حاکی از آن بود که معتقدان مذهبی، خانواده های آنها و حتی فرزندانشان زندانی و شکنجه می شدند یا به راحتی تنزل رتبه می یافتند. القا و تلقین به صورتی منظم از طریق رسانه ها، مدارس و انجمن های کاری و محلی صورت می گرفت و شامل رژه های دسته جمعی، راهپیمایی و نمایشهای از قبل برنامه ریزی شده، گاهی با شرکت صدها هزار نفر بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در &lt;b&gt;روسیه&lt;/b&gt; اقدامات دولت، با جهت دهی به سیاست نشر رسانه ای دولتی، اعمال فشار بر مجاری عمدۀ مستقل برای خود داری از پوشش اخبار مهم و با آزار و ترساندن خبرنگاران، آزادی بیان و استقلال رسانه ها را تضعیف کرد.. در این سال، افراد ناشناس تعدادی از فعالان حقوق بشر و هشت خبرنگار، از جمله ناتالیا استمیروفا، خبرنگار برجسته و فعال حقوق بشری که بیش از 10 سال از عمر خود را صرف مستند سازی موارد قتل، شکنجه و مفقود شدن کرده بود و این موارد را منتسب به مقامات چچن می دانست، را به قتل رساندند. پرزیدنت مدودوف گفت که &amp;quot;بدیهی&amp;quot; است که این قتل با کار استمیروفا ارتباط پیدا می کند و دستور بررسی فوری برای پیدا کردن عاملان این جنایت را داد، اما هیچ بازداشت یا پیگرد قانونی در مورد این پرونده انجام نگرفت. دولت با شدت بیشتری به تلاش خود برای محدود کردن آزادی رسانه ها برای پوشش مسائل حساس مثل رفتار نیروهای فدرال در چچن، عدم رعایت حقوق بشر و انتقاد از بعضی رهبران دولتی ادامه می داد. همچنین، بسیاری از ناظران  الگویی از  مقامات دولتی دستچین شده را برای تشویق راهپیمایی به طرفداری از دولت و سعی در جلوگیری از تظاهرات حساس سیاسی خاطرنشان ساختند. دولت همچنین سعی داشت فعالیت برخی از ان سازمان های غیر دولتی ا را محدود کند و ادامۀ فعالیت را برای آنها دشوار سازد. پرزیدنت مدودوف با شنیدن انتقاد از قانون سازمان های غیر دولتی در سال 2006 در جلسه ای با شورای ریاست جمهوری در مورد حقوق بشر، مقررات موجود را تنها یک &amp;quot;بار&amp;quot; خواند و اعلام کرد بعضی مقررات حذف خواهند شد. اما هیچکدام از اصلاحات انجام شده در قانون در مورد  سازمان های غیر دولتی خارجی اعمال نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مقامات دولتی &lt;b&gt;ونزوئلا&lt;/b&gt;، از جمله رئیس جمهور، از رسانه های دولتی برای متهم کردن صاحبان رسانه های خصوصی و گزارشگران به ترغیب اقدامات برهم زنندۀ ثبات و ضد دولت و تلاش برای مبادرت به کودتا استفاده کردند. رهبران ارشد دولت فدرال و ایالتی همچنین فعالانه ایستگاه های تلویزیونی خصوصی باجهت گیری مخالف دولت، مجاری وابسته به رسانه های غیر دولتی و خبرنگاران را در تمام طول سال با استفاده از تحریم های دولتی، جریمه و تهدید به بستن، مورد آزار قرار دادند تا جلوی هر گونه انتقاد احتمالی از دولت را بگیرند و یا به آن پاسخ دهند. عملیات ایذایی دولت نسبت به  گلوبوویژن، بزرگترین شبکۀ تلویزیونی خصوصی، شامل حمله به خانۀ رئیس شرکت و درخواست علنی برای تعطیل این کمپانی بود. تا آخر سال، 32 ایستگاه رادیویی و دو ایستگاه تلویزیونی بسته شدند و 29 ایستگاه رادیویی دیگر همچنان در معرض تهدید بسته شدن قرار داشتند. یکی از ناظران رسانه های داخلی گزارش داد که 191 خبرنگار یا مورد حمله قرار گرفتند و یا در این سال حقوق فردیشان مورد تعرض قرار گرفت. سازمان های غیر دولتی نیز در مورد تبعیض سیاسی رسمی علیه کارمندان دولت که نظراتشان با نظرات دولت تفاوت داشت اخراج آنها ابراز نگرانی کردند. گروه های خصوصی نیز ادعا کردند که دولت 45 نفر را به عنوان &amp;quot;اهداف سیاسی&amp;quot; با استفاده از روش های قانونی و اجرایی تحت تعقیب قرار داده است. کمیسیون حقوق بشر بین آمریکایی وابسته به سازمان دولت های آمریکا اخیراً متوجه &amp;quot;روند مشکل آفرین مجازات ها، ارعاب و حملات به افراد در تلافی ابراز مخالفت با سیاست های رسمی&amp;quot; شده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پیشینۀ حقوق بشر دولت &lt;b&gt;ویتنام&lt;/b&gt; همچنان مسئله دار باقی ماند. دولت بر سرکوب موارد مخالفت افزود و چندین فعال سیاسی را دستگیر و محکوم کرد. چند ناشر وگزارشگر از روزنامه های برجسته به خاطر گزارش فساد رسمی و نوشتن مقالات در وبلاگ های خارجی در بارۀ مسائل سیاسی اخراج شدند. وبلاگ نویسان با استناد به مادۀ قانونی مبهم امنیت ملی برای انتقاد از دولت بازداشت و دستگیر و از انتشار مطالبی که دولت حساس یا بحرانی می داند منع می شدند. دولت همچنین ایمیل ها را کنترل می کرد و محتوای اینترنتی مثل فیس بوک و سایر تارنماهایی را که توسط گروه های سیاسی ویتنامی خارج از کشور راه اندازی شده اند تحت نظارت داشت یا آنها را تعطیل کرد. دولت برای حل اختلاف خود با  یک گروه  بودایی در لم دانگ و گروه های کاتولیک که ادعای مالکیت شان حل نشده باقی مانده است  یا به زور توسل جست و یا در برابر استفاده از زور واکنشی نشان نمی دهد. کارگران آزادی سازمان دادن اتحادیه های مستقل را نداشتند و فعالان کارگری مستقل با دستگیری و آزار مواجه می شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت &lt;b&gt;ازبکستان&lt;/b&gt; رسانه ها را به شدت کنترل می کرد و اجازۀ چاپ به نظرات انتقادی از دولت را نمی داد. مقامات امنیتی دولت مرتباً به ناشران مقالات ونامه هایی می دادند تا به اسم نویسندگان فرضی چاپ کنند و نیز دستورات علنی در مورد نوع گزارشهایی که مجاز به چاپ بودند برای آنها صادر می کردند. درماه جولای، دادگاهی، دل مراد سعید، خبرنگار مستقل، را درست پس از چاپ مقاله اش در مورد فساد مقامات دولت محلی به اتهام اخاذی و رشوه به 12 سال و نیم زندان محکوم کرد. دولت از همۀ سازمان های غیر دولتی و سازمان های مذهبی خواست تا برای انجام فعالیت، سازمان خود را به ثبت برسانند و فعالیت های سازمان های بین المللی غیر دولتی حقوق بشر به علت مظنون بودن دولت به آنها برای شرکت در &amp;quot;جنگ اطلاعات&amp;quot; بین المللی علیه کشور به شدت محدود شد. همۀ مراسم مذهبی انجام شده توسط سازمان های مذهبی ثبت نشده غیر قانونی تلقی می شد و پلیس غالبا جلسات گروه های ثبت نشده را، که عموماً در خانه های شخصی برگزار می شوند، بر هم می زد. گزارش ها حاکی از آن بودکه در بعضی مناطق، دانشگاه ها و مدارس بسته شدند تا دانش آموزان و دانشجویان را به مزارع پنبه بفرستند؛ کسانی که حاضر نشدند این کار را انجام دهند یا اخراج و یا تهدید به اخراج  مواجه شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;&lt;i&gt;تبعیض و آزار گروه های آسیب پذیر&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اعضای گروه های آسیب پذیر _ اقلیت های نژادی، قومی و مذهبی؛ افراد ناتوان؛ زنان و کودکان؛ کارگران مهاجر و افراد همجنس گرا زن و مرد یا افراد دوجنس گرا یا دگر جنس شدگان _  اغلب به حاشیه رانده شدند و مورد سوء رفتار اجتماعی و یا  پشتیبانی دولت هدف تحریم قرار گرفتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;چین&lt;/b&gt; به اعمال کنترل شدید روی فعالان و افرادی که دولت فکر می کند تهدیدی برای حزب کمونیست چین هستند ادامه داد. برای مثال، وکلای عمومی که پرونده هایی را که از نظر دولت حساس بود قبول می کردند، اکثراً مورد آزار قرار گرفتند یا جواز وکالت آنها لغو و شرکت قانونی آنها بسته شد. دولت همچنین بر سرکوب تبتی ها و اویغور ها افزود. دولت اعمال کنترل بر اویغورهایی را که به صورت صلح آمیز ابراز مخالفت می کردند و نیز کنترل بر رهبران مسلمان مستقل مذهبی را شدید تر ساخت و اغلب مبارزه با تروریسم را به عنوان دلیل اقدام علیه آنها عنوان کرد. به دنبال آشوب هایی که در ماه ژوئن در اورومچی، پایتخت استانی زوار، در گرفت، مقامات به سرکوبی افراط گرایی مذهبی، &amp;quot;جدایی طلبی&amp;quot; و تروریسم، در تلاش برای برقراری نظم عمومی، دست زدند. در پی بروز این خشونت ها، اویغوری ها به حبس دراز مدت محکوم شدند و در برخی موارد، بدون طی مراحل قانونی، به اتهام جدایی طلبی، اعدام شدند. در پایان سال، مردم اورومچی شاهد حضور پررنگ پلیس در این شهر بودند و اکثر خطوط اینترنت و ارتباط تلفنی خارجی قطع شدند. در ناحیۀ تبت چین، سابقۀ حقوق بشر دولت با اقدام به قتل های خارج از چهارچوب قضایی، شکنجه، دستگیری های خود سرانه و بازداشت های بدون مجوز قضایی توسط مقامات چینی همچنان نامطلوب باقی ماند. مقامات، تبتی ها را، بدون در نظر گرفتن اینکه آیا در فعالیت شان از خشونت استفاده کرده اند یا نه، به حمایت از استقلال تبت محکوم کردند. حفظ و توسعۀ میراث مذهبی، فرهنگی و زبانی خاص تبت نیز یکی دیگر از نگرانی های موجود بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت &lt;b&gt;مصر&lt;/b&gt; از  احترام به آزادی بیان خودداری ورزید و آزادی بیان را محدود کرد و احترام به آزادی مذهبی نیز ضعیف باقی ماند. حملات فرقه ای به مسیحیان قبطی در این سال افزایش یافت. دولت نتوانست قوانین و عملکرد تبعیض آمیز دولت علیه مسیحیان را اصلاح کند. دولت مسئول نظارت بر &amp;quot;جلسات سازش&amp;quot; پیرو حملات فرقه ای است که در آن معمولاٌ از پیگرد قانونی عاملان جنایت علیه قبطی ها جلوگیری می شود و از مراجعۀ آنها به نظام قضایی برای جبران خسارت جلوگیری به عمل می آید. این رفتار باعث شده است که جو مصونیت مجازات به وجود آید و موجب تشویق حملات بیشتری شود. اعضای اقلیت های مذهبی غیر مسلمان که دولت آنها را به رسمیت می شناسد عموماً بدون تحمل اذیت و آزار به عبادت می پردازند؛ با وجود این، مسیحیان و اعضای کیش بهایی، که دولت آنها را به رسمیت نمی شناسد، در بسیاری از موارد با تبعیض فردی و جمعی مواجه هستند. در گامی رو به جلو، دولت ترتیبی را برای اعضای مذاهبی که به رسمیت شناخته نمی شوند، از جمله بهائیان، اعلام کرد تا آنها بتوانند برای خود مدارک شناسایی ملی تهیه کنند و طبق گزارش ها، در این سال ، 17 فقرها از این مدارک و 70 شناسنامۀ تولد برای بهائیان صادر شد.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;از آنجا که هر روزه افراد بیشتری برای پیدا کردن کار از مرز عبور می کنند، کارگران مهاجر، به خصوص در معرض استثمار و تبعیض هستند. در &lt;b&gt;مالزی&lt;/b&gt;، کارگران خارجی در معرض شرایط استثماری قرار می گیرند و عموماٌ دسترسی به نظام احقاق حق کارگری ندارند. با وجود این، دولت شکایات سوء استفاده را بررسی وسعی کرد کارگران را از حقوقشان مطلع سازد، آنها را تشویق کرد تا شکایاتشان را مطرح کنند و به کارفرمایان هشدار داد به سوء استفاده از کارگران پایان دهند. قانون به کارفرمایان این اجازه را می دهد که گذرنامۀ کارگران را ضبط کنند و معمولاً کارفرمایان این کار را انجام می دهند. بعضی کارگران داخلی ادعا کردند که کارفرمایان، آنها را وادار به زندگی در شرایط غیر انسانی کرده اند، از دادن دستمزد به آنها خودداری می کنند، مدارک سفر آنها را ضبط و به آنها حملۀ بدنی کرده اند. خشونت علیه زنان، نقض حقوق کودکان و تبعیض بر اساس جنسیت، مذهب، فرقه و قومیت در بسیاری از کشورهای منطقۀ خاورمیانه رایج بود. برای مثال، در &lt;b&gt;عربستان سعودی&lt;/b&gt;، عمل به شعائر مذهبی مسلمانان که با برداشت دولت از اسلام سنی منافات داشته باشد  با تبعیض مواجه بود و غیر مسلمانان از اظهار مذهب خود درملأ عام منع می شوند. فعالان حقوق بشر گزارش داده اند که، نسبت به سایر حوزه ها، پیشرفت بیشتری در مورد حقوق زن حاصل شده است و دولت تلاش کرده است زنان را، برای مثال، با تأسیس اولین دانشگاه مختلط در سپتامبر، در متن اصلی اجتماع وارد کند. با وجود این، تبعیض علیه زنان یکی از مسائل اصلی این کشور بود، که عدم استقلال زنان، آزادی جابجایی آنها و برخورداری از استقلال اقتصادی؛ رفتار تبعیض آمیز در صورت طلاق و  مسئلۀ حضانت فرزندان؛ فقدان قانون برای جرم شناختن خشونت علیه زنان؛ و مسائلی که باعث جلوگیری از فرار زنان از محیط سوء می شود خود از مصادیق آن به شمار می رفت. هیچ قانونی به خصوص برای جلوگیری از خشونت خانگی وجود ندارد. طبق تعبیر دولت ازشریعت (قانون اسلامی)، تجاوز جرم جنایی است و طیف وسیعی از مجازاتها، از شلاق گرفته تا اعدام  شامل آن می شود. آماری از تعداد موارد تجاوز در دست نبود اما گزارش های خبری و مشاهدات نشان می داد که تجاوز به زنان و پسران یکی از مسائل جدی در این کشور است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;افراد همجنس گرا چه زن و چه مرد، دو جنسگراها و تغییرجنسیت دادگان (LGBT) در &lt;b&gt;اوگاندا&lt;/b&gt; با محدودیت های قانونی خودسرانه ای مواجه بودند. انجام اعمال همجنس گرایانه، بر اساس مادۀ قانونی سال 1950 و به جا مانده از دورۀ استعمار که &amp;quot;اعمال شهوانی بر خلاف نظام طبیعی&amp;quot; را مجرمانه قلمداد می کند،  غیر قانونی ابود و مجازات حبس ابد را به دنبال داشت. به هیچ کس طبق این قانون اتهامی وارد نشد. مطرح کردن لایحه ای در مجلس در سپتامبر که مجازات اعدام را برای &amp;quot;همجنس گرایی فاحش&amp;quot; و برای &amp;quot;مرتکبان موارد مکرر&amp;quot; همجنس گرایی در نظر می گرفت منجر به آزار و ارعاب بیشتر تغییرجنسیت دادگان در این سال شد؛ قانون پیشنهادی همچنین جریمۀ نقدی و سه سال زندان را برای کسانی تعیین می کرد که ظرف مدت 24 ساعت، عمل ارتکاب همجنس بازی را به مقامات گزارش ندهند. خشم عمومی از اعمال همجنس گرایانه بحث عمومی جدی را در این سال به راه انداخت و دولت، علیرغم حکم دیوان عالی در دسامبر 2008 مبنی بر اینکه حقوق قانونی به همۀ افراد، صرف نظر از گرایش جنسی آنها، تعلق می گیرد، موضع شدیدی را علیه چنین اعمالی اتخاذ کرد. سازمان غیر دولتی محلی وابسته به اقلیت جنسی اوگاندا به خاطر آزارچند تن از اعضای خود توسط پلیس به علت موضعگیری علنی در برابر تبعیض جنسی اعتراض کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شکل های سنتی و جدیدی از ضدیت با نژاد سامی به ظهور پیوست و اوج این روند، بعد از نبرد غزه در زمستان 2008-2009 بود. اغلب، علیرغم تلاش دولت برای مبارزه با این مسئله، ضدیت با نژاد سامی در اروپا، آمریکای جنوبی و حتی فراتر از آن ادامه یافت و خودرا در شکل های سنتی خود (شامل حملات بدنی به افراد یهودی، بمب گذاری در کنیسۀ یهودیان، بی حرمتی در قبرستان ها؛ سرقت نشان &amp;quot;آربیت مخت فری&amp;quot; از اردوگاه مرگ آشویتس؛ وارد آوردن تهمت خون،  وفاداری دو گانه و اتهام اعمال نفوذ بی رویۀ یهودیان بر سیاست و رسانه های دولتی) نشان داد. اشکال جدید ضدیت با نژاد سامی به شکل انتقاد از صهیونیست یا سیاست اسرائیل در آمد و از این حد هم فراتر رفت و به شیطانی نشان دادن چهرۀ همۀ یهودیان انجامید و در برخی موارد، تبدیل به اعمال خشونت بر ضد افراد یهودی به طور کلی شد. به جای مبارزه با ضدیت با نژاد سامی، بعضی دولت ها، و از همۀ آنها شاخص تر احمدی نژاد رئیس جمهوری &lt;b&gt;ایران&lt;/b&gt;، به آن دامن زدند.  تبلیغات ضد سامی، از جمله تکذیب هولو کاست (همه سوزی یهودیان) به شدت از طریق تلویزیون های ماهواره ای و رادیو و اینترنت رواج یافت. برنامۀ تلویزیونی در &lt;b&gt;مصر&lt;/b&gt; که به طور گسترده ای در منطقه پخش شد هولوکاست را تکذیب نکرد اما در عوض از آن تجلیل کرد و قتل عام و تحقیر یهودیان را مورد تحسین قرار داد و خواستار هولوکاست دیگری در آینده شد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;  در بعضی کشورها که با آنکه معمولاً سابقۀ خوبی از نظر احترام به حقوق بشر دارند، نمونه های قابل توجهی از مواجهۀ اعضای گروه های آسیب پذیربا تبعیض و آزار دیده شد. تبعیض علیه مسلمانان در اروپا همواره باعث نگرانی بوده است. یک مورد اخیر که توجه محافل بین المللی را به خود جلب کرد تصویب اصلاحیۀ قانون اساسی در 29 نوامبر در &lt;b&gt;سوئیس&lt;/b&gt; بود که ساخت مناره را ممنوع  می کرد. طبق ماده ای در قانون اساسی سوئیس،  شهروندان به طور مستقیم در تصمیم گیری دخالت می کنند. این اصلاحیه علیرغم مخالفت  مجلس و  شورای فدرال هر دو بیانیه های عمومی بسیاری از رهبران کشور که این ممنوعیت را ناقض ارزش های اساسی قانون اساسی کشور و تخطی از تعهدات بین المللی توصیف کردند با 5/57 در صد آرا به تصویب رسید. طرفداران اقدام برای ممنوعیت ساخت مناره این استدلال را داشتند که ساخت مناره نمادی از تلاش سیاسی و مذهبی برای به دست گیری قدرت است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پی رکود اقتصادی، تعدادی از موارد قتل و ارتکاب خشونت علیه اقلیت روما، از جمله در &lt;b&gt;ایتالیا، مجارستان، رومانی، اسلوواکی&lt;/b&gt; و &lt;b&gt;جمهوری چک&lt;/b&gt; مشاهده شد. روما بزرگترین و آسیب پذیرترین اقلیت در اروپاست؛ آنها از برچسب نژادی، اعمال خشونت و تبعیض رنج می برند. همچنین گزارش هایی از بد رفتاری افسران پلیس با مظنونان رومانیایی در حین دستگیری و هنگام بازداشت دریافت شد. افراد متعلق به اقلیت روما با میزان بالایی از فقر، بیکاری و بیسوادی و همینطور تبعیض گسترده از نظر آموزش، شغل و مسکن مواجه بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;a name=&quot;OLE_LINK6&quot;&gt;&lt;/a&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/texttrans-persian/2010/March/20100319143040eaifas0.9612543.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 14:30:44 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>Introduction to the State Department’s 2009 Country Reports on Human Rights Practices as released March 11.</p>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[به گفتۀ سازمان شفافیت بین المللی، دموكراسی در آفریقا در حال پیشرفت است]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/democracyhr-persian/2010/March/20100319122445WCyeroC0.6299097.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> چارلز دبلیو كوری&lt;BR&gt;عضو هیأت تحریریه America.gov&lt;BR&gt;&lt;BR&gt; &lt;p dir=RTL&gt;واشنگتن- نماینده‌ ارشد سازمان شفافیت بین الملل (TI)&lt;a href=&quot;#_ftn2&quot; name=&quot;_ftnref2&quot; title=&quot;&quot;&gt;[2]&lt;/a&gt;، وضعیت دموكراسی و حاكمیت را در كشورهای صحرای آفریقا &amp;quot;امیدواركننده&amp;quot; و &amp;quot;در مسیر درست&amp;quot; توصیف كرد، اما هشدار داد كه مدیریت فرآیند گذار سیاسی صلح‌آمیز در بیشتر نقاط آفریقا مسئله ای بزرگ است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آكره مونا، قائم مقام هیأت رئیسه‌ بین المللی سازمان شفافیت بین المللی در 22 فوریه به America.gov گفت كه در پایه‌ای ترین سطح، گرایش های مثبتی وجود دارد زیرا مردم درباره ی ضرورت افزایش شفافیت و پاسخگویی در حكومت هایشان گفتگو می‌كنند. مونا در گفتگوی تلفنی از دفتر كارش در كامرون گفت كه هنوز كارهای زیادی وجود دارد كه باید انجام شود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شفافیت بین المللی، سازمان مدنی است كه از طریق بیش از 90 شعبۀ خود با فساد در سطح جهان مبارزه می‌كند. این سازمان از سال 1995 شاخص ادراك فساد&lt;a href=&quot;#_ftn3&quot; name=&quot;_ftnref3&quot; title=&quot;&quot;&gt;[3]&lt;/a&gt; را به صورت سالانه منتشر می‌كند كه در آن كشورها را از 0 (بسیار فاسد) تا 10 (بدون فساد) رتبه بندی می‌نماید. مونا اظهار داشت كه 30 شعبه‌ سازمان شفافیت بین المللی در كشورهای صحرای آفریقا شرایط دموکراتیک را در کشورهایشان رصد می کنند و با این امید كه مردمان محلی به بهترین شکل كشورهایشان را بشناسند در حال فعالیت هستند و با جامعه‌ مدنی، بخش خصوصی و در بهترین حالت با دولت هایشان همکاری می کنند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;با توجه به انتخابات متعددی كه در سال 2010 برای آفریقا پیش بینی شده است، مونا بر ضرورت مدیریت تحولات به شیوه ای صلح آمیز تأكید كرد. وی گفت كه این انتخابات &amp;quot;اولین اقدام و آزمایشِ&amp;quot; توان آفریقا در ادامۀ مسیر پیشرفت دموكراسی و شفافیت است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مونا هشدار داد كه این انتخابات به خودی خود كافی نیستند زیرا برخی اوقات حكومت منتخب و قانونی قدرت را در دست می‌گیرد و به شکلی بسیار ساده &amp;quot;نظامی بسته را به وجود می آورد&amp;quot; و باعث می‌شود كه انجام كودتا تنها راه ایجاد تغییر باشد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نماینده‌ سازمان شفافیت بین المللی اظهار داشت كه &amp;quot;افزایش گفتگو درباره‌ی ضرورت حاكمیت خوب و تأثیر مخرب فساد، علامت نویدبخشی است&amp;quot; اما این هشدار را داد كه دموكراسی چند حزبی &amp;quot;دشواری های خاصی را نیز به همراه دارد&amp;quot; كه باید آنها را رفع نمود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی گفت &amp;quot;زمانی كه سیاستمداران و احزاب سیاسی باید برای جلب رأی با یك دیگر رقابت كنند، احتمال وقوع اتفاقاتی وجود دارد. وقتی جامعه‌ای با پرداختن به چنین مسائلی مأنوس نباشد&amp;quot; حفاظت های قانونی را باید به اجرا گذاشت تا از فساد جلوگیری شود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی افزود كه دولت های آفریقایی غالباً كارفرمای اصلی ملت هستند و در طول تاریخ نیز برخی دولت ها فقط از یك گروه قومی نیروی كار گرفته اند، عملكردی كه می‌تواند باعث افزایش فساد شود. علاوه بر این، برخی از مراكز تجاری كشورهای صحرای آفریقا وابستگی بالایی به پول نقد می‌یابند، كه این امر به فساد كمك می كند زیرا ردگیری پول نقد دشوار است و پنهان كردن آن، آسان. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مونا، كه ریاست اتحادیه‌ حقوقدانان پان افریكن (PALU)&lt;a href=&quot;#_ftn4&quot; name=&quot;_ftnref4&quot; title=&quot;&quot;&gt;[4]&lt;/a&gt; را نیز بر عهده دارد، اظهار داشت كه مردم در كشورهای صحرای آفریقا مایلند &amp;quot;برای چیزهای خاصی مبارزه نكنند&amp;quot; – مانند قوانین اساسی – زیرا به تصور آنها قوانین اساسی از طبقه‌ی بالا به آنها می‌رسد. وی افزود كه قوانین اساسی همیشه به طور كامل فهمیده نمی‌شوند یا به گونۀ مؤثری از سوی شهروندان بكار برده نمی‌شوند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی گفت كه یك مورد استثنای قابل توجه، آفریقای جنوبی است كه به سبب تلاش های نسبتاً اخیر این كشور برای پایان دادن به آپارتاید، از قانون اساسی مؤثر و زنده‌ای برخوردار است كه به طور فعال از آن استفاده می‌شود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; اركان حاكمیت خوب&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مونا اظهار داشت كه در كشورهای صحرای آفریقا، غالباً &amp;quot;هیچ كسی نظام را مورد سؤال قرار نمی‌دهد&amp;quot; – هیچ كس دغدغه‌ای نسبت به آنچه كه دولت تحت قانون اساسی انجام می‌هد و این كه این فعالیت ها چگونه بر فساد، فقر و مسئولیت دولت در قبال شهروندانش تأثیر می‌گذارد، ندارد. وی به چهارچوب سازمان شفافیت بین المللی برای اركان حاكمیت خوب به عنوان روشی برای سنجش موفقیت یك كشور در مبارزه با فساد اشاره كرد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گفته‌ی وی، این اركان عناصری تعیین کننده ای هستند كه می توان برای سنجش میزان پیشرفت در امر حاكمیت خوب از آنها بهره برد. الگوی نظام یكپارچه‌ی ملی&lt;a href=&quot;#_ftn5&quot; name=&quot;_ftnref5&quot; title=&quot;&quot;&gt;[5]&lt;/a&gt; این اركان، دربردارنده ی حوزه‌هایی همچون رسانه، جامعه‌ مدنی، مشاركت كنندگان عمومی و بین المللی رسیدگی كننده است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مونا اظهار داشت كه یكی از اركان حیاتی حاكمیت خوب، پاسخگویی است و همچنین افزود كه پاسخگویی نیز نیازمند مطبوعات آزاد است. &amp;quot;اگر مطبوعات فعال و مسئولی نداشته باشید، غیرممكن است که بتوانید از نظامی امیدبخش برخوردار باشید. بنابراین، مطبوعات نقشی مهمی را ایفا می‌كنند، نقشی كه نباید ناچیز شمرده شود&amp;quot;. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به نظر مونا، كشورهای صحرهای آفریقا غالباً فاقد مطبوعات آزاد و به طور كافی آموزش دیده‌ای هستند كه آگاهی دهند، مقتدر، مسئول و غیراحساساتی باشند. او بر اساس تجربۀ خودش در كامرون معقتد است كه برای روزنامه‌ نگاران محلی، ارائۀ گزارش درباره‌ بودجه‌ دولت و طرح های عقب افتاده، مانند حفر چاه یا ساخت جاده در یك روستا، ‌اهمیت دارد. شهروندان می‌توانند از مدیرانشان درباره‌ وضعیت طرح ها و هزینه‌كردن بودجه‌های مربوط به آن طرحها، سؤال كنند. او گفت: &amp;quot;قدرتبخشی است که باعث تشویق پاسخگویی می‌شود&amp;quot;. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وجود جامعۀ مدنی فعال نیز حائز اهمیت است. مونا جامعۀ مدنی را به عنوان نیروی &amp;quot;نجات&amp;quot; توصیف می‌كند كه وظیفه‌اش هماهنگ سازی مجدد فرآیندهای دولتی برای تضمین انجام كارها در جهت بهبود كل جامعه است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; مونا با اشاره به رخدادهای اخیر، زیمبابوه را به عنوان كشوری توصیف كرد كه دچار &amp;quot;فروپاشی كامل&amp;quot; اركان یكپارچگی و حاكمیت خوب شده است. او گینه را جامعه‌ای می‌داند كه در حال سربرآوردن از گذشته‌ای بسیار اسف بار است و به نظر می‌رسد که در آنجا امور در حال سامان یافتن هستند، و برای نیجر هم امیدوار است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مونا نیجریه را كشوری پیچیده توصیف كرد با مطبوعات آزاد و پویا كه قادر است از نظر سیاسی خودش را ترمیم كند. او گفت با ترفیع گودلاك جاناتان&lt;a href=&quot;#_ftn6&quot; name=&quot;_ftnref6&quot; title=&quot;&quot;&gt;[6]&lt;/a&gt; از معاونت ریاست جمهوری به رئیس جمهور واقعی، هم اینك در آنجا اصلاحات سیاسی در حال انجام است. با این حال مونا هشدار داد كه مردم نیجریه مدت زمانی طولانی است كه به فساد به عنوان راهی برای زندگی نگریسته‌اند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مونا گفت كه در ماداگاسكار توسعه‌های سیاسی اخیر نشان می‌دهد كه &amp;quot;آفریقا در زمینه‌ی مدیریت گذار سیاسی، مشكلاتی دارد&amp;quot;، موضوعی كه آن را به عنوان مشكلی مشترك در این منطقه خواند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;quot;هر زمان به تلویزیون آمریكا نگاه می‌كنم و تمامی رؤسای جمهوری سابق آمریكا را با یك دیگر می‌بینم، تصور آن برای آفریقایی ها تجربه‌ی شگفت انگیزی است&amp;quot;. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;quot;چگونه می‌توان فرآیند گذار را مدیریت كرد؟ این بزرگترین سؤال برای آفریقا است، مدیریت آرام فرآیند گذار در سراسر مرزهای كشورهایی همچون ساحل عاج، گینه، نیجر، زیمبابوه، به شکلی كه حكومت های آنها با آرمان ها و آرزوهای مردمانشان همسو باشند&amp;quot;. &lt;/p&gt; &lt;p&gt;1.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;i&gt;Akere Muna&lt;/i&gt;&lt;/p&gt; &lt;p&gt;2.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Transparency International (TI)&lt;/p&gt; &lt;p&gt;3.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Corruption Perceptions Index&lt;/p&gt; &lt;p&gt;4.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Pan African Lawyers Union (PALU)&lt;/p&gt; &lt;p&gt;5.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; National Integrity System Model&lt;/p&gt; &lt;p&gt;6.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Goodluck Jonathan&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/democracyhr-persian/2010/March/20100319122445WCyeroC0.6299097.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 12:24:49 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>“Hopeful” and “moving in the right direction” is how Akere Muna, of Transparency International, describes democracy and governance across Africa. But, he warns, managing peaceful political transition remains a big problem in much of Africa.</p> </div> <div><br clear=all> <hr align=left size=1 width="33%"> <div id=ftn1> <p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a> . <i>Akere Muna</i></p> </div> <div id=ftn2> <p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title="">[2]</a> . Transparency International (TI)</p> </div> <div id=ftn3> <p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title="">[3]</a> . Corruption Perceptions Index</p> </div> <div id=ftn4> <p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title="">[4]</a> . Pan African Lawyers Union (PALU)</p> </div> <div id=ftn5> <p><a href="#_ftnref5" name="_ftn5" title="">[5]</a> . National Integrity System Model</p> </div> <div id=ftn6> <p><a href="#_ftnref6" name="_ftn6" title="">[6]</a> . Goodluck Jonathan</p> </div>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[تجمع امریکاییها درکلیسا برای پی بردن به طرز فکر واقعی مسلمانان]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/peopleplace-persian/2010/March/20100319122148smtotrob0.7386133.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> م. اسکات بورتوت&lt;BR&gt;عضو هیئت تحریریه America.gov&lt;BR&gt;&lt;BR&gt; &lt;p dir=RTL&gt;واشنگتن –اینکه قرآن در یک کلیسا توزیع شود موضوعی نیست که امریکاییها بتوانند هر روز ببینند. مگر آنکه، بعبارتی دیگر، آن کلیسا میزبانی گفتگوی بین الادیان را برای ایجاد درکی عمیق تر از مسلمانان سراسر جهان عهده دارباشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 28 فوریه، کلیسای پرسبیتری ترینیتی&lt;a href=&quot;#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; title=&quot;&quot;&gt;[1]&lt;/a&gt; در آرلینگتون، ویرجینیا،&lt;a href=&quot;#_ftn2&quot; name=&quot;_ftnref2&quot; title=&quot;&quot;&gt;[2]&lt;/a&gt; گفتگوی بین الادیان و نمایش فیلمی با مضمون &lt;a name=&quot;OLE_LINK26&quot;&gt;&lt;/a&gt;&lt;a name=&quot;OLE_LINK25&quot;&gt; &lt;i&gt;اسلام از درون: یک میلیارد مسلمان واقعاَ به چه می اندیشند&lt;/i&gt;&lt;/a&gt;  رابرگزار کرد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;این&lt;a href=&quot;http://www.america.gov/st/mena-english/2009/June/200906121613092sademahom0.8717419.html&quot;&gt; فیلم&lt;/a&gt;  مستندی است از پروژه شش ساله سازمان گالوپ&lt;a href=&quot;#_ftn3&quot; name=&quot;_ftnref3&quot; title=&quot;&quot;&gt;[3]&lt;/a&gt; برای بازتاب عقاید مسلمانان در سراسر جهان در باره غرب، دموکراسی، عدالت، تروریسم و مسائل جنسی.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سازمان دهندگان این رویداد می گویند در حالیکه این فیلم در بسیاری از جوامع امریکایی بنمایش در آمده است، این اولین باری بود که بخشی از گفتگوی بین الادیان می شد. امریکاییها با زمینه های مذهبی گوناگون در غروب یک یکشنبه جایگاه کلیسا را با این نیت پر کردند که در باره مسلمانان بیشتر بدانند – چه آنهایی که در خارج بسر می برند و چه آنهایی که پایین همان خیابان زندگی می کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; &lt;i&gt;واقعاَ یک میلیارد مسلمان به چه می اندیشند&lt;/i&gt;  بخشی از برنامه   20،000گفتگو&lt;a href=&quot;#_ftn4&quot; name=&quot;_ftnref4&quot; title=&quot;&quot;&gt;[4]&lt;/a&gt; است، که عملی ابتکاری است از سوی بنیاد تولیدات وحدت&lt;a href=&quot;#_ftn5&quot; name=&quot;_ftnref5&quot; title=&quot;&quot;&gt;[5]&lt;/a&gt; &amp;quot;که برای نزدیک تر شدن انسانها با اعتقادات گوناگون بیکدیگر از طریق نمایش فیلم در باره مسلمانان و برای برانگیختن بحث و ایجاد درک طراحی شده است.&amp;quot; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;علاوه بر بنیاد تولیدات وحدت و کلیسای ترینیتی پرسبیتری، این رویداد از سوی شورای روابط امریکایی-اسلامی،&lt;a href=&quot;#_ftn6&quot; name=&quot;_ftnref6&quot; title=&quot;&quot;&gt;[6]&lt;/a&gt; پدران طرفدار  پولس قدیس،&lt;a href=&quot;#_ftn7&quot; name=&quot;_ftnref7&quot; title=&quot;&quot;&gt;[7]&lt;/a&gt; دوستان عمل به اعتقادات&lt;a href=&quot;#_ftn8&quot; name=&quot;_ftnref8&quot; title=&quot;&quot;&gt;[8]&lt;/a&gt; و &lt;a name=&quot;OLE_LINK2&quot;&gt;&lt;/a&gt;&lt;a name=&quot;OLE_LINK1&quot;&gt;شبکه تعامل امریکاییهای مسلمان &lt;/a&gt;(امین)&lt;a href=&quot;#_ftn9&quot; name=&quot;_ftnref9&quot; title=&quot;&quot;&gt;[9]&lt;/a&gt; سازمان یافته بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گفتگوی بین الادیان با هدفهای  شبکه تعامل امریکاییهای مسلمان هماهنگی دارد. در میان این اهداف می توان به &amp;quot;تشویق انسانها به فکر کردن در مورد راهی دیگر برای بحث پیرامون اعتقاد/مذهب بر پایه احترام&amp;quot; اشاره کرد. بنیانگزار و رئیس این شبکه، هزامی برمادا&lt;a href=&quot;#_ftn10&quot; name=&quot;_ftnref10&quot; title=&quot;&quot;&gt;[10]&lt;/a&gt; به &lt;i&gt;America.gov&lt;/i&gt; گفت تمرکز فیلم بر مسائل سیاسی سبب برانگیختن گفتگو میان افراد با اعتقادات مختلف می شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برمادا می گوید، &amp;quot;فیلم دارای یک  جنبه سیاسی است از آن جهت که در مورد ادراک مسلمانان واستنباط موجود در باره آنان که در قلب مباحث سیاسی قرار دارند صحبت می کند.  این فیلم و بحث بعد از آن این ماهیت را که دموکراسی اعتقادی در سطح محلی و بین المللی چیست ،مطرح کرد.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شرکت کنندگان بعد از نمایش فیلم به موضوعات گوناگونی  پرداختند. این فیلم 60-دقیقه ای از مسلمانان سئوالاتی را پرسید که موجب نگرانی بسیاری از امریکایی هاست، از جمله اینکه چرا احساس ضد امریکایی در دنیای اسلام وجود دارد، مسلمانان چه چیز را راجع به غرب دوست دارند و چه چیز را دوست ندارند، احساس مسلمانان راجع به افراط گرایی در جوامع شان چیست و زنان مسلمان در واقع چه می خواهند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بعد از نمایش فیلم، سازمان دهندگان این برنامه حضار را برای شرکت در گفتگوی بین الادیان به  چندین گروه تقسیم کردند. گروه ها که توسط افرادی که با فیلم و دنیای اسلام آگاهی داشتند هدایت می شدند، این گروهها در مورد فیلم و راههای از میان بردن فاصله ادراکی میان مسلمانان و ایالات متحده به بحث پرداختند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برمادا می گوید اما بعضی از اوقات حرف زدن با افراد در صورتیکه  دستورکاری برای بحث داشته باشند می تواند کار سختی باشد. بجای اینکه بخواهند در مورد مذهب صحبت کنند، آنها در پی آنند که دیگران را تحت تاَثیر عقاید خودشان قرار دهند. برمادا می گوید هیچ درست و غلطی در گفتگوی بین الادیان وجود ندارد: هدف تبادل نظر برای بدست آوردن احترام متقابل است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کرگ ر. کمپبل&lt;a href=&quot;#_ftn11&quot; name=&quot;_ftnref11&quot; title=&quot;&quot;&gt;[11]&lt;/a&gt; اهل واشنگتن می گوید شرکت در گفتگوی بین الادیان هم برای امریکاییهای غیر مسلمان و هم برای امریکاییهای مسلمانان مهم است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کمپبل گفت، &amp;quot;برای فردی که هر روز کار می کند، رویدادهای نظیر این برنامه ای مناسب اند چون آنها را وادار می کند به چیزی فکر کنند که غالباَ آنها راجع به آن فکر نمی کنند. رویدادهایی مثل این برای مسلمانان سودمند است چون افرادی با زمینه مسیحیت می توانند از آنها یاد بگیرند.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;احمد بداوی&lt;a href=&quot;#_ftn12&quot; name=&quot;_ftnref12&quot; title=&quot;&quot;&gt;[12]&lt;/a&gt; اهل الکساندریای&lt;a href=&quot;#_ftn13&quot; name=&quot;_ftnref13&quot; title=&quot;&quot;&gt;[13]&lt;/a&gt; ویرجینیا، با نظر کمپبل موافق است. بداوی می گوید، &amp;quot;بسیاری از مردم، مردم تمام مذاهب، به اینجا آمدند و از یکدیگر بسیار آموختند. من نکات بسیاری را می دانم که می توانم ارائه دهم، چون من در  مورد اسلام مطالعه  کرده ام، و مایلم که با دیگران وارد بحث شوم و در مورد عقاید آنان بیاموزم.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بداوی و کمپبل گفتند آنها فیلم را دوست داشتند و فکر می کنند افراد بیشتری نیاز به دیدن آن دارند. کمپبل گفت، این به نظر مقامات کلیسا و جامعه بستگی دارد که فیلم رابه نمایش گزارند  و گفتگوهای بعدی بین الادیان را تشویق کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر اساس اطلاع  تارنمای    20،000 گفتگوها، هر فرد یا گروهی که بخواهد فیلمی را بنمایش بگذارد و گفتگویی را برنامه ریزی کند حد اقل به سه سازمان مدنی دیگر بعنوان شریک نیاز دارد تا در سرمایه گزاری، تبلیغات و پشتیبانی تدارکاتی کمک کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;همه افرادی که در این رویداد حضور یافته بودند از &lt;i&gt;اسلام از درون: یک میلیارد مسلمان واقعاَ به چه می اندیشند&lt;/i&gt;  بعنوان نمایشی برای بحث و گفتگو راضی نبودند. یک انتقاد به این مورد بود که این فیلم برای در برگرفتن تمام اطلاعات حاصل از نظر سنجی گالوپ بسیار کوتاه بود. یک انتقاد دیگر این بود که فیلم باید بیشتر بر آمریکائیان مسلمان و کمتر بر مسلمانانی که در خارج ایالات متحده زندگی می کنند تمرکز می کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آنطور که یکی از شرکت کنندگان می گفت، &amp;quot;این افراد همسایه های من هستند، و من می خواهم بدانم آنها راجع به چه چیز فکر می کنند.&amp;quot; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پایان برنامه گفتگوی بین الادیان، امام جوهری عبدالمالک&lt;a href=&quot;#_ftn14&quot; name=&quot;_ftnref14&quot; title=&quot;&quot;&gt;[14]&lt;/a&gt; از مسجد دارالحجره در فالز چرچ&lt;a href=&quot;#_ftn15&quot; name=&quot;_ftnref15&quot; title=&quot;&quot;&gt;[15]&lt;/a&gt; ویرجینیا، اهمیت آنچه را که شرکت کنندگان از صحبت با یکدیگر در مورد مسائل مذهبی آموخته بودند ،مورد تاَکید قرار داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;عبدالمالک گفت، &amp;quot;ما باید از قدرت شفقت استفاده کنیم و دوست داشتن یکدیگر را بیاموزیم و این نکته را درک کنیم که این قدرت بزرگی است&amp;quot;، و به شرکت کنندگان گوشزد کرد که درسهای این رویداد را فراموش نکنند. &amp;quot;امشب در باره این گفتگو حرف می زنید، اما بیاد داشته باشید که هنگامیکه اینجا را ترک می کنید به آنچه شنیده اید عمل کنید.&amp;quot; &lt;/p&gt; &lt;p&gt;1.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Trinity Presbyterian Church&lt;/p&gt; &lt;p&gt;2.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Arlington, Virginia&lt;/p&gt; &lt;p&gt;3.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Gallup Organization&lt;/p&gt; &lt;p&gt;4.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 2000 Dialogues&lt;/p&gt; &lt;p&gt;5.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Unity Productions Foundation&lt;/p&gt; &lt;p&gt;6.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Council on American-Islamic Relations&lt;/p&gt; &lt;p&gt;7.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Paulist Fathers&lt;/p&gt; &lt;p&gt;8.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Faith Act Fellows&lt;/p&gt; &lt;p&gt;9.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; American Muslim Interactive Network (AMIN).&lt;/p&gt; &lt;p&gt;10.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Hazami Barmada&lt;/p&gt; &lt;p&gt;11.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Craig R. Campbell&lt;/p&gt; &lt;p&gt;12.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Ahmed Badawi&lt;/p&gt; &lt;p&gt;13.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Alexandria&lt;/p&gt; &lt;p&gt;14.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Imam Johari Abdul-Malik&lt;/p&gt; &lt;p&gt;15.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Dar al-Hijrah mosque in Falls Church&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/peopleplace-persian/2010/March/20100319122148smtotrob0.7386133.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 12:21:53 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>Americans of all faiths are striving to learn more about Islam, as evidenced by the huge turnout in Arlington, Virginia, for an interfaith dialogue connected to the film <i>Inside Islam: What a Billion Muslims Really Think.</i> Such events highlight Americans’ desire to understand the Muslim community.</p> </div> <div><br clear=all> <hr align=left size=1 width="33%"> <div id=ftn1> <p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a> - Trinity Presbyterian Church</p> </div> <div id=ftn2> <p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title="">[2]</a> - Arlington, Virginia</p> </div> <div id=ftn3> <p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title="">[3]</a>  - Gallup Organization</p> </div> <div id=ftn4> <p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title="">[4]</a> 2000 Dialogues</p> </div> <div id=ftn5> <p><a href="#_ftnref5" name="_ftn5" title="">[5]</a> - Unity Productions Foundation</p> </div> <div id=ftn6> <p><a href="#_ftnref6" name="_ftn6" title="">[6]</a> - Council on American-Islamic Relations</p> </div> <div id=ftn7> <p><a href="#_ftnref7" name="_ftn7" title="">[7]</a> - Paulist Fathers</p> </div> <div id=ftn8> <p><a href="#_ftnref8" name="_ftn8" title="">[8]</a> - Faith Act Fellows</p> </div> <div id=ftn9> <p><a href="#_ftnref9" name="_ftn9" title="">[9]</a> - American Muslim Interactive Network (AMIN).</p> </div> <div id=ftn10> <p><a href="#_ftnref10" name="_ftn10" title="">[10]</a> - Hazami Barmada</p> </div> <div id=ftn11> <p><a href="#_ftnref11" name="_ftn11" title="">[11]</a> - Craig R. Campbell</p> </div> <div id=ftn12> <p><a href="#_ftnref12" name="_ftn12" title="">[12]</a> - Ahmed Badawi</p> </div> <div id=ftn13> <p><a href="#_ftnref13" name="_ftn13" title="">[13]</a> - Alexandria</p> </div> <div id=ftn14> <p><a href="#_ftnref14" name="_ftn14" title="">[14]</a> - Imam Johari Abdul-Malik</p> </div> <div id=ftn15> <p><a href="#_ftnref15" name="_ftn15" title="">[15]</a> - Dar al-Hijrah mosque in Falls Church</p> </div>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[برنامۀ شهرک سازی اسرائیل با هدف سفر بایدن مغایرت دارد]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/peacesec-persian/2010/March/20100319121636esnamfuak0.6974604.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> استفن کافمن&lt;BR&gt;عضو هیئت تحریریه America.gov&lt;BR&gt;&lt;BR&gt; &lt;p dir=RTL&gt;واشنگتن – آغاز سفر بایدن، معاون رئیس جمهوری، به اسرائیل، سرزمین های فلسطینی و اردن در 8 مارس مصادف شد با خبری از جانب جورج میچل، فرستادۀ ویژه به خاورمیانه، مبنی بر این که اسرائیلی ها و فلسطینیان توافق کرده اند که گفتگوهای غیرمستقیم را از سر بگیرند. اما دولت اسرائیل در 9 مارس اعلام کرد که پروژه های شهرک سازی جدیدی را در بیت المقدس شرقی آغاز خواهد کرد و این امر سفر بایدن برای تشویق طرفین برای تلاش در جهت صلح را با مشکل روبرو ساخت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بایدن، که خود را به عنوان &amp;quot;حامی قوی اسرائیل&amp;quot; توصیف می کند، در 11 مارس به شنوندگان اسرائیلی در تل آویو گفت که ایالات متحده به همراهی با اسرائیل در برابر تهدیدهای امنیتی مشترک ادامه خواهد داد و دولت اوباما &amp;quot;رابطۀ استراتژیک حیاتی&amp;quot; میان دو کشور را درک می کند. وی در ادامه گفت که اما &amp;quot;برخی اوقات تنها یک دوست است که می تواند حقیقت تلخ را به شما بگوید&amp;quot; و فعالیت های شهرک سازی جدید را محکوم کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی گفت که این تصمیم &amp;quot;به اعتماد مورد نیاز برای مذاکرات سازنده ضربه می زند.&amp;quot; وی گفت که دولت اوباما می خواهد که تماس های غیرمستقیمی که بر سر آنها توافق شده است و یا &amp;quot;گفتگوهای نزدیک&amp;quot; به مذاکرات رو در رو میان اسرائیلی ها و فلسطینیان بدل شوند تا آنها بتوانند به درگیری دراز مدتشان خاتمه دهند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بایدن گفت، &amp;quot;ایالات متحده همچنان هر دو طرف را برای هر سخن و یا عملی که موجب تنش شود و یا به نتیجۀ این مذاکرات ضربه بزند مسؤول می داند. مهم ترین مسئله این است که این مذاکرات با حست نیت پیشرفت کنند. ما نمی توانیم تاخیر کنیم چرا که هنگامی که پیشرفت به تعویق می افتد، افراط گرایان از اختلافات ما سوءاستفاده می کنند و بذر نفرت می کارند.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی به اسرائیلی ها هشدار داد که بدون تشکیل یک کشور مستقل و پایدار فلسطینی، هویت کشور آنها به عنوان یک کشور دموکراتیک یهودی به خطر خواهد افتاد و این کشور قادر به دستیابی به امنیت پایدار نخواهد بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هیلاری رادهام کلینتون، وزیر امور خارجه، در تماسی تلفنی مورخ 12 مارس با بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، سخنان بایدن را ادامه داد. وی در این تماس &amp;quot;اعتراض قوی&amp;quot; دولت اوباما به شهرک سازی های جدید را &amp;quot;نه تنها به خاطر زمان بندی آنها، بلکه همچنین به خاطر نفس این عمل&amp;quot; تکرار کرد و گفت که اقدامات اسرائیل به اعتماد و اطمینان &amp;quot;هم در روند صلح و هم در منافع آمریکا&amp;quot; ضربه وارد کرده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گفتۀ پی. جی. کراولی، دستیار وزیر امور خارجه در امور عمومی، کلینتون به نتانیاهو گفت که اعلامیۀ اخیر اسرائیل &amp;quot;پیامی بسیار منفی در زمینۀ رویکرد اسرائیل در مورد روابط دوجانیه است و با هدف سفر معاون رییس جمهور مغایرت دارد.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کراولی گفت، &amp;quot;خانم وزیر اظهار داشت که وی نمی تواند درک کند که چگونه چنین چیزی روی داده است، به ویژه با توجه تعهد قوی ایالات متحده به امنیت اسرائیل، و وی روشن ساخت که دولت اسرائیل باید نه تنها با حرف، بلکه با اقداماتی مشخص نشان دهد که به این رابطۀ دوجانبه و روند صلح متعهد است.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کراولی گفت که هم جورج میچل و هم جفری فلتمن، دستیار وزیر امور خارجه در امور خاور نزدیک، از 11 مارس به این سو در حال تماس با رهبران فلسطینی و عرب بوده اند و انتظار می رود که میچل در هفتۀ 14 مارس به این منطقه بازگردد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کراولی گفت که ایالات متحده و شرکایش در منطقه &amp;quot;همچنان مشترکا متعهد هستند&amp;quot; که گفتگوهایی که در 8 مارس بر سر آنها توافق شده است ادامه یابند و در همین حین همچنین &amp;quot;تصدیق می کنند که با توجه به اظهارات دولت اسرائیل، مشخصاً فضای مشکلی به وجود آمده است.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/peacesec-persian/2010/March/20100319121636esnamfuak0.6974604.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 12:16:38 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>Vice President Biden’s travel to the Middle East began at a time when Israel and the Palestinians had just agreed to hold indirect talks, but Secretary Clinton says Israel’s March 10 announcement of new settlement construction in East Jerusalem ran counter to the spirit of Biden’s visit.</p>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ناکامی سازمان ملل متحد در مقابله با تخلفات عمده در تحریم های سودان]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/peacesec-persian/2010/March/20100319113559esnamfuak4.154605e-02.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> استیون کافمن&lt;BR&gt;عضو هیئت تحریریه America.gov&lt;BR&gt;&lt;BR&gt; &lt;p dir=RTL&gt;واشنگتن -- تحریم تسلیحاتی شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه سودان در سال 2005،  &amp;quot;در موارد بسیار و به شکل مکرر&amp;quot; نقض شده است و سوزان رایس، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد، بی عملی این شورا را در برابر خشونت های جنسیتی و حملات نظامی مداوم در این کشور محکوم کرد. رایس خواستار آن شد که این شورا برای اجرای بهتر تحریم ها، جهت ترویج صلح و ثبات در سودان، به اجماع برسد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رایس در روز 4 مارس و در هیئت نمایندگی ایالات متحده در سازمان ملل متحد در نیویورک، خطاب به خبرنگاران گفت: &amp;quot;ما مطلع هستیمکه تسلحیات همچنان به سوی دارفور سرازیر می شوند، خشونت های جنسی و  نژادی به شدت گذشته و بدون پیگرد قضایی اتفاق می افتند و پروازها و حملات نظامی همچنان ادامه دارند.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گفتۀ رایس، با وجود امضای یک موافقتنامۀ ساختاری و آتش بس بین دولت سودان و شورشیان جنبش عدالت و برابری (JEM)&lt;sup&gt;1&lt;/sup&gt;، &amp;quot;ما همچنان گزارش هایی در مورد حملات نظامی دولت سودان در دافور دریافت می کنیم.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رایس خاطر نشان کرد با چنین رفتاری &amp;quot;به نظر نمی رسد سودان تمایل جدیدی به تعامل کامل در فرآیند صلح داشته باشد&amp;quot; و ادامه داد همۀ گروه های شورشی در سودان نیز باید &amp;quot;عملیات نظامی خود را متوقف کرده و برای مؤثر واقع شدن موافقتنامۀ ساختاری، آن را بپذیرند&amp;quot;.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سفیر رایس اظهار داشت با وجود &amp;quot;نقض آشکار&amp;quot; &lt;a href=&quot;http://www.america.gov/st/washfile-english/2005/March/20050330130117EAifas0.719906.html&quot;&gt;قطعنامۀ 1591&lt;/a&gt;، که به موجب آن منطقۀ دارفور از سال 2005 تحریم تسلیحاتی شد، شورای امنیت -- علیرغم پیشنهادات &amp;quot;بسیار عملی و شفافی&amp;quot; که در پائیز سال 2009 از طرف هیئت کارشناسان سودان در سازمان ملل متحد به آن ارائه شد -- در دستیابی به هر گونه اجماع جهت اعمال این تحریم ها ناموفق بوده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رایس تصریح کرد: &amp;quot;اگر... اراده ای قوی تر برای اجرای اقدامات موجود وجود داشت، خود یک پیشرفت محسوب می شد. و این در حقیقت نکته ای است که ما امروز و در اینجا به آن انتقاد داریم.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی اضافه کرد: &amp;quot;هنگامی که شورا راهکارهایی را در خصوص یک کشور،بفرض ایران یا کرۀ شمالی یا سودان... اعمال می کند، آن  راهکارها باید به شیوه ای کامل و  صادقانه به اجرا گذاشته شوند.  در این مورد خاص -- و صادقانه بگویم بر خلاف موارد دیگر -- میزان تعهد و انرژی در خصوص اجرای آن بسیار ناکافی است و ما تلاش می کنیم آن را تغییر دهیم.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ایالات متحده انتظار دارد کمیتۀ شورای امنیت که بر اجرای این قطعنامه نظارت دارد  به &amp;quot;مواردی برای رسیدن به اجماع&amp;quot;، جهت بهبود اجرای آن و &amp;quot;مشخص کردن تخلفاتی که در خصوص قطعنامه صورت می گیرد&amp;quot; دست یابد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رایس افزود: &amp;quot;این کمیته می تواند برای اطمینان از اعتبار بیشتر این تحریم ها نسبت به شرایط موجود، گام های بسیاری بردارد، از جمله اهمیت دادن به نقش بخش خصوصی و پی گیری های مستمر.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت اوباما تلاش های خود را برای ارائۀ اطلاعاتی که می توانند از اجرای این اقدامات حمایت کنند، افزایش خواهد داد. رایس اظهار داشت: &amp;quot;برای ما به ویژه این نکته اهمیت دارد که متخلفانی که علیه غیرنظامیان بی گناه دارفور خشونت های جنسی اعمال می کنند، پاسخگوی رفتارهایشان باشند.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در وزارت امور خارجه، اسکات گریشِن&lt;sup&gt;2&lt;/sup&gt;، فرستادۀ ویژۀ به سودان از موافقتنامۀ ساختاری و آتش بسی که بین دولت سودان و جنبش عدالت و برابری به امضا رسیده است، استقبال کرد و در این باره گفت این موافقتنامه &amp;quot;فرصتی بسیار مهم در اختیار ما می گذارد تا خشونت ها در دارفور را به میزان قابل ملاحظه ای کاهش دهیم&amp;quot; ،ولی وی در عین حال تأکید کرد که این موافقتنامه باید جنبش آزادی و عدالت (LJM)&lt;sup&gt;3&lt;/sup&gt; را نیز که بیشتر گروه های شورشی دیگر را نمایندگی می کند، شامل شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی در روز 4 مارس گفت: &amp;quot;ایالات متحده از یک فرآیند صلح فراگیر پشتیبانی می کند. او اضافه کرد جامعۀ مدنی دارفور، پناهجویان و افرادی که در داخل کشور آواره شده اند نیز باید همراه با اعضای LJM، &amp;quot;امکان ابراز نظر خود را در این فرآیند داشته باشند&amp;quot;. &amp;quot;در شرایطی که ما گفتگو دربارۀ نکاتی چون اصلاحات ارضی، غرامت و توزیع ثروت را آغاز می کنیم&amp;quot;، این مسئله بسیار مهم است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی افزود هم اکنون، اصرار JEM بر اِعمال رهبری انحصاری بر دیگر گروه های شورشی، هدف فراگیرتر کردن فرآیند صلح را مختل کرده است و شورشیانی که به این گروه تعلق ندارند، برای انتخاب رهبر و سازماندهی خود با مشکل روبرو شده اند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گریشن اظهار داشت فرآیند صلح و کاهش خشونت، احتمالاً به کاهش تعداد افرادی که به اردوگاه های پناهجویان مراجعه می کنند، می انجامد، ولی &amp;quot;در حقیقت، تغییری در شرایط کنونی زندگی مردم ایجاد نخواهد کرد&amp;quot;.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;quot;ما به یک رویکرد چندوجهی نیازمندیم، رویکردی که نتیجۀ آن آتش بس، ثبات و صلح در سطوح بالاتر باشد، ولی ما باید تغییراتی رانیز به انجام برسانیم که به فضایی امن تر منجر شوند&amp;quot; تا بتوانیم کسانی را که در اردوگاه ها و روستاها زندگی می کنند و با غارت و چپاول و بی قانونی مواجه هستند، یاری کنیم.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی افزود: &amp;quot;خشونت های جنسیتی هنوز ادامه دارند و باید متوقف شوند. اموال مردم به تاراج می رود. آنها در موارد بسیاری از حقوق خود، حقوق بشر، بهره مند نیستند. این شرایط باید تغییر کند.&amp;quot; دولت اوباما در حال همکاری با جامعۀ بین المللی است تا نظم و حاکمیت قانون را در منطقه مستقر کند و ظرفیت نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد و اتحادیۀ آفریقا را افزایش دهد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گریشن گفت با وجود انتخابات ملی که برای ماه آوریل برنامه ریزی شده است، سودان و منطقۀ دارفور وارد یک &amp;quot;مرحلۀ حیاتی&amp;quot; شده اند و جامعۀ بین المللی باید از این فرصت برای ترویج تغییر ساختار سیاسی در سراسر این کشور استفاده کند تا امنیت را بهبود بخشیده و صلحی پایدار ایجاد کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;وی اضافه کرد: &amp;quot;ما تا زمانی که فردایی روشن تر را برای نسل آیندۀ سودانی ها تضمین نکنیم، آرام نخواهیم نشست. شکست در این مورد معنی ندارد و ما برای موفقیت تلاش می کنیم.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;div&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;/div&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p&gt;1. Justice and Equality Movement (JEM)&lt;/p&gt; &lt;p&gt;2. Scott Gration&lt;/p&gt; &lt;p&gt;3. Liberation and Justice Movement (LJM)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; </content:encoded>
<guid isPermaLink="true">http://www.america.gov/st/peacesec-persian/2010/March/20100319113559esnamfuak4.154605e-02.html?CP.rss=true</guid>
<pubDate>Fri, 19 Mar 2010 11:36:03 -0400</pubDate>
<description><![CDATA[ <p>The U.S. ambassador to the United Nations is disappointed that the Security Council has failed to take action to better enforce an arms embargo on Sudan’s Darfur region, which is continuing to see gender-based violence and military offensives despite a working peace process.</p>]]></description>
</item>
<item>
<title><![CDATA[گزارش سالانۀ وزارت امور خارجه ایالات متحده دربارۀ حقوق بشر- سال 2009]]></title>
<link>http://www.america.gov/st/democracyhr-persian/2010/March/20100311162310naisreP0.9796106.html?CP.rss=true</link>
<author>iipcms@state.gov (iipcms)</author>
<content:encoded> &lt;p dir=RTL&gt;برای مطالعه نسخه کامل به انگليسی لطفا به تارنمای &lt;a href=&quot;http://www.state.gov/g/drl/rls/hrrpt/2009/index.htm&quot;&gt;وزارت امور خارجه بخش حقوق بشر&lt;/a&gt; و همچنين به بخش کامل مختص به &lt;a href=&quot;http://www.state.gov/g/drl/rls/hrrpt/2009/nea/136068.htm&quot;&gt;ايران&lt;/a&gt; مراجعه فرمائيد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;متن کامل گزارش سالانۀ وزارت امور خارجه ایالات متحده دربارۀ حقوق بشر در ایران&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;جمهوری اسلامی ایران، با جمعیتی در حدود 65.8  میلیون نفر، یک جمهوری مذهبی ومبتنی بر قانون اساسی است که در آن، ساختارهای اصلی قدرت در دست روحانیت شیعه قرار دارد. مشروعیت حکومت بر ارکان دوگانه حاکمیت مردم – هرچند محدود – و حکومت رهبرعالی انقلاب استوار است. رهبر فعلی، آیت الله سید علی خامنه ای، در سال 1989  نه از طریق انتخابات مستقیم، بلکه توسط مجلس خبرگان، که نهادی انتخابی و متشکل از روحانیون ارشد است، برگزیده شد. قوای سه گانه مقننه، مجریه و قضائیه تحت فرمان آیت الله خامنه ای  بودند. نیروهای مسلح به صورت مستقیم و نیروهای امنیتی داخلی، قوه قضائیه و دیگر نهادهای اصلی به شکل غیر مستقیم زیر فرمان او قرار داشتند. مجلس شورای اسلامی با 290 کرسی که به آراء مستقیم مردم برگزیده می شود، قوه مقننه را تشکیل می دهد. شورای نگهبان، متشکل از 12 عضو غیرمنتخب، کلیه مصوبات مجلس را به منظور انطباق آنها با موازین اسلامی و اصول قانون اساسی بررسی و همچنین صلاحیت نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری و مجلس را تشخیص می دهد. در 12 ژوئن، محمود احمدی نژاد، در انتخاباتی با شرکت احزاب چندگانه که اکثریت ایرانیان آن را نه آزاد دانستند و نه منصفانه، باردیگر به  ریاست جمهوری انتخاب شد.  با توجه به عدم حضور ناظران مستقل بین المللی، سازمانهای بین المللی قادر به تحقیق در مورد نتایج انتخابات نشدند. آخرین شمارش آراء تا پایان سال همچنان محل اختلاف بود. مقامات غیرنظامی کنترل کامل و موثری بر نیروهای امنیتی نداشتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سابقه نامطلوب دولت در زمینه حقوق بشر در طی سال، بویژه بعد از انتخابات اختلا ف انگیز ریاست جمهوری رو به وخامت گذاشت.  حکومت، حق شهروندان را برای تغییر مسالمت آمیز حکومت از طریق انتخابات آزاد و منصفانه بشدت محدود ساخت. حکومت، شمار زیادی نوجوان زیر سن قانونی را پس از محاکمات غیرعادلانه اعدام کرد. نیروهای امنیتی در مرگ و قتل معترضان به انتخابات در حین بازداشت دست داشتند و با انگیزه های سیاسی مرتکب اعمال خشونت آمیز دیگری از جمله شکنجه، ضرب و جرح و تجاوز به عنف شدند. حکومت به اِعمال مجازات های شدید رسمی، از جمله اعدام به وسیلۀ سنگسار، قطع عضو، و شلاق زدن مبادرت ورزید. گروه های فشار وابسته به حکومت مرتکب اعمال خشونت آمیز شدند. شرایط زندان های کشور همچنان نامطلوب بود. نیروهای امنیتی به صورت خودسرانه، افراد را دستگیر و بازداشت می کردند و غالبا آنها را بدون ارتباط با دنیای خارج نگاه می داشتند. مقامات دولت اقدامات سرکوبگرانه را علیه اصلاح طلبان طرفدار حقوق زنان، فعالان وابسته به اقلیت های قومی، فعالان دانشجویی و اقلیت های مذهبی تشدید کردند.  استقلال قضایی و محاکمات عادلانه و علنی وجود نداشت. حکومت آزادی های مربوط به حریم خصوصی و آزادی های مدنی از جمله آزادی بیان، اجتماعات، تشکیل انجمن و جابجابی را بسختی محدود ساخت، و همچنین آزادی مذهبی را بشدت  در معرض محدودیت قرار داد. فساد دولتی و فقدان شفافیت همچنان بر دستگاه دولت حاکم بود. خشونت و تبعیض حقوقی و اجتماعی علیه زنان، اقلیت های قومی و مذهبی و همجنس گرایان؛ قاچاق انسان؛ و دامن زدن به یهودی ستیزی همچنان به صورت یک معضل وجود داشت. حکومت، حقوق کارگران، از جمله آزادی تشکیل انجمن و آزادی تشکیل سازمان و چانه زنی گروهی را شدیداً محدود ساخت و افراد متعددی از مسئولان اتحادیه ها را دستگیر و بازداشت کرد. کار کودکان به صورت معضلی جدی باقی بود. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در 20 نوامبر برای هفتمین سال متوالی، با تصویب قطعنامه ای در بارۀ ایران، &amp;quot;نگرانی شدید&amp;quot; خود را &amp;quot;از نقض مستمر و مکرر حقوق بشر&amp;quot; در ایران ابراز داشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پی اعلام تجدید انتخاب پرزیدنت احمدی نژاد در 13 ژوئن، صدها هزارتن از شهروندان برای اعتراض به خیابانها ریختند. پلیس و شبه نظامیان بسیجی با خشونت به سرکوب تظاهرات پرداختند.  طبق آمار رسمی، شمار کشته شدگان 37 تن اعلام شد ولی مخالفان دولت مرگ نزدیک به 70 نفر را گزارش دادند و سازمانهای حقوق بشر این شمار را تا میزان 200 نفر بر آورد کردند. در ماه اوت، قوۀ قضاییه تخمین زد که مقامات امنیتی نزدیک به  4,000 نفر را دستگیر کرده اند. مقامات امنیتی در بقیۀ مدت سال به بازداشت تعداد بسیاری از فعالان سیاسی اقدام کردند. در 5 اوت بسیاری از بازداشت شدگان متهم شدند که  قصد بر پا کردن یک&amp;quot;انقلاب مخملی&amp;quot; را داشته اند. اسمعیل احمدی مقدم، فرمانده نیروهای انتظامی در مصاحبه ای گفت که دولت کسانی را که خطرناکتر از دیگران تشخیص داده است در زندان کهریزک نگهداری می کند و بقیه به زندان اوین منتقل شده اند.  جنبش سبز که از گروه های ناهمگون بسیاری برای اعتراض به نتایج انتخابات تشکیل شده بود، تظاهراتی را در سراسر کشور در تاریخ های متفاوتی بعد از انتخابات، از جمله در روز قدس (18 سپتامبر) سالروز تصرف سفارت آمریکا (4 نوامبر)، روز دانشجو (7 دسامبر)، روز تشییع جنازۀ آیت الله منتظری (21 دسامبر) و روز عاشورا (27 دسامبر) سازمان داد.  در اعتراضات روز عاشورا دست کم 8 غیر نظامی، از جمله برادرزادۀ میرحسین موسوی، نامزد انتخابات ریاست جمهوری در برخورد با مأموران امنیتی کشته شدند.  مأموران به تمامی این تظاهرات ازطریق حمله به دفترهای کار مخالفان پاسخ دادند. به موجب آنچه که گزارش شده، پلیس نزدیک به 300 نفر و ده رهبر مخالف را تنها در ارتباط باتظاهرات 27 دسامبر دستگیر کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;احترام به حقوق بشر&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;بخش اول – احترام به شإن انسان، مشتمل بر  در امان بودن از:&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;الف) محرومیت خودسرانه و غیرقانونی از حق زندگی&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گزارش های دریافت شده حاکی از مبادرت حکومت و عوامل آن به موارد متعدد اقدامات خودسرانه یا کشتارهای غیرقانونی در طول سال بودند. در جریان اعتراضات ماه ژوئن ده ها تن از معترضان و تماشاچینان غیر معترض، بویژه طی تظاهرات ضد دولتی به قتل رسیدند. منابع دولتی تعداد کشته شدگان را 37 نفر گزارش دادند، گروه های مخالف دولت کشته شدگان را نزدیک به 70 نفر اعلام داشتند و سازمانهای حقوق بشر این شمار را تا 200 نفرارزیابی کردند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 15 ژوئن، نیروهای امنیتی در جریان تظاهرات ضد دولتی سینۀ سهراب اعرابی را هدف گلوله قرار دادند و وی را دستگیر کردند. بر اساس گزارش پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران (ICHRI) – که یک سازمان غیر دولتی است -- جسد اعرابی به پزشکی قانونی منتقل شد. مشخص نبود که آیا اعرابی در اثر جراحت ناشی از گلوله، بلافاصله جان باخت یا او را به بیمارستانی برای درمان بردند. در روزهای پس از دستگیری و مرگ وی، ماجرای اعرابی به شکل گسترده ای در اینترنت منتشر و او به چهره ای نمادین برای مخالفان تبدیل شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش صدای حقوق بشر ایران (IHRV)، در روز 15 ژوئن، نیروهای امنیتی بهزاد مهاجر، 47 ساله، را نیز به دلیل شرکت در یک تظاهرات اعتراضی دستگیر کردند. پزشکی قانونی در روز اول اوت جسد وی را به خانواده اش تحویل داد. در عکسی که مقامات به خواهر مهاجر نشان دادند، آثار گلوله در سینۀ او به چشم می خورد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گفتۀ شاهدان عینی، نیروهای بسیجی در روز 20 ژوئن ندا آقاسلطان را در تهران به قتل رساندند. با اینکه وی هنگام مرگ در فاصلۀ نزدیکی از یک تظاهرات ضد دولتی حضور داشت، نامزد او و دیگران اعلام کردند که وی در تظاهرات شرکت نداشته است. فیلم ویدیویی مرگ او از طریق یوتوب انتشار یافت و او به نمادی برای جنبش مخالفان دولت تبدیل شد. مادران ندا آقاسلطان و سهراب اعرابی، پس از مرگ فرزندانشان، به گروهی از زنان که خود را مادران عزادار می نامند پیوستند ؛ آنها عصر روزهای شنبه، مراسمی را به طور منظم در پارک لاله در تهران برگزار می کردند. به گزارش عفو بین الملل و پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران، مأموران بارها این مراسم را به هم زدند و  روز 5 دسامبر، پلیس 15 نفر از اعضای این گروه را دستگیر کرد. همۀ آنها تا پایان سال با پرداخت وثیقه آزاد شده بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 20 ژوئن،  نیروهای امنیتی محمود رئیسی نجفی را هنگامی که وی در بازگشت به منزل از محل کار خود در میان جمعیتی که از نیروهای مسلح ناشناس می گریختند، گرفتار شد، مورد ضرب و جرح قرار دادند. وی در روز 28 ژوئن بر اثر جراحات وارده جان سپرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 20 ژوئن، نیروهای بسیج اشکان سهرابی را که در یکی از تظاهرات خیابانی در تهران شرکت کرده بود، هدف گلوله قرار داده و به قتل رساندند. گزارش ها حاکی از آن است که سه گلوله به سینۀ او اصابت کرده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نیروهای بسیجی در پایان ماه ژوئن امیر میرزا را به شدت مورد ضرب و جرح قرار دادند و دستگیر کردند. وی سپس به زندان فرستاده شد و در آنجا نیروهای امنیتی وی را به مدت سه روز مورد آزار و شکنجه قرار دادند. او چند روز بعد و به دلیل خونریزی داخلی و مننژیت در زندان جان باخت. گروه های محلی حقوق بشر گزارش کرده اند که مقامات از رساندن کمک های پزشکی به وی خودداری کرده بوده اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر اساس گزارش عفو بین المللی و کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران، نیروهای بسیجی در روز 28 ژوئن ترانه موسوی را هنگامی که عازم تظاهراتی در مسجد قبا بود، دستگیر کردند. گزارش ها حاکی از آن است که او به مدت پنج ساعت در بازداشت به سر می برد ولی پس از آن ناپدید شد. بنا به گزارش عفو بین المللی و پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران، نیروهای پلیس ترانه موسوی را مورد شکنجه و تجاوز قرار دادند. در روز 16 ژوئیه، مقامات به پدر و مادر او اطلاع دادند که می توانند یک جسد سوخته را که به دخترشان شباهت دارد، تحویل بگیرند. بر اساس گزارش عفو بین المللی، مقامات پس از آن مادر وی را تحت بازداشت احتیاطی قرار دادند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق گزارش صدای حقوق بشر ایران، در روز اول ژوئیه، نیروهای امنیتی لباس شخصی محمد نادری پور، رئیس شاخۀ دانشجویی ستاد انتخابات میرحسین موسوی را در شهر سیرجان بازداشت کردند. چهل و هشت ساعت بعد، جسد وی در خودروی او پیدا شد. گروه های محلی حقوق بشر گزارش کرده اند که ضبط صوت و کیف پول نادری پور در ماشین وی دست نخورده بوده است. گزارش پزشکی قانونی حاکی از آن بود که مرگ نادری پور ناشی از &amp;quot;اصابت یک جسم تیز به پشت سر او&amp;quot; روی داده است. مقامات به خانوادۀ وی دستور دادند که جسد را به سرعت به خاک بسپارند؛ صدای حقوق بشر ایران گزارش کرد که مقامات تمایل داشتند از تحقیقات بیشتر در مورد دلایل مرگ نادری پور جلوگیری کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 9 ژوئیه، نیروهای امنیتی طی یک تظاهرات اعتراض آمیز چند دانشجو به نام های امیر جوادی فر، محمد کامرانی و محسن روح الامینی را دستگیر کردند. محمد کامرانی در روز 16 ژوئیه و پس از چند روز بازداشت در زندان کهریزک، در بیمارستان مهر درگذشت. مقامات دلیل مرگ وی را مننژیت اعلام کردند، ولی خانوادۀ وی به خبرنگاران گفتند بر روی جسد وی آثار ضرب و جرح شدید به چشم می خورد. در روز 23 ژوئیه، روح الامینی، فرزند عبدالحسین روح الامینی، مشاور محسن رضائی، از نامزدهای  اصولگرای ریاست جمهوری، تحت شرایط مشکوکی در زندان جان سپرد. پدر وی آشکارا در خصوص مشاهدۀ آثار زخم بر روی بدن پسرش پس از تحویل جسد از بیمارستان سخن گفت. در روز 25 ژوئیه، پلیس با پدر جوادی فر تماس گرفت و به وی دستور داد جسد پسرش را از پزشکی قانونی زندان کهریزک تحویل بگیرد. مقامات ادعا کردند که وی به دلیل یک مشکل قدیمی جان سپرده است، ولی گزارش های پزشکی نشان داد که مورد ضرب و جرح  قرار گرفته، دارای چندین شکستگی استخوان بوده و ناخن های انگشتان پاهایش کشیده شده بوده اند. در 28 ژوئیه، رهبر نظام دستور تعطیل شدن زندان کهریزک را صادر کرد (به بخش 1.c. مراجعه کنید). در روز 20 دسامبر، کمیتۀ تحقیق قوۀ قضائیه رسماً تأیید کرد که مأموران زندان کهریزک عوامل ضرب و جرح و مرگ کامرانی، روح الامینی و جوادی فر بوده اند و 12 تن از مأموران زندان را به جرائم مختلف، از جمله قتل، متهم کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 27 ژوئیه، علیرضا داودی، فعال دانشجویی سابق، تحت شرایط مشکوکی در یک بیمارستان روانی درگذشت. داودی تا پیش از اخراج از دانشگاه اصفهان به دلیل فعالیت های سیاسی، سخنگوی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب ایران در اصفهان و سردبیر یک نشریۀ دانشجویی بود. در روز 12 فوریه، مأموران وزارت اطلاعات و امنیت به خانۀ داودی در اصفهان حمله بردند و وی را بازداشت کردند و بر اساس گزارش های موجود، او را تحت شکنجه هایی از قبیل سوزاندن با سیگار، ضرب و جرح و آویزان کردن از سقف به مدت سه روز قرار دادند. مقامات در روز 25 آوریل او را با قید ضمانت و قرار دادگاه آزاد کردند؛ ولی خانواده اش او را  به دلیل مشکلات روحی ناشی از شکنجه ها در بیمارستان بستری ساختند. به گفتۀ خانوادۀ داودی، مأموران به آنها هشدار داده بودند که مراسم خاکسپاری و سوگواری او را اعلام نکنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نیروهای امنیتی در ماه سپتامبر سعیده پورآقایی را به دلیل دادن شعار &amp;quot;الله اکبر&amp;quot; در پشت بام خانه اش در تهران دستگیر کردند. پیش از انقلاب سال 1979، معترضان از این شعار برای ابراز مقاومت در برابر رژیم شاه استفاده می کردند؛ در طول اعتراضات سال گذشته، معترضان این شعار را برای بیان مخالفت خود با دولت فعلی مورد استفاده قرار دادند و بدین ترتیب، این شعار به نماد حمایت از گروه های مخالف تبدیل و طبیعتاً به عنوان یک جرم محسوب شد. دو روز پس از بازداشت سعیده، مقامات مادر او را برای شناسایی و تحویل گرفتن جنازۀ دخترش احضار کردند. به گفتۀ خانوادۀ سعیده، قسمت هایی از بدن او سوزانده شده بود تا آثار تجاوز و شکنجه نمایان نشود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 10 نوامبر، رامین پوراندرجانی، پزشکی که در زندان کهریزک کار می کرد، تحت شرایط مشکوکی درگذشت. در اوائل سال، پوراندرجانی در برابر کمیته ای از مجلس شهادت داده بود که مقامات از وی خواسته اند علت مرگ محسن روح الامینی را مننژیت اعلام کند (به بالا رجوع کنید)، در حالیکه به عقیدۀ پوراندرجانی دلیل مرگ او جراحات ناشی از شکنجه بوده است. مقامات گزارش های متضادی -- از جمله حملۀ قلبی و تصادف اتومبیل -- به عنوان علت مرگ پوراندرجانی ارائه کردند تا اینکه فرمانده اسماعیل احمدی مقدم اعلام کرد پوراندرجانی با خوردن سالادی آلوده به داروی قلب، که آثار آن در خون او نیز موجود بوده است، خودکشی کرده است و یادداشت مربوط به خودکشی نیز ثابت می کند که او از اتهام بی دقتی و عدم موفقیت در ارائۀ خدمات پزشکی مناسب به زندانیان می ترسیده است. این گزارش های متناقض در مورد دلیل مرگ او، مخالفان را بر آن داشت که مقامات را به مسموم کردن این پزشک 26 ساله برای ساکت کردن او دربارۀ مشاهداتش در زندان، متهم کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت تنها اقداماتی محدود برای تحقیق درخصوص اتهامات و ادعاهای مربوط به سوء رفتارها انجام داد. به عنوان مثال، با وجود گزارش های متعدد دربارۀ مرگ و شکنجۀ زندانیان، دولت تنها پس از مرگ محسن روح الامینی، فرزند یک سیاستمدار اصولگرا، تحقیقات را آغاز کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 10 دسامبر، عفو بین الملل ادعایی را دربارۀ دفن 44 جسد در گورهای ناشناس پس از انتخابات گزارش کرد. مقامات گورستان اعلام کردند که این اجساد متعلق به معتادان مجهول الهویۀ مواد مخدر بوده است، در حالیکه گزارش های خبری حکایت از آن داشت که برخی از گزارش های پزشکی قانونی غیرواقعی بوده اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هیچ پیشرفتی در مورد مرگ  مشکوک ابراهیم لطف اللهی، کاوه عزیزپور، بهمن ریگی، &amp;quot;محمد&amp;quot; یا علی صادقی در سال 2008 که در بازداشت دولت بودند، یا مرگ رویا سارانی، 11 ساله، یا زهرا بنی عامری (معروف به زهرا بنی یعقوب) در سال 2007، حاصل نشد. دولت هیچ گزارش انتشار نداد یا اتهامی  که نشان دهندۀ تحقیق و بررسی در مورد حوادث فوق الذکر باشد صادر نکرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 2 دسامبر، دادگاهی در کانادا در ارتباط با یک پروندۀ قضایی مدنی علیۀ دولت ایران در مرگ مرگ زهرا کاظمی، یک شهروند ایرانی-کانادایی، در سال 2003 برگزار شد. خانوادۀ کاظمی خواستار پرداخت  مبلغ 17 میلیون دلار کانادایی (معادل 2/16 دلار آمریکا) توسط دولت، مشتمل بر خامنه ای، رهبر نظام، سعید مرتضوی، دادستان تهران، و محمد بخشی، مأمور زندان، شده اند. دولت ایران بر اساس قانون مصونیت کشوری کانادا، ادعای مصونیت کرد. کاظمی، یک عکاس خبری که در جریان تظاهرات دانشجویی در حال عکس گرفتن در خارج از زندان اوین دستگیر شده بود، در دوران بازداشت و بر اثر شکنجه به وسیلۀ نیروهای امنیتی جان باخت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر اساس گزارش های مطبوعات بین المللی، در طول سال 2009، مسئولان حدود 250 نفر را پس از محاکمات غیرعلنی یا محاکماتی که با اصول ابتدایی دادرسی قانونی مطابقت نداشت، اعدام کردند. ایرانیان خارج از کشور و ناظران حقوق بشر ادعا می کنند که بسیاری از افرادی که به اتهامات جنایی، مانند قاچاق مواد مخدر، اعدام شده اند، در حقیقت مخالفان سیاسی بوده اند. بر اساس قانون، مخالفت با نظام جرم شناخته می شود و جرائمی چون ارتداد (بازگشت از دین اسلام)، &amp;quot;اقدام علیه امنیت کشور&amp;quot;، &amp;quot;توهین به مقامات ارشد&amp;quot;، &amp;quot;عناد با خداوند&amp;quot; و توهین به خاطرۀ امام خمینی و نیز رهبر کنونی جمهوری اسلامی&amp;quot; مجازات مرگ در پی دارند. اعدام در ملأ عام در طول سال ادامه داشت؛ به گزارش عفو بین الملل، در طول سال 2009 دولت حداقل 14 نفر را در ملأ عام اعدام کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 28 ماه مه، مسئولان سه مرد بلوچ را در ملأ عام و کمتر از 48 ساعت پس از حمله با بمب در حین مراسم نیایش به یک مسجد توسط جنبش مقاومت مردم ایران (که با نام جندالله نیز شناخته می شود)، به دار آویختند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 11 نوامبر و بر اساس گزارش پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران، مسئولانِ زندان احسان فتاحیان، یکی از اعضای یک گروه مارکسیست کُرد و مخالف دولت را به جرم اقدام علیه امنیت ملی به دار آویختند. فتاحیان در آغاز به ده سال زندان محکوم شده بود، ولی دادگاه تجدید نظر حکم او را افزایش داد و به اعدام تبدیل کرد. به ادعای پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران، حکم اعدام بدون طی شدن تشریفات قضایی و حضور شهود کافی اجرا شد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اطلاعات بیشتری در بارۀ نزدیک به 50 نفر از زندانیانی که در سال 2007 پس از برگزاری دادگاه های غیرعادلانه، به جرم حمله به مأموران دولتی در استان سیستان و بلوچستان اعدام شدند و نیز هفت شهروند عرب اهوازی که در دادگاه هایی ناعادلانه در استان خوزستان، محکوم به مرگ شدند، در دسترس نبود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت افرادی را به جرائمی که پیش از رسیدن به سن قانونی مرتکب شده بودند -- با وجود صدوربخشنامه ای در اکتبر سال 2008 در خصوص ممنوعیت این اقدام -- اعدام کرد. در طول این سال، دولت تقریباً پنج نفر را به دلیل جرائمی که پیش از سن قانونی مرتکب شده بودند، اعدام کرد. بر اساس اعلام وکلای حقوق بشر ایران، از ماه اکتبر حداقل 130 نوجوان بزهکار در صف اعدام قرار دارند که بسیاری از آنها به جرائمی چون رفتار حاکی از همجنس گرایی، ارتداد یا اعمال خلاف عفت محکومند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 21 ژانویه، دولت ملا گل حسن، یک شهروند افغانی را به جرم قتل فردی به نام فخرالدین اعدام کرد؛ وی هنگام وقوع جرم، 17 سال داشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز اول ماه مه، دولت دلارا دارابی، 22 ساله، را به جرم قتلی که وی به ارتکاب آن در حین یک دزدی در 17 سالگی متهم شده بود، اعدام کرد؛ او اعلام داشت که برای حمایت از دوست پسرش که به گفتۀ وی قاتل اصلی بود، به این جرم اعتراف کرده  است. با اینکه یک تأخیر دوماهه توسط رئیس قوۀ قضائیه برای بررسی بیشتر پروندۀ وی منظور شده بود و قرار بود وکیلش 48 ساعت پیش از اجرای حکم اعدام از آن مطلع شود، مسئولان اعدام وی را به وکیلش اطلاع ندادند. بنا بر گزارش های موجود، خانوادۀ او زمانی از اعدامش آگاه شدند که مأمور اعدام درست پیش از به دار آویختن، به او اجازه داد با آنها تماس بگیرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 11 اکتبر، دولت بهنود شجاعی را به جرم قتل پسر دیگری در سال 2005 و در 17 سالگی در یک دعوای خیابانی که چند جوان در آن درگیر بودند، در زندان اوین اعدام کرد. به گزارش عفو بین الملل، شجاعی هیچ وکیلی در دادگاه نداشت و خانوادۀ وی استطاعت پرداخت دیۀ 2/6 میلیون ریالی (625,000 دلار) را که خانوادۀ مقتول در ازای بخشودن وی درخواست کرده بود، نداشت. در شرایطی که شجاعی در صف اعدام قرار داشت، سه نفر پول دیه را جمع آوری کرده و برای آزادی وی به فعالیت پرداختند؛ به گزارش سازمان های حقوق بشری محلی، قوۀ قضائیه مبلغ دیه را مسدود و آن سه نفر را تهدید به بازداشت کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گزارش ها حاکی از آن است که مسئولان در روز 17 دسامبر، مصلح زمانی، یک شهروند کُرد 23 ساله را در زندان دیزل آباد به جرم رابطۀ جنسی نامشروع با دوست دخترش در سن 17 سالگی به دار آویختند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;زنا همچنان با سنگسار مجازات می شد و به گزارش عفو بین الملل، علیرضا جمشیدی، سخنگوی قوۀ قضائیه در روز 11 ژانویه اعلام کرد که قانون سال 2002 در خصوص تعلیق مجازات سنگسار فاقد وزن قانونی است و می توان آن را نادیده گرفت. قانون مقرر می کند که یک محکوم به سنگسار اگر موفق به فرار شود، آزاد گردد. فرار برای زنان بسیار سخت تر است، زیرا زنان تا گردن در خاک دفن می شوند، درحالیکه مردان فقط تا کمر در خاک چال می شوند. در دسامبر سال 2008، مسئولان سه مرد را به جرم زنا در مشهد سنگسار کردند؛ دو نفر از آنها جان باختند، ولی فرد سوم -- یک شهروند افغان -- با وجود جراحات عمیق موفق به فرار شد. به گزارش عفو بین الملل، در روز 5 مارس، ولی آزاد به جرم زنا مخفیانه در زندان لَکان در شهر رشت سنگسار شد. بر اساس گزارش منابع متعدد، در پایان سال بین پنج تا 9 نفر در خطر مرگ با سنگسار قرار داشتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ب) ناپدید شدگان&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گزارشها در طول سال از افزایش موارد آدم ربایی با انگیزۀ سیاسی حکایت داشتند. ماموران لباس شخصی یا افسران امنیتی غالبا روزنامه نگاران و فعالان را بدون داشتن حکم جلب دستگیر وپیش از دادن اجازۀ تماس به آنها با خانواده های خود، آنها را طی چندین روز یا بیشتر بدون ارتباط با دنیای خارج نگاه می داشتند. (نگاه کنید به بخش 1. د) پیکار بین المللی برای  حقوق بشر در ایران ( ICHRI) در گزارش 8 ژوئن خود خاطر نشان ساخت که بازداشت های خودسرانه و تعداد ناپدید شدگان به صورت یک امر&amp;quot;فراگیر&amp;quot; در آمده است. خانواده های اعدام شدگان غالبا هیچگونه اطلاعی دربارۀ مرگ آنها دریافت نمی کنند (نگاه کنید به بخش 1. الف) گروه های حقوق بشر موارد متعدد ناپدیدشدن را در ارتباط با اعتراضات در طی سال گزارش دادند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 7 ژوئیه، افراد ناشناس فیض الله عرب سرخی، عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی -- یک حزب اصلاح طلب -- و معاون سابق وزارت بازرگانی را دستگیر کردند. این افراد هیچ حکمی ارائه نداده و خود را پلیس معرفی نکردند. وضعیت عرب سرخی تا پایان سال نامعلوم باقی ماند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;فدراسیون یهودیان ایرانی- آمریکایی گزارش کرد که وضعیت 11 مرد یهودی که در فاصلۀ سال های 1994 تا 1997 ناپدید شده بوده اند، همچنان نامعلوم است. در سال 2007، شاهدان ادعا کردند که برخی از آنها را در زندان اوین دیده اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ج- شکنجه و دیگر رفتارها یا مجازات های بی رحمانه، غیر انسانی یا خفت آور&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شکنجه به موجب قانون اساسی و قوانین [دیگر] ممنوع شده است، ولی گزارش های متعدد و موثقی حاکی از آن بود که نیروهای امنیتی و کارکنان زندان به شکنجۀ بازداشت شدگان و زندانیان، بویژه کسانی که بعد از انتخابات ماه ژوئن دستگیر شده بودند،  مبادرت می ورزیدند.  تنها در تهران 37 نفر از معترضان بازداشت شده، چه مرد و چه زن، ادعا کردند که مأموران به آنها تجاوز کرده اند. سازمانهای اصلی مدافع حقوق بشر و خبر گزاریها از شکنجۀ &amp;quot;منظم&amp;quot; افراد بعد از انتخابات خبر دادند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شیوه های رایج شکنجه و بد رفتاری با  زندانیان، نگاهداری طولانی در سلول های انفرادی همراه با محرومیت شدید حسی (که گاه از آن به عنوان &amp;quot;شکنجۀ سفید&amp;quot; یاد می شود&amp;quot;)، کتک زدن و تحقیر جنسی، نگاه داشتن طولانی در حالات ناراحت، لگد زدن به بازداشت شدگان با پوتین های نظامی، آویزان کردن  بازداشت شدگان از دست و از پا، تهدید به اعدام، سوزاندن با سیگار، کشیدن ناخن های پا، محرومیت از خواب و وارد آوردن ضربات مکرر وشدید با کابل یا وسایل دیگربه پشت یا کف پا را شامل می شدند. طبق آنچه  گزارش شده این شیوه ها همچنین خیس کردن زندانیان را پیش از وارد آوردن ضربات با کابل برق بر بدن آنها برای شدت بخشیدن به بدرفتاری در بر می گرفتند. زندانیان همچنین وارد آوردن ضرباتی را بر گوش خود که موجب ناشنوایی محدود یا کامل آنها شده، ضرباتی بر ناحیۀ دور چشم ها که به نابینایی محدود یا کامل انجامیده، و استفاده از سَم برای ایجاد بیماری، گزارش دادند.     &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بعضی از بازداشتگاه ها، از جمله اوین به خاطر شکنجه بی رحمانه و طولانی مخالفان سیاسی دولت معروفیت داشتند. مقامات همچنین از زندان ها و بازداشتگاهای &amp;quot;غیر رسمی&amp;quot; و مخفی در خارج از نظام کشوری زندانها، که طبق گزارش ها در آنها بدرفتاری امری رایج بود، استفاده می کردند. دولت بر اساس گزارش ها شکنجۀ سفید را، بویژه در مورد زندانیان سیاسی به کار می برد.  بازداشتگاه ها از جمله بخش 209 زندان اوین، غالبا خارج از نظارت مقامات دولت قرار داشتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران، مأموران در روز 15 ژوئن سعید حجاریان، مشاور سابق رئیس جمهوری و روزنامه نگار برجسته را دستگیر کردند. گزارش ها حاکی است که مسئولان زندان در طول بازداشتِ در زندان اوین، در حالی که از ملاقات ممنوعِ مأموران بود، از او در زیر تابش مستقیم آفتاب و در درجۀ حرارت بالا بازجویی کرده و سپس رویش آب یخ ریخته اند که موجب شدت یافتن تپش قلب او شده است. حجاریان از هنگامی که در یک ترور نافرجام در سال 2002 دچار ضایعۀ نخاعی شده از صندلی چرخدار استفاده می کند و به داروهای خاصی نیاز دارد. به گزارش پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران، مسئولان داروهای مورد نیاز را در اختیار وی نمی نگذاشتتند و ظاهراً برای تضعیف شرایط روحی اش، به وی داروهای روانگردان می خوراندند. مسئولان پس از حضور حجاریان در &amp;quot;دادگاه های نمایشی&amp;quot; (به بخش 1.e. مراجعه کنید)، او را در 30 سپتامبر آزاد کردند. در روز 17 اکتبر، دادگاه انقلاب تهران حجاریان را به جرم برانگیختن ناآرامی های پس از انتخابات، به پنج سال حبس تعلیقی محکوم کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر اساس گزارش ها، نیروهای امنیتی در طول یک هفته بازداشت ابراهیم شریفی که از 22 ژوئن آغاز شد، وی را مورد تجاوز قرار دادند؛ او به دلیل شرکت در تظاهرات ضد دولتی دستگیر شده بود. شریفی برای تسلیم شکایت خود به مسئولان مراجعه کرد، ولی آنها در ابتدا از آغاز تحقیقات در جهت تأیید صحت ادعاهای وی خودداری کردند. در روز 19 اوت، مهدی کروبی، نامزد ریاست جمهوری و رئیس حزب اعتماد ملی، و یک مقام عالی رتبۀ قضائی، شهادت شریفی را پذیرفتند. سعید مرتضوی، دادستان تهران، نیز مصاحبه با شریفی را خواستار شد. در روز 20 اوت، معاون مرتضوی با شریفی گفتگو کرد، اما او به جای تلاش برای دریافت جزئیاتی در مورد تجربۀ شریفی، کوشش خود را بر جمع آوری اطلاعات به منظور اثبات این که کروبی برای تأیید اقامۀ ادعاهای دروغین در مورد شکنجه و تجاوز، به شریفی پول داده است متمرکز ساخت. در روز 23 اوت، مردی ناشناس که به نظر شریفی مأمور دولت بود، او را تهدید کرد که از شهادت در برابر کمیتۀ مجلس در مورد سوء رفتای که با وی شده خودداری کند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش دیده بان حقوق بشر، در روز 30 ژوئیه، مسئولان مریم صابری را در مراسم چهلم ندا آقاسلطان دستگیر کردند (به بخش 1.a. مراجعه کنید). صابری پس از آنکه عکس وی در تارنمایی مربوط به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی انتشار یافت دستگیر شد. این تارنما عکسهای تظاهر کنندگان را منتشر می کرد و از بینندگان می خواست افراد حاضر در عکس ها را برای دستگیری شناسایی کنند. به گفتۀ صابری، زندانبانان پیش از آنکه او را در روز 12 اوت آزاد کنند، چهار بار به او تجاوز کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش دیده بان حقوق بشر، مسئولان در روز 26 ژوئیه، ابراهیم مهتری، دانشجوی کامپیوتر و فعال سیاسی، را دستگیر و در روز 1 اوت آزاد کردند. در روز 19 اوت، چندین مأمور که به نظر مهتری اعضای سپاه پاسداران بودند، وی را در محل کارش بازداشت و به محلی در شرق تهران منتقل کردند. مهتری به دیده بان حقوق بشر گفت که زندانبانان در طول مدت بازداشت، وی را به شدت کتک زدند و با باتوم یا چوب به او تجاوز کردند. در روز 24 اوت، بنا بر آنچه گزارش شده، دستگیر کنندگانش او را در حالیکه بیهوش بود و به شدت خونریزی داشت، با دست و پای بسته، در گوشه ای از خیابان رها کردند. سرانجام رهگذران او را یافتند و به بیمارستان منتقل ساختند. ادارۀ آزمایش پزشکی که به قوۀ قضائیه گزارش می دهد، مهتری را روز بعد معاینه کرد. گزارش به تفصیل وسعت جراحات او را توضیح می دهد. هنگامی که ادارۀ آزمایش پزشکی متوجه شد که مهتری تازه از بازداشت و آزاد شده است، کوشید تا گزارش را از میان ببرد، اما پدر مهتری موفق شده بود  یک نسخه از گزارش را هنگام ملاقات پسرش در بیمارستان به دست بیاورد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;عرب های اهواز نیز ادعا کردند که مسئولان در طول سال فعالان جامعۀ آنها را مورد شکنجه و آزار جنسی قرار داده اند (به بخش 6، اقلیت ها، مراجعه کنید).&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خبر جدیدی در بارۀ پروندۀ ماه اکتبر سال 2008 پیمان فتاحی که که پس از تحمل ضرب و جرح شدید به وسیلۀ مقامات امنیتی در دوران بازجویی، به دلیل ارتباط با جامعۀ آل یاسین یک جمعیت مذهبی -- در بیمارستان بستری شده بود، به  دست نیامد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; دولت در پایان سال، نتیجۀ تحقیقات اعلام شده در مورد شکنجۀ سه فعال دانشجویی را در سال 2007 در اوین را منتشر نکرد و به درخواست دیده بان حقوق بشر در آوریل 2008 برای تحقیق در خصوص ادعای شکنجه توسط بهروز کریم زاده، پیمان پیران، علی کانتوری و مجید پورمجید -- فعالان دانشجویی و اعضای دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب ایران -- پاسخی نداد. مسئولان این چهار نفر را در سال 2007 دستگیر و در سال 2008 آزاد کردند. کریم زاده و پورمجید در ماه آوریل، پیران در ماه مه و کانتوری در ماه اکتبر آزاد شدند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برخی از مجازات های بدنی تإیید شده توسط قوۀ قضائیه مانند قطع عضو برای جرائم دزدی و شلاق و سنگسار برای زنا، در شمار مجازاتهای غیرانسانی و خشن قرار داشتند. در 9 نوامبر، مطبوعات بین المللی گزارش دادند که رئیس دایرۀ تحقیقات جنایی از قضات خواسته است تا برای صدور احکام، بیشتر بر قوانین اسلامی اتکاء کنند و از استفاده از مجازات قطع عضو دفاع کرده است. در ژانویۀ سال 2008، مسئولان استان سیستان و بلوچستان دست راست و پای چپ پنج مرد را به جرم دزدی مسلحانه و آدم ربایی قطع کردند. طبق گزارش مطبوعات محلی نیز در ماه دسامبر سال 2008، مسئولان زندان دست مردی محکوم به دزدی را قطع کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طول سال، دولت تحقیقات محدودی را دربارۀ گزارش های شکنجه یا مجازات و رفتارهای خشن، غیرانسانی یا تحقیرآمیز آغاز کرد؛ بر اساس گزارش عفو بین الملل، این تحقیقات به جای آشکار کردن حقایق یا مجازات افراد مسئول، پنهان کاری بیشتری را  در مورد این سوء رفتارها سبب شد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;شرایط حاکم بر زندان ها و بازداشتگاهها&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شرایط حاکم بر زندان ها نامطلوب بود. بسیاری از زندانیان در سلولهای انفرادی نگهداری می شدند  و یا از غدا و مراقبت کافی پزشکی، به عنوان طریقه ای برای اجبار آنها به اعتراف، محروم بودند. جمعیت بیش از ظرفیت زندانها نیز یک مشکل به شمار می رفت. زندانیان متعددی شکایت کردند که مقامات به طور عامدانه ای آنها را برای مدتهای طولانی در معرض سرمای شدید قرارداده اند وآنها دسترسی به مراقبت بهداشتی در زندان نیز نداشته اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 6 فوریه، امیر حسین حشمت ساران، یک زندانی سیاسی در کرج، تحت شرایط مشکوکی درگذشت. وکیل او در یک مصاحبه با رسانه ها ادعا کرد که مرگ وی ناشی از شرایط نامناسب و نامساعد زندان، به ویژه مراقبت های پزشکی ناکافی بوده است. پزشکی که ساران را تحت معالجه داشت است، به همسر ساران گفت که شوهرش مبتلا به خونریزی مغزی و عفونت ریوی بود که به تمامی بدنش سرایت کرد بود. ساران در حال سپری کردن محکومیت هشت سالۀ زندان خود در سال 2004 به جرم تأسیس حزب سیاسی جبهۀ متحد ملی بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 18 مارس، امید رضا میرصیافی، وبلاگ نویس، در زندان اوین و ظاهراً به دلیل استفادۀ بیش از حد از داروهای آرام بخش جان سپرد؛ پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران سهل انگاری مسئولان را دلیل مرگ او می داند (به بخش 2.a.، آزادی اینترنتی، مراجعه کنید).&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در هشتم ماه نوامبر، یک تارنمای داخلی حقوق بشر گزارش کرد که منصور رادپور، زندانی سیاسی، در بند 4 زندان گوهردشت در کرج، از بیماری گوارشی و کلیوی رنج می برد و مراقبت های پزشکی در اختیار وی قرار نمی گیرد. رادپور در سال 2007 به حمایت از سازمان تروریستی مجاهدین خلق متهم و به سه سال زندان محکوم شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خامنه ای رهبر نظام در پایان ماه ژوئیه  پس از اینکه بازداشت شدگانِ زندان کهریزک از شرایط غیرانسانی و سوء رفتار در آنجا شکایت کردند، دستور تعطیل این زندان را صادر کرد و زندانیان به زندان اوین منتقل شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در سپتامبر سال 2008، مرکز بین المللی مطالعات زندان ها -- مستقر در انگلستان -- گزارش کرد که بیش از 150,000 زندانی در کشور در تأسیساتی جای داده شده اند که برای نگه داری حداکثر 65,000 نفر ساخته شده اند. به گزارش فعالان حقوق بشر و رسانه های بین المللی، برخی از زندانیان سیاسی در کنار جنایتکاران خشن نگه داری می شوند. گزارش هایی هم در مورد نگه داری بزهکاران نوجوان در کنار مجرمان بزرگسال شنیده شده است. بازداشت شدگانی که هنوز محاکمه نشده اند نیز در مواردی در کنار محکومان نگه داری می شوند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت اجازۀ بازرسی مستقل شرایط زندان ها را به هیچ یک از گروه های خارج از کشور، از جمله گروه های سازمان ملل یا گزارشگران ویژه، نداد. در 28 ژوئیه، یک هیئت پارلمانی برای تحقیق در مورد شرایط زندان اوین، از این زندان دیدن کرد. گزارش این هیئت تا پایان سال منتشر نشده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در سال 2007 و برای دومین بار در طی دو سال، دولت به خبرنگاران خارجی اجازه داد تا از زندان اوین دیدن کنند. به گزارش خبرگزاری فرانسه (آژانس فرانس پرس - AFP)، در طول این ملاقات، سهراب سلیمانی، رئیس سازمان زندان های تهران، وجود زندانیان سیاسی در اوین را منکر شد، ولی به خبرنگاران گفت پانزده نفر به دلیل اتهام های &amp;quot;امنیتی&amp;quot; در اوین زندانی به سر می برند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&lt;b&gt;ر. دستگیری یا بازداشت خودسرانه&lt;/b&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;با آنکه دستگیری و بازداشت خودسرانه به موجب قانون اساسی ممنوع است، استفاده از این شیوه ها در طی سال به طرز چشمگیری افزایش یافت. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;نقش پلیس و دستگاه امنیتی &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;چندین دستگاه، از جمله وزارت اطلاعات و امنیت (MOIS)، نیروهای انتظامی به عنوان بخشی از وزارت کشور، و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران (IRGC) به طور مشترک مسؤلیت اجرای قانون و برقراری نظم را به عهده دارند. بسیجی ها و گروه های غیر رسمی که به عنوان انصار حزب الله شناخته می شوند با محافظه کاران افراطی در دستگاه رهبری در یک خط فکری قرار داشتند و به عنوان عوامل فشار عمل می کردند. در 4 اکتبر، دولت ادغام بسیج را در نیروی زمینی سپاه پاسداران اعلام داشت. در حالی که برخی از واحد های بسیجی آموزش رسمی دریافت می کردند، بسیاری از واحد های دیگر سازمان و انضباطی نداشتند.  در جریان سرکوب تظاهرات به وسیلۀ دولت، بسیجی ها نخستین کسانی بودند که مسؤلیت اعمال خشونت علیه معترضان را به عهده داشتند. نا متمرکز بودن سازمان بسیج موجب می شد که بسیجی ها به طور انفرادی در برابر اعمال خود پاسخگو نباشند و این خود به اقدامات افراط آمیز آنان دامن می زد.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;فساد و مصونیت از مجازات همچنان از مشکلات مهم به شمار می رفتند. نیروهای امنیتی عادی و شبه نظامی به دفعات و به شکل گسترده حقوق بشر را نقض کردند، ولی هیچ سازوکار شفافی برای تحقیق دربارۀ سوء رفتارهای نیروهای امنیتی و هیچ گزارشی از اقدامات دولت برای اصلاح این سوء رفتارها وجود نداشت. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تشریفات ناظر بر دستگیری و رفتار با افراد در حین بازداشت&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به موجب قانون اساسی و قانون مجازات، برای مبادرت به دستگیری افراد حکم جلب یا احضار ضرورت دارد و شخص دستگیر شده باید از موارد اتهام خود ظرف مدت 24 ساعت آگاه شود. با این همه، مقامات مسؤل به ندرت در عمل این تشریفات را رعایت می کنند. مقامات بارها بازداشت شدگان را طی هفته ها یا ماه ها در حالت قطع ارتباط، بدون تفهیم اتهام یا محاکمه نگه می داشتند و غالبا به آنها اجازۀ تماس فوری با خانواده های خود یا دسترسی به  موقع به وکلای قانونی خود را نمی دادند.  در عمل نه محدودیتی برای بازداشت ها وجود داشت و نه وسیلۀ قضایی برای تشخیص قانونی بودن بازداشت ها در اختیار بود. به موجب قانون، دولت تنها در مورد برخی از جرایم موظف به تأمین وکیل مدافع برای بازداشت شدگان بی بضاعت است. دادگاه ها، حتی در مورد جرایم سبک وثیقه های بی اندازه سنگینی تعیین می کنند و در بسیاری از موارد دادگاه ها از تعیین هرنوع وثیقه ای خودداری می ورزند.  زندانیانی که با وثیقه آزاد می شوند، غالبا نمی دانند که املاک آنها برای چه مدتی در گرو خواهد ماند یا محاکمۀ آنها چه وقت صورت خواهد گرفت.   &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بازوی اطلاعاتی سپاه پاسداران طبق آنچه که گزارش شده در طی سال هدایت دستگیری ها را به عهده داشت. افزوده بر آن، نیروهای انتظامی احکام عمومی جلب را برای دستگیری معترضان و کسانی که به عنوان مخالفان دولت شناخته شده بودند به کار می بستند. استفاده از این احکام عمومی، استفاده از احکام انفرادی را برای جلب اشخاص  منتفی می سازد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گزارش های متعددی دربارۀ دستگیری های خودسرانه و بی اساس در طول سال وجود داشت و این روند پس از انتخابات جنجالی 12 ژوئن، به شدت افزایش یافت. در 11 اوت، رسانه ها گزارش دادند که بنا به تخمین قوۀ قضائیه، مأموران در حدود 4,000 نفر را پس از انتخابات دستگیر کرده اند؛ مسئولان مدعی شدند که 3,700 نفر از آنها را در طول یک هفته آزاد کرده اند. گروه های حقوق بشری عقیده دارند که تعداد بازداشت شدگان به مراتب بیش از این رقم است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 9 مارس، نیروهای حراست دانشگاه، یاسر ترکمن -- دانشجوی دانشگاه امیر کبیر و عضو انجمن اسلامی دانشجویان تهران -- را مورد ضرب و جرح قرار دادند و دستگیر کردند. طبق گزارش های موجود، مأموران حراست دانشگاه ترکمن را به در دانشگاه فراخواندند و به وی گفتند که اجازۀ ورود به کلاس های درس و محوطۀ دانشگاه را ندارد. به گفتۀ شاهدان عینی، دو تن از مأموران حراست، پیش از آنکه ترکمن را با خود ببرند، وی را به شدت کتک زدند. در 25 آوریل، ترکمن با وثیقه ای نزدیک به معادل 2 تا 3 میلیارد ریال (200,000 تا 300,000 دلار)، آزاد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش عفو بین الملل، در روز 13 ژوئن، نیروهای پلیس عبدالله رمضان زاده، سخنگوی سابق دولت، را دستگیر کردند و به شدت کتک زدند تا حدی که موجب جراحاتی در سر و قفسۀ سینۀ او شد. پس از 74 روز بازداشتِ بدون محاکمه همراه با ممنوعیت از ملاقات، وی در &amp;quot;دادگاه نمایشی&amp;quot; روز 1 اوت ظاهر شد (به بخش 1.e. مراجعه کنید). او در روز 24 دسامبر به جرم اقدام علیه امنیت کشور، نشر اکاذیب علیه نظام و در اختیار داشتن اسناد سری به شش سال زندان محکوم گردید. رمضان زاده در یک مرخصی چهار روزه در جریان دادرسی خود، به سازمان های خبری گفت در این مدت، 116 روز را در سلول انفرادی به سر برده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 25 ژوئن، نیروهای لباس شخصی پلیس محمد مصطفایی، وکیل حدود 25 نوجوان بزه کار و منتظر اعدام، را دستگیر کردند. مسئولان مصطفایی را در روز 1 ژوئیه با قرار وثیقۀ یک میلیارد ریالی (100,000 دلاری) از بند 209 زندان اوین آزاد کردند. مصطفایی به &amp;quot;توطئه علیه امنیت ملی&amp;quot; و &amp;quot;تبلیغ علیه نظام&amp;quot; متهم شده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 1 ژوئیه، مسئولان کلوتید ریس، یک شهروند فرانسوی و استادیار دانشگاه اصفهان، را به جرم جاسوسی دستگیر کردند. وی در &amp;quot;دادگاه های نمایشی&amp;quot; ماه اوت، همراه با نازک افشار، کارمند سفارت فرانسه، و حسین رسام، کارمند سفارت انگلستان، که هر دو نیز به جاسوسی و توطئه برای براندازی دولت محکوم شده بودند، حضور یافت. ریس با قرار وثیقه آزاد شده و تا برگزاری دادگاهش که برای 23 دسامبردر نظر گرفته شده بود در سفارت فرانسه اقامت گزید، که تا پایان سال ادامه داشت. رسام به چهار سال زندان محکوم و افشار در روز 11 اوت آزاد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 31 ژوئیه، نگهبانان مرزی ایران سه خارجی را در مرز ایران و عراق دستگیر کردند. مسئولان آنها را بازجویی کردند و در نخستین ماه اول بازداشت، برای مدت های طولانی در سلول انفرادی نگه داشتند. در پایان سال، این سه نفر، بدون هیچ اتهام رسمی و بدون امکان تماس با خانواده هایشان، همچنان در زندان اوین در بازداشت به سر می بردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش پیکار بین المللی حقوق بشر در ایران، در ماه نوامبر، نیروهای امنیتی، در اقدامی در جهت سرکوب تظاهراتی که انتظار می رفت در روز دانشجو، 7 دسامبر، برگزار شود، خودسرانه گروه هایی از دانشجویان را در سراسر کشور دستگیر کردند. به عنوان مثال، در روز 3 نوامبر رسانه ها گزارش دادند که مسئولان حسن اسدی زیدآبادی و محمد صادقی، دو تن از فعالان مدنی و رهبران دانشجویی، را بازداشت کرده اند. وضعیت و مکان نگه داری آن دو تا پایان سال نامشخص باقی ماند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران و صدای حقوق بشر ایران، مسئولان در ماه دسامبر و در تظاهراتی به مناسبت فوت آیت الله العظمی منتظری و مراسم عاشورا، حدود 200 تا 1,000 نفر را دستگیر کردند که در پایان سال، بسیاری از آنها همچنان در زندان باقی ماندند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طول سال 2009، مانند سال های گذشته، نیروهای امنیتی چندین خبرنگار و دانشگاهی ایرانی-آمریکایی را به جرم جاسوسی و &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی&amp;quot; دستگیر کردند. مسئولان زندان این فعالان را در معرض شیوه های  بسیار خشن بازجویی قرار دادند و در زندان انفرادی نگه داشتند و در بسیاری از موارد، آنها را برای ماه های متمادی در زندان جای دادند. در پایان سال، دو نفر از آنها هنوز در زندان به سر می بردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هیچ گونه پیشرفتی در ارتباط با بازداشت های خودسرانۀ سال های گذشته در طول این سال حاصل نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پایان سال، ابراهیم میرنهاد همچنان در زندان به سر می برد؛ مسئولان او را در سپتامبر 2008، به جرم &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی&amp;quot; و &amp;quot;تبلیغ علیه نظام&amp;quot; به پنج سال زندان محکوم کردند.که به اعتقاد عفو بین الملل از اقدام وی در محکوم ساختن آشکار اعدام برادرش در اوائل سال ناشی می شد. مسئولان به میرنهاد اجازۀ دسترسی به وکیل را ندادند و وی را در دوران بازداشت، شکنجه کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش عفو بین الملل، در ژوئن سال 2008، مسئولان آرش و کامیار علائی، دو پزشک متخصص پیشگیری و درمان HIV/ایدز را دستگیر کردند و بدون تعیین اتهام یا برگزاری دادگاه به مدت شش ماه در زندان اوین نگه داشتند. برادران علایی در یک دادرسی شتابزده در دسامبر 2008، به اتهام &amp;quot;همکاری با یک دولت دشمن&amp;quot; تحت مادۀ 508 قانون جزای اسلامی، مجرم شناخته شدند. کامیار به سه سال و آرش به شش سال زندان محکوم  شد و هر دو تا پایان سال در حال سپری کردن دوران محکومیتشان بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بازداشت های پیش از محاکمه، به ویژه در مواردی که طبق ادعا، با نقض قوانین امنیت ملی  ارتباط داشتند، غالبا به طور خودسرانه ای طولانی بود. کسانی که پیش از محاکمه در زندان به سر می بردند، در حدود یک چهارم از زندانیان را در زندان های کشور تشکیل می دادند. به گزارش دیده بان حقوق بشر، قاضی می تواند بازداشت فرد را به میل خود طولانی سازد و این بازداشت های پیش از محاکمه اغلب ماه ها به طول می انجامد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر اساس گزارش ها، حکومت در طی سال، بازداشت خانگی را به عنوان شیوه ای در جهت محدود ساختن حرکت و ارتباطات رهبران روحانی شیعه که دیدگاهایشان در مورد سیاست و حکومت مخالف با دیدگاه های نظام حاکم بود ادامه داد. با این حال، مورد جدیدی از این قبیل بازداشتها در طول سال گزارش نشد. آیت الله العظمی منتظری، از برجسته ترین روحانیون، در 20 دسامبر تحت چنین محدودیتهایی درگذشت. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;محرومیت از محاکمه علنی و عادلانه&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق قانون اساسی کشور، قوه قضاییه &amp;quot;مستقل است&amp;quot; ولی در عمل دادگستری کشور دچار فساد و تحت نفوذ حکومت و مذهب قرار داشت. نظام قضایی کشور پس از انقلاب سال 1979، به منظور تطبیق با احکام شرعی، سنت پیامبر و دیگرمنابع اسلامی مورد بازنگری قرار گرفت. رئیس قوه قضاییه طبق قانون اساسی از میان روحانیون و توسط رهبر تعیین می شود. ریاست دیوان عالی کشور و دادستانی کل کشور نیز در انحصار روحانیون است. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دادگاه های سنتی در مورد جرایم مدنی و جنایی حکم صادر می کنند، و وظیفه دادگاه های انقلاب محاکمه جرایمی است که می توانند جمهوری اسلامی را به مخاطره بیاندازند، شامل موارد تهدید برای امنیت داخلی و خارجی، قاچاق مواد مخدر، جرایم اقتصادی و فساد دولتی. دادگاه ویژه روحانیت و سازمان قضایی نیروهای مسلح به ترتیب عهده دار رسیدگی به تخلفات روحانیون و جرایم مربوط به وظایف نظامی و امنیتی هستند. دادگاه مطبوعات نیز کار رسیدگی به شکایات مطروحه علیه ناشران، سردبیران و نویسندگان را به عهده دارد. دیوان عالی کشور مرجع تجدید نظر در برخی از پرونده ها از جمله احکام اعدام است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تشریفات دادرسی&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بسیاری از جنبه های نظام قضایی پیش از انقلاب در دادگاه های حقوقی و جنایی بر جا مانده اند. طبق  قانون اساسی و آئین دادرسی کیفری، متهم در اغلب پرونده های جنایی از حق محاکمه علنی، اصل برائت، تعیین وکیل مدافع و فرجام خواهی برخوردار است. با این حال، این حقوق در عمل رعایت نشد. صدور رای در محاکم به عهده قاضی است. محاکم  حقوقی و جنایی فاقد نظام هیات منصفه اند. در دادگاه مطبوعات، صدور رای به عهده  یک هیئت 11 نفره ای است که مشخصاً از سوی دادگاه انتخاب می شوند. متهمان از حق رودررو شدن با شاکیان و دسترسی به شواهد و مستندات نزد دولت محروم بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; در طی سال، نمایندگان سازمان ملل متحد فقدان ساز و کارهای ناظر بر تضمین حسن اجرای آئین دادرسی جنایی را یادآور شدند. در 13 اوت، گزارش ویژۀ سازمان ملل در مورد شکنجه و دیگر رفتارها یا مجازات های بی رحمانه، غیر انسانی، و یا تحقیر آمیزرا خاطرنشان ساخت و معاون گروه کاری رسیدگی کننده به مسئلۀ بازداشت خودسرانه، ابراز &amp;quot;نگرانی جدی&amp;quot; خود را درباره وضعیت بازداشت شدگان در کشور اعلام داشت. سازمان عفو بین المللی، سازمان دیده بان حقوق بشر، گزارشگران بدون مرز، و چندین گروه دیگر حقوق بشر به طور خاص چنین محاکمه هایی را در دادگاه های انقلاب به خاطر نادیده گرفتن معیارهای بین المللی انصاف محکوم ساختند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;حکومت اغلب افراد را به جرایم تعریف نشده ای همچون &amp;quot;رفتار ضد انقلابی،&amp;quot; &amp;quot;فساد اخلاقی،&amp;quot; و &amp;quot;جانبداری از استکبار جهانی&amp;quot; متهم می کرد. دادستان مجازات های سختی را برای منتقدان حکومت به دلیل جرایم کوچک تحمیل کرد. برای مثال، بر اساس گزارش ها محلی، هنگامه شهیدی به خاطر بر هم زدن رفت و آمد شهری در طی آشوب های پس از انتخابات به شش سال زندان محکوم شد. همچنین برای بهزاد نبوی، یکی دیگر از اصلاح طلبان، به دلیل تخلفی مشابه شش سال زندن منظور گردید. در مواردی که امکان حل مسئله از توان قوانین مصوب پس از انقلاب خارج بود، به قضات توصیه شد که علم قاضی و تفسیر احکام اسلامی را اصل قرار دهند. رئیس قوه قضاییه، قضات دادگاه های انقلاب را به خاطر تعهد عقیدتی آنان به نظام انتخاب می کرد. دادرسی های غیرعلنی و یا شتاب زدۀ  پنج دقیقه ای معمول بودند. محاکماتی نیز با هدف نمایش عمومی اعترافات اجباری برگزار شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در اول ماه اوت، دادگاه انقلاب تهران اولین نخستین رشته از دادگاه های دسته جمعی را برای بیش از 100 نفر از سیاستمداران و فعالان گروه های مخالف که پس از انتخابات 12 ژوئن، دستگیر شده بودند، برگزار و آن را از تلویزیون ملی پخش کرد. گروه های مخالف این دادگاه ها را &amp;quot;دادگاه های نمایشی&amp;quot; خواندند. در میان کسانی محاکمه می شدند، سیاستمداران، حقوقدانان و روزنامه نگاران بلندپایۀ اصلاح طلب به چشم می خوردند که از میان آنها می توان به محمد علی ابطحی، معاون سابق رئیس جمهوری ، محمد عطریانفر، روزنامه نگار و عضو سابق وزارت کشور، مازیار بهاری، فیلم ساز و خبرنگار &lt;i&gt;نیوزویک&lt;/i&gt; (به بخش 2.a. مراجعه کنید)، یک دانشگاهی ایرانی-آمریکایی، و محسن میردامادی، دبیرکل بزرگترین حزب اصلاح طلب، یعنی جبهۀ مشارکت ایران اسلامی، اشاره کرد. در جریان دادرسی، متهمان به راه اندازی &amp;quot;انقلاب مخملی&amp;quot;، اقدام علیه امنیت ملی و ارتباط با جاسوسان انگلیس متهم شدند. مسئولان پیش از برگزاری دادگاه ها به هیچ یک از متهمان اجازۀ دسترسی به مشاور حقوقی را ندادند. برخی از محکومان، با قرائت &amp;quot;اعترافاتی&amp;quot; ، همکاران سابق را محکوم  و اعلام کردند که هیچ گونه تقلبی در انتخابات رخ نداده است. گزارش ها حاکی از آن بود که بسیاری از متهمان، از جمله ابطحی و مصطفی تاجزاده، عبدالله رمضان زاده و محسن امین زاده، حامیان نامزد مخالف -- موسوی -- تحت &amp;quot;بازجویی های سنگینی&amp;quot; در زندان اوین قرار گرفته اند. گزارش هایی نیز در خصوص شکنجۀ حجاریان در طول دوران بازداشت وجود داشت (به بخش 1.c. مراجعه کنید).&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پایان سال، گروه های مدافع حقوق بشر گزارش دادند که 20 نفر از متهمان &amp;quot;دادگاه های نمایشی&amp;quot; به شش ماه تا 15 سال زندان محکوم و سه نفر که نامشان فاش نشده ، به مرگ محکوم شده اند. برخی از گروه های حقوق بشر اعتقاد دارند که تصمیم مسئولان در فاش نکردن نام محکومان به اعدام، ترفندی برای ترساندن مردم و بازداشتن آنان از اعتراض است. در پایان سال، مسئولان تعداد محدودی از جمله بهاری، حجاریان و ابطحی را آزاد کردند، ولی بیشتر متهمان دادگاه های نمایشی همچنان در زندان باقی ماندند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گروه های مخالف به اعتراض و زیر سؤال بردن مشروعیت دادگاه ویژۀ روحانیت ادامه دادند. دادگاه روحانیت که در مورد تخلفات و جرائم روحانیون تحقیق و تحت نظارت مستقیم رهبر فعالیت می کند، در قانون اساسی منظور نشده است و خارج از حوزۀ قوۀ قضائیه عمل می کند. بر اساس گزارش سال 2007 عفو بین الملل، متهمان تنها می توانند از روحانیونی که توسط دادگاه انتخاب می شوند و از روحانیونی که داشتن صلاحیت وکالت برای آنها حالت الزامی نیست، به عنوان وکیل استفاده کنند؛. طبق گزارش عفو بین الملل، در برخی از موارد، متهم به پیداکردن یک روحانی که مایل به وکالت او باشد، توفیق  نیافته و به ناچار بدون وکیل محاکمه شده است. منتقدان ادعا کردند که دادگاه های روحانیت برای محاکمۀ روحانیونی مورد استفاده قرار می گیرند که دیدگاه های بحث انگیزی را ارائه می کنند و در فعالیت هایی خارج از حوزه های دینی، مانند روزنامه نگاری یا فعالیت های سیاسی اصلاح طلبانه، شرکت دارند. به عنوان مثال، به گفتۀ عباس جعفری دولت آبادی، دادستان کل تهران، دادگاه ویژۀ روحانیت در ماه اکتبر در حال تهیۀ پرونده ای علیه مهدی کروبی، چهرۀ برجستۀ مخالف دولت، به دلیل ادعای وی در خصوص تجاوز نیروهای امنیتی به زندانیان پس از انتخابات 12 ژوئن بود. در پایان سال، هیچ گزارش جدیدی در مورد این تحقیقات در دست نبود و هیچ پرونده ای علیه کروبی تشکیل نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;زندانی ها و بازداشتی های سیاسی&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آماری در مورد تعداد شهروندانی که به خاطر عقاید سیاسی شان زندانی بودند در دست نبود، اما به گمان فعالان طرفدار حقوق بشر این رقم به صدها تن می رسید. این رقم البته نزدیک به 4,000 تا 5,000 نفری که پس از تظاهرات مربوط به پس از انتخابات و تقریبا 1,000 نفری که بعد از اعتراضات عاشورا بازداشت شدند، شامل نمی گردید. گروه های حقوق بشر بر این اعتقاد بودند که به طور تقریبی 200 نفر در پایان سال در بازداشت باقی ماندند. بر اساس گزارش مطبوعات مخالف، حکومت افراد را به اتهامات جنایی سوال برانگیزی نظیر قاچاق مواد مخدر دستگیر، محکوم و اعدام کرد و این در حالی بود که جرم آنها در واقع &amp;quot;سیاسی&amp;quot; جنبۀ سیاسی داشت. حکومت، اقلیت های مذهبی را به جرایمی مانند &amp;quot;مخالفت با نظام&amp;quot; و ارتداد متهم کرد و با این پرونده ها مانند پرونده های مربوط به امنیت ملی برخورد شد. در طی سال، حکومت دانشجویان و فعالان سیاسی را قبل از انجام تظاهرات بازیداشت کرد تا از سازمان دهی و شرکت در رویدادها جلوگیری کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مسئولان هر از گاهی به زندانیان سیاسی در مواردی پیش از اتمام دوره محکومیت، حکم تعلیقی و یا مرخصی های کوتاه و بلند مدت دادند اما می توانستند در هر زمانی دستور بازگشت آنها را به زندان صادر کنند. احکام تعلیقی اغلب به منظور سکوت و ارعاب افراد صادر شد. حکومت همچنین با حفظ پرونده های بی پایه اساس در دادگستری  علیه آنان مبادرت به کنترل فعالان سیاسی می کرد تا  به مقامات  امکان دهد که در هر زمانی به بازداشت آنها اقدام کنند، و نیز با احضاریه های مکرر و بازپرسی به ارعاب اقدام کرد. اغلب ناظران، سعید مرتضوی، دادستان عمومی استان تهران را، بد نام ترین دادستان پرونده های دگراندیشان سیاسی و منتقدان می دانستند. بر اساس گزارش های خبری بین المللی، مرتضوی مسؤلیت  بازجویی های گوناگون را  در زندان اوین، همانجایی که بیشتر تظاهر کنندگان پس از انتخابات در بازداشت به سر می بردند، به عهده داشت. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مسئولان، زندانی های سیاسی را به طور معمول برای مدت های طولانی در سلول های انفرادی نگاه می داشتند و آنان را از مراحل قانونی دادرسی و دسترسی به وکیل مدافع محروم می کردند. همچنین زندانیان سیاسی را در هنگام حبس خطر بزرگتری از این نظر که در معرض شکنجه و سوء رفتار قرار بگیرند، تهدید می کرد. حکومت به سازمان های بشردوستانه بین المللی و یا گزارشگران ویژۀ سازمان ملل اجازه دسترسی به زندانیان سیاسی را نداد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;حکومت، فعالان گروه های اقلیت را بازداشت کرد (به بخش 6 مراجعه کنید)؛ سازمان های حقوق بشری کُرد گزارش دادند که در پایان سال، 16 نفر از زندانیان سیاسی کُرد با خطر اعدام مواجه بودند. بنا بر گزارش ها، برخی افراد سال ها به اتهام طرفداری از گروه های غیرقانونی همچون سازمان مجاهدین خلق در زندان به سر می بردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 19 فوریه، مسئولان شبنم مددزاده، یکی از اعضای جامعۀ اسلامی و معاون دبیرکل دفتر تحکیم وحدت -- یک سازمان دانشجویی - را همراه با برادرش، فرزاد مددزاده، دستگیر کردند. مسئولان او را به تبلیغ علیه نظام و &amp;quot;عناد&amp;quot; متهم ساختند. با وجود اعتراض وکیل مددزاده نسبت به بازداشت وی، قاضی از صدور قرار وثیقه برای آزادی وی با این استدلال که او ممکن است از کشور خارج شود، خودداری کرد. گزارش ها حاکی از آن است که او در اواسط ماه اکتبر، همچنان در بند عمومی زنان در زندان اوین نگهداری می شد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 14 مارس، نیروهای پلیس حسام فیروزی، پزشک و وبلاگ نویس، را با حکم دادگاه انقلاب تهران و به دلیل انتشار اخبار مربوط به مرگ امید رضا میر صیافی -- وبلاگ نویس -- در زندان اوین، از طریق وکیلش دستگیر کردند. فیروزی به اقدام علیه امنیت ملی کشور، تشویش اذهان عمومی، نشر اکاذیب و پناه دادن و درمان زندانیان سیاسی متهم شد. در روز 6 ژانویه، دادگاه فیروزی را به 15 ماه زندان محکوم کرد و در پایان سال، او در حال سپری کردن محکومیت خود بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 16 ماه ژوئن، مسئولان عبدالفتاح سلطانی، وکیل برجسته، فعال حقوق بشر و سخنگوی سازمان غیردولتی مرکز مدافعان حقوق بشر، را بدون حکم دستگیر کردند. مقامات مسئول هیچ دلیلی برای دستگیری وی ارائه نکردند، ولی او را به مدت 72 روز -- شامل 17 روز در سلول انفرادی -- تا تاریخ آزادیش در 27 اوت، در بازداشت نگه داشتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در هفدهم ماه ژوئن، مسئولان ابراهیم یزدی، وزیر امور خارجه سابق و دبیرکل نهضت آزادی ایران -- یک سازمان حقوق مدنی -- را دستگیر کردند. او در روز 22 ژوئن آزاد و دوباره در روز 28 دسامبر دستگیر شد. گزارش ها حاکی از آن است که یزدی مبتلا به سرطان پروستات است و به مراقبت های پزشکی مداوم نیاز دارد. در پایان سال، او همچنان در بازداشت به سر می برد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 21 ژوئن، نیروهای پلیس عبدالله مؤمنی، سخنگوی مجمع ادوار تحکیم وحدت -- یک سازمان سیاسی ثبت شده و قانونی -- را دستگیر کردند. در 14 سپتامبر، مؤمنی در پنجمین جلسۀ &amp;quot;دادگاه نمایشی&amp;quot; حاضر شد و به ارتکاب جرم علیه کشور اعتراف کرد؛ او در ماه نوامبر به هشت سال زندان محکوم شد. به گزارش عفو بین الملل، مؤمنی به تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی از طریق انتشار اخبار اعتراضات خیابانی و توطئه علیه امنیت ملی متهم شد. عفو بین الملل گزارش داد که مسئولان از &amp;quot;ارتباط&amp;quot; مؤمنی با عفو بین الملل و دیده بان حقوق بشر به عنوان مدارکی علیه وی استفاده کردند. در پایان سال، با وجود تقاضاهای مکرر برای آزادی وی به دلایل پزشکی، مؤمنی همچنان در زندان بود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر اساس گزارش های مختلف، در ماه ژوئن، مسئولان حداقل دو تن از اعضای کمیتۀ دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی -- ناصح فریدی و علی بی کس -- را نیز که دومی فعالی متعلق به اقلیت آذری بود، دستگیر کردند. به گزارش صدای حقوق بشر ایران، فریدی که در اول سپتامبر با وثیقۀ 500 میلیون ریالی (50,000 دلاری) آزاد شده بود، در پایان سال با اتهاماتی در مورد افترا و امنیت ملی روبرو شد. مسئولان بی کس را در دادگاه های نمایشی به این که &amp;quot;مأمور عملیاتی برای انقلاب مخملی&amp;quot; است متهم کردند. بی کس در پایان سال همچنان بدون حق استفاده از وکیل و اجازۀ ملاقات با خانواده، در زندان بود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 8 ژوئیه، نیروهای پلیس محمد علی دادخواه، عضو مرکز دفاع از حقوق بشر و وکیل بسیاری از فعالان سیاسی، را در دفترش دستگیر و به ملاقات با &amp;quot;دشمنان خارجی&amp;quot; متهم کردند. او در 14 سپتامبر و با یک وثیقۀ 5 میلیارد ریالی (500,000 دلاری) از زندان اوین آزاد شد. به گزارش دیده بان حقوق بشر، وی در هنگام بازداشت، در جلسه ای با همکارانش برای بحث در مورد قانون پیشنهادی قوۀ قضائیه برای محدود کردن استقلال کانون وکلا و افزایش قدرت قوۀ قضائیه شرکت داشت. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 9 ژوئیه، مسئولان یک دانشگاهی ایرانی-آمریکایی را به اتهام جاسوسی دستگیر کردند. مبنای این اتهام از طرف دولت، ارتباط او با &lt;b&gt;مؤسسۀ جامعۀ باز&lt;/b&gt; -- که پیشتر از طرف دولت تأیید شده بود -- و نیز اشتراک فهرست نامه های Gulf/2000 عنوان شد که توسط یک شهروند آمریکایی گمنام اداره می شود و در جریان دادرسی تحت عنوان مأمور سیا (CIA) معرفی شد. او یکی از چندین سیاستمدار، دانشگاهی، روزنامه نگار و افراد دیگری بود که در جریان اعتراض های پس از انتخابات دستگیر و در ماه اوت، در &amp;quot;دادگاه های نمایشی&amp;quot; ظاهر شدند. او در 20 اکتبر به 15 سال زندان محکوم شد و در پایان سال، پرونده اش در انتظار دادگاه تجدیدنظر قرار داشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 8 سپتامبر، دادگاه انقلاب میثاق یزدان نژاد، دانشجوی 23 ساله را به جرم شرکت در مراسمی در سال 2007 برای بزرگداشت افرادی که در سال 1998 و در جریان اعدام های گستردۀ زندانیان سیاسی مرتبط با سازمان مجاهدین خلق، کشته شدند، به 14 سال زندان در گوهردشت در کرج محکوم کرد. دولت پیش از آن سه عموی یزدان نژاد را اعدام و پدر و مادر وی را نیز به دلایل سیاسی زندانی کرده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 11 سپتامبر، یک تارنمای اصلاح طلب گزارش کرد که نیروهای پلیس محمد عزلتی مقدم، مسئول کمیتۀ ایثارگران ستاد موسوی، رهبر مخالفان دولت، را پس از بازرسی از خانه اش دستگیر کرده است. در پایان سال، هیچ خبر جدیدی در مورد وضعیت یا محل نگهداری وی در دسترس نبود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مسئولان همچنان از خروج سیامک پورزند، زندانی سیاسی سابق، از کشور برای معالجات پزشکی و پیوستن به همسر خود مهرانگیز کار، که او نیز از زندانیان سیاسی سابق است -- و خانواده اش در خارج از کشور، ممانعت می کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گفتۀ وکیل سعید لیلاز، اقتصاددان و روزنامه نگار، مسئولان در سوم ماه دسامبر او را به جرم ارتباط با بیگانگان و اقدام برای سرنگونی نظام، به 9 سال زندان محکوم کردند. در &amp;quot;دادگاه های نمایشی&amp;quot; ماه اوت، مسئولان لیلاز را به ارتباط با حسین رسام -- یکی از کارمندان ایرانی و تحلیلگر سیاسی سفارت انگلیس که خود به جرم ترویج اغتشاش به چهار سال زندان محکوم شده بود -- متهم کردند. علاوه بر این، مسئولان لیلاز را ؛ ظاهراً به دلیل در اختیار داشتن یک گزارش علنی مجلس که به گفتۀ وکیلش، در اینترنت منتشر شده بود، به نگهداری اسناد طبقه بندی شده در خانه اش متهم ساختند. او در پایان سال همچنان در زندان به سر می برد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در روز 28 دسامبر، مسئولان عمادالدین باقی، زندانی سیاسی سابق و مؤسس کمیتۀ دفاع از حقوق زندانیان، را بارددیگر دستگیر کردند. مقامات در روز 9 نوامبر از سفر او به ژنو برای دریافت جایزۀ مدافع حقوق بشر از طرف دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، جلوگیری به عمل آوردند. مسئولان پیش از این باقی را به دلیل فعالیت هایش به عنوان روزنامه نگار و مبارزاتش علیه اعدام نوجوانان بزهکار توسط دولت بازدداشت کرده بودند. باقی در پایان سال بدون محکومیت همچنان در زندان بود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش مرکز مدافعان حقوق بشر، مقامات قضایی با تقاضای زینب بایزیدی، فعال حقوق زنان و اقلیت کُرد، برای دادگاه تجدید نظر مخالفت کردند. در پایان سال، او در حال سپری کردن محکومیت چهار سالۀ زندان به جرم اقدام علیه امنیت ملی بود. نیروهای امنیتی او را در ماه ژوئیۀ 2008 دستگیر کردند؛ بر اساس گزارش های موجود، او در پشت درهای بسته و بدون داشتن وکیلی به انتخاب خود، محاکمه شد. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;عباس خرسندی، فعال سیاسی و مؤسس حزب دموکراسی ایران -- یک عرصۀ بحث  و تبادل نظر سیاسی در اینترنت -- در پایان سال همچنان در زندان به سر می برد و مسئولان با وجود بیماری، به او اجازۀ ملاقات با پزشک را ندادند. به گزارش گروه های حقوق بشر، در ژوئیۀ سال 2008، دادگاه انقلاب تهران خرسندی را به جرم &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی از طریق تشکیل یک انجمن غیرقانونی&amp;quot; به هشت سال زندان محکوم کرد. نیروهای امنیتی وی را در سال 2007  در محل کارش دستگیر کرده و به مدت سه ماه بدون اجازۀ ملاقات دربازداشت نگه داشتند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هیچ گزارش و خبر جدیدی در مورد پرونده های سال 2008 متعلق به افراد نامبردۀ زیر وجود نداشت و چنین به نظر می رسید که تمامی این افراد تا پایان سال همچنان در زندان به سر می برند: امین قاضیان تهرانی، نویسنده و رهبر دانشجویی، صالح کامرانی، وکیل حقوق بشر، هادی قابل، روحانی اصلاح طلب و عضو جبهۀ مشارکت ایران اسلامی -- یک حزب سیاسی اصلاح طلب-- علی نیکونسبتی، سخنگوی دفتر تحکیم وحدت. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مسئولان آیت الله محمد کاظمینی بروجردی را با وجود درخواست های مکرر برای آزادی وی به دلایل پزشکی، به زندان اوین منتقل کردند؛ او در پایان سال همچنان در بند ویژۀ روحانیون نگهداری می شد. گروه های حقوق بشر مدعی اند که او از زمان دستگیری در اقامتگاهش در سال 2006 در سلول انفرادی و بدون دسترسی به وکیل مستقل در بازداشت بوده است. پیش از دستگیری بروجردی، دولت به دلیل اعتقاد وی به جدایی دین ازسیاست، فشارها را بر وی افزایش داده بود. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بهروز جاوید تهرانی، زندانی سیاسی که برای فعالیت هایش در شورش دانشجویی سال 1999، چهار سال در زندان گذرانده،  در سال 2005 نیز طی یک دادگاه پنهانی و بدون حضور وکیل، مجدداً به هفت سال زندان محکوم شد. او، در پایان سال همچنان در زندان به سر می برد. به گزارش سازمان های حقوق بشر، شعبۀ 28 دادگاه انقلاب تهران، جاوید تهرانی را به اتهام تماس با یک گروه مخالف خارجی محکوم کرده است. جاوید هنگام گذراندن آخرین محکومیتش در یک سلول انفرادی در زندان گوهردشت در کرج نگه داری می شد، جایی که بنا به ادعای وی، نیروهای امنیتی او را در موارد متعددی به شدت مورد شکنجه قرار داده اند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آیین دادرسی قضایی مدنی و ترمیم خسارات&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر اساس قانون، قوۀ قضائیه از قوای مجریه و مقننه مستقل است؛ ولی در عمل، این قوه همچنان تحت تأثیر قوۀ مجریه و مقامات مذهبی دولتی قرار داشت. بر اساس قانون،اساسی، دیوان عدالت اداری، تحت نظارت رئیس قوۀ قضائیه، به شکایات شهروندان از مسئولان، سازمان ها و قوانین دولتی رسیدگی می کند. در عمل، شهروندان قدرت محدودی برای شکایت از دولت داشتند. شهروندان قادر نبودند از دولت به خاطر نقض حقوق بشر یا حقوق مدنی شکایت کنند. شوراهای حل اختلاف برای فیصلۀ مسائل مدنی و پرونده های جنایی جزئی از طریق میانجی گری، پیش از ارجاع به دادگاه، در در دسترس قرار دارند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مصادرۀ اموال&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;قانون اساسی به دولت اجازه می دهد که اموالی را که از طریق غیرقانونی یا به روشی مغایر با قوانین اسلامی به دست آمده اند، مصادره کند و دولت به ویژه اقلیت های مذهبی، خصوصاً اعضای فرقۀ بهائیت، را هدف این قانون قرار داده است (به بخش 2.c. مراجعه کنید).&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دخالت غیر قانونی در حریم خصوصی، خانواده، خانه، و مکاتبات&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در قانون اساسی تصریح شده که &amp;quot;حیثیت، جان، مال، [و] مسکن&amp;quot; اشخاص از تعرض مصون است مگر در &amp;quot;مواردی که قانون تجویز کند،&amp;quot; ولی حکومت این حق را به طور مرتب نقض کرد. نیروهای امنیتی فعالیت های اجتماعی شهروندان را زیر نظر داشتند، وارد خانه ها و دفترها و ادارات خصوصی می شدند، مکالمات تلفنی و ارتباطات اینترنتی را کنترل می کردند، و نامه های خصوصی را بدون حکم دادگاه می گشودند. گزارش های بسیاری حاکی از اقدام مأموران دولت به ورود، جستجو، و در مواردی، حتی غارت منازل و دفترهای کار روزنامه نگاران اصلاح طلب بود تا به این وسیله در آنها ایجاد رعب و وحشت شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 26 ژوئن، دیده بان حقوق بشر گزارش داد که نیروهای بسیج به منظور متوقف کردن شعارهای اعتراضی شبانه مردم در ساعات شب به عملیات یورشی دست زدند که طی آن اموال عمومی را تخریب کردند، وارد منازل شدند، و شهروندان خصوصی را مورد ضرب و جرح قرار دادند. در 22 ژوئن، به گفته یکی از ساکنان محله ونک تهران، نیروهای بسیج در واکنش به سر دادن شعار به شکل سازمان یافته از جانب مخالفان دولت،  وارد خانه پسر عموی وی شدند و اقدام به تخریب درهای خانه و تعدادی خودرو کردند. طبق گزارش دیگری، یک زن ساکن محله ولنجک تهران مدعی شد که نیروهای بسیج با شکستن درها یا بالا رفتن از دیوارها و وارد شدن به خانه از در های داخلی به شعارهای مردمی واکنش نشان دادند. نیروهای بسیج پس از ورود به منازل، ساکنان را کتک زدند و اموال خصوصی را تخریب کردند. دیده بان حقوق بشر گزارش های مشابهی  از عملیات یورشی بسیجی ها و نیروهای امنیتی در محله های سرتاسر تهران جمع آوری کرده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طول سال، نیروهای خودسر همچنان به اقدامات خود در حمله به جوانانی که پوشش و اعمال آنها &amp;quot;غیر اسلامی&amp;quot; تلقی می شد، هجوم به خانه های شخصی، بدرفتاری با زوج های غیر متأهل، و برهم زدن کنسرت های موسیقی ادامه دادند. دولت، اقدامات خود را در برخورد با پوشش غیر اسلامی یا &amp;quot;بد حجابی&amp;quot; در طول سال دنبال کرد. به گزارش مطبوعات، از سال 2007 تاکنون، بیش از دو میلیون نفر به دلیل آرایش نامناسب موی سر یا بد حجابی توسط پلیس ارشاد متوقف یا بازداشت شده اند. شبکه بی بی سی در ماه سپتامبر گزارش داد که پلیس ارشاد، مغازه داران مرد را از فروش لباسیهای زیر زنانه منع کرده است و روزنامه &lt;i&gt;لس آنجلس تایمز&lt;/i&gt; در گزارشی نوشت که فروشگاه ها باید دقت کنند که پوشش مانکن ها مناسب باشد. در ماه دسامبر، بنا بر گزارش های خبری داخلی، نیروهای بسیج برای دستگیری پسران دانشجو با پوشش نامناسب یا موی بلند، که نشانه دگراندیشی و مخالفت با نظام تلقی می شد، اقدام به گشت زدن در دانشگاه ها کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;[ طبق گزارش ها، در سال 2007، انتشار تصویر صورت خونین دختری که به علت بدحجابی به دست پلیس مضروب شد سبب گردید که ماموران کم تر از خشونت استفاده کنند. به گزارش مطبوعات، رئیس پلیس تهران اعلام کرد که آن دختر &amp;quot;خود این مسئله را برانگیخت.&amp;quot; به گزارش مطبوعات، در ماه دسامبر، 49 نفر در قائم شهر به دلیل &amp;quot;پوشیدن جامه های شیطانی و نامناسب در انظار عمومی&amp;quot; توسط نیروی انتظامی دستگیر شدند. این پاراگراف در اصل انگلیسی گزارش سال 2009 وجود ندارد و ظاهرا مربوط به سال 2007 است]&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گزارش هایی که در طول سال حاکی از آن بود که وزارت اطلاعات و امنیت کشور با ایجاد مزاحمت برای خانواده های زندانیان سیاسی و فعالان حقوق شهروندی، آنها را از مصاحبه با رسانه های خارجی و مسافرت به خارج منع، مکالمات تلفنی آنها را مسدود، آنها را به جرایم بی اساس متهم، وا را از دسترسی به تحصیلات عالی محروم می کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گفته می شود که مأموران وزارت اطلاعات اعضای یک خانواده زندانی سیاسی کُرد به نام شیرکو معارفی را تهدید کردند که در صورت اعتراض به حکم اعدام وی که قرار بود در 14 نوامبر اجرا شود یا صحبت در باره آن در ملاءعام، آنها را بازداشت خواهند کرد. اعدام معارفی متعاقباً به تعویق افتاد، و او در پایان سال همچنان در انتظار اعدام بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا بر گزارش ها، در 28 دسامبر، نوشین عبادی، استاد دندانپزشکی و خواهر شیرین عبادی، وکیل دادگستری، فعال مدافع حقوق بشر و برنده جایزه صلح نوبل، توسط مأموران اطلاعاتی در خانه اش دستگیر شد. شیرین عبادی اعلام کرد که خواهر وی، نوشین ارتباطی با مسائل حقوق بشر ندارد و در هیچ یک از اعتراضات پس از انتخابات شرکت نکرده است. در پایان سال، نوشین عبادی همچنان در زندان بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;همچنین، بنا بر گزارش ها، اعضای خانواده ایرانیان مقیم خارج که در تارنماهای اجتماعی نظیر فیس بوک مطلبی در انتقاد از نظام درج کرده بودند، توسط مقامات تهدید و بازداشت شدند. به گزارش منابع رسانه ای، یک آمریکایی ایرانی تبار که در خارج از کشور مشغول تحصیل است، خبر از دریافت نامه الکترونیکی هشدار آمیزی داد که طی آن تهدید شده بود که یا تظلم نامه ای را که در اینترنت درباره زندانی شدن یک فعال حقوق بشر در ایران ایجاد کرده  حذف کند، یا بستگان او در ایران آسیب می بینند. او مدعی شد که دو روز بعد، پدر او به دست مأموران امنیتی دستگیر و برای مدت کوتاهی بازداشت شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مقامات گهگاه برای مصادره آنتن های تلویزیون ماهواره ای، که درکشور ممنوعند، وارد خانه ها شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بخش دوم – احترام به آزادی های مدنی:&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;         الف) آزادی بیان و مطبوعات&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آزادی بیان و آزادی مطبوعات مگر در مواردی که &amp;quot;مخل مبانی اسلام یا حقوق عمومی باشد&amp;quot; در قانون اساسی تضمین شده است. با این حال، دولت، آزادی بیان و مطبوعات را در عمل به شدت محدود ساخت. ساز و کارهای اولیه قانونی برای تضمین حق آزادی بیان وجود نداشت و مطبوعات مستقل با مقررات اجباری و خودسرانه حکومت- بخصوص قوه قضاییه - مواجه بودند. سانسوردولتی و بویژه خود سانسوری در طول سال، باعث محدودیت در اطلاع رسانی شد. روزنامه نگاران همواره به دلیل حرفه خود در معرض  تهدید از سوی دولت قرارداشتند و زندانی می شدند و دفترهای اتحادیه روزنامه نگاران در ماه آگوست بسته شد (به قسمت 7 مراجعه کنید).&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;افراد قادر نبودند،، بدون اینکه در معرض انتقامجویی قرار بگیرند، از دولت به صورت علنی یا بطور خصوصی انتقاد بعمل آورند، و دولت فعالانه در جستجوی ممانعت از هرگونه انتقادی بود.&amp;nbsp;برطبق گزارش، در روز 9 ژوئن، دادگاهی، محسن نامجو، خواننده و آهنگ ساز، را بطور غیابی به خاطر &amp;quot; اهانت به شئونات مذهبی&amp;quot; با استناد به شیوۀ استفادۀ  وی از آیات قرآنی در یک برنامه ضبط خصوصی، که ظاهرا در اوایل سال بدون اجازه وی به اینترنت راه یافته بود، به 5 سال زندان محکوم کرد.&amp;nbsp; نامجو در پایان سال هنوز در خارج کشور اقامت داشت.&amp;nbsp; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پایگاه های رسانه ای کشور، متنوع و شامل رادیو ، تلویزیون و مطبوعات دولتی و همچنین روزنامه ها و مجلات خصوصی در زمینه مسائل روز، سیاست، هنر و ورزش بودند. کلیه پایگاه های رسانه ای تحت نظارت دقیق حکومت قرار داشتند و رسانه های خصوصی در عمل فاقد استقلال بودند. اعضای جامعه مطبوعاتی درصورت تخطی از دستور العمل های حکومت، با ارعاب، دستگیری یا توقیف نشریه مواجه می شدند. درنتیجه، حکومت نفوذ قابل توجهی بر رسانه های کشور داشت. هیات دولتی نظارت بر مطبوعات، علاوه بر صدور پروانۀ انتشار مطبوعات، در واکنش به مقالات انتقادی یا در پی شکایات مطروحه علیه روزنامه نگاران، سردبیران یا ناشران، این پروانه ها را لغو کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برطبق ماده 175 قانون اساسی ، فعالیت خصوصی رادیو و تلویزیونی غیرقانونی بود. حکومت به واسطه سازمان دولتی صدا و سیما، کنترل مستقیم و انحصار پخش برنامه های رادیویی و تلویزیونی را در اختیار داشت. برنامه های رادیو و تلویزیون، که منبع اصلی خبر و اطلاع رسانی بسیاری از شهروندان، بویژه درمناطق روستایی بودند، در جهت انعکاس و تبلیغ ایدئولوژی سیاسی و اجتماعی مذهبی حکومت تنظیم می شدند. آنتن های ماهواره ای گیرنده برنامه های شبکه های تلویزیونی خارجی ممنوع بود و دولت به طور منظم آنها را از منازل شخصی جمع آوری و توقیف می کرد. به عنوان نمونه، دیده بان حقوق بشر گزارش داد که مأموران نیروی انتظامی ملبس به یونیفورم لباس، در 24 ژوئن به ساکنان محله های نیاوران و دروس تهران دستور دادند که آنتن های ماهواره ای خود را جمع کنند و متعاقباً به محل باز گشتند و آنتن های زیادی را مصادره کردند. با این حال، گفته می شود که اکثر آنتن های ماهواره ای خانه ها برقرار و در حال کارند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رسانه های بین المللی در فعالیت های خود آزاد نبودند. گزارشگران خارجی می بایست جزئیات برنامه سفر و موضوع گزارش مورد نظرشان را قبل از صدور روادید به دولت اعلام می کردند. دولت بر کار آنها نظارت دقیق داشت و تلاش می کرد با جهت دهی به گزارش ها، پوشش خبری را به نفع خود سوق دهد. دولت، روادیدهای یک هفته ای استاندارد را برای آن دسته از خبرنگاران خارجی که برای پوشش خبری انتخابات ماه ژوئن وارد کشور می شدند صادر می کرد، ولی بر طبق گزارش، اکثریت تقاضاهای تمدید روادید خبرنگاران را بعد ازاوج گیری تظاهرات پس از انتخابات رد کرد.&amp;nbsp; دولت همچنین روزنامه نگاران خارجی را از گزارش تظاهرات ممنوع  و در برخی موارد، آنها را اطاقهای هتل یا ادارات در حین تظاهرات محبوس ساخت.&amp;nbsp; برخی خبرنگاران گزارش دادند که مقامات به آنها گفته اند که اگر آنها را در حال حمل دوربین در خیابانها مشاهده کنند، دستگیر خواهند شد.&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مجله خبری آلمانی &lt;i&gt;فوکوس،&lt;/i&gt; در مقاله ای در 5 ژوئن گزارش داد که مهرزاد طبابائی، وابسته مطبوعاتی ایران در برلن، به آندریا هافمن، کارشناس کشوری این مجله، اطلاع داد که گزارش هایی که او در ایران از انتخابات ماه ژوئن تهیه می کند، مشمول سانسور دولت ایران اند. هافمن سانسور ایران را نپذیرفت و سفارت ایران درخواست روادید او را رد کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;درطول سال، دولت نشریاتی را که ازدولت انتقادمی کردند، ممنوع ، مسدود و بکلی منحل ساخت. مسئولان دولتی غالباً علیه روزنامه های اصلاح طلب اقدام به طرح شکایت کیفری کردند؛ هیأت نظارت بر مطبوعات شکایات مطروحه را برای اقدام بیشتر، از جمله صدور حکم توقیف و جریمه نقدی، به دادگاه مطبوعات ارجاع داد. جلسات این دادگاه به صورت علنی و در حضور هیأت منصفه انتصابی متشکل از روحانیون، مسئولان دولت، و سردبیران روزنامه های تحت کنترل دولت تشکیل شد. برخی گروه های فعال در زمینه حقوق بشر مدعی شدند که دادگاه مطبوعات، با گرایش فزاینده محافظه کارانه به پرونده های مطروحه در هیأت نظارت بر مطبوعات رسیدگی می کند. روزنامه هایی از هردو طیف اصلاح طلب و محافظه کار، به دلیل انتشار مقاله های مغایر با مشی رسمی، توسط دولت سانسور و برخی دیگر به طور دائم تعطیل شدند، از جمله بیش از 10 روزنامه سراسری مانند &lt;i&gt;کلمه سبز&lt;/i&gt; (13 ژوئن)، &lt;i&gt;اعتماد ملی&lt;/i&gt; (17 اوت)، روزنامه اقتصادی &lt;i&gt;سرمایه&lt;/i&gt; (2 نوامبر) و &lt;i&gt;حیات نو&lt;/i&gt; (در 8 دسامبر، پس از نقل گزارش های مربوط به برخورد با اعتراضات روز دانشجو تعطیل شد).  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 1 ژانویه، روزنامه فارسی زبان &lt;i&gt;کارگزاران&lt;/i&gt; به اتهام کم اهمیت جلوه دادن اعمال نیروهای مسلح اسرائیل در عملیات نظامی دسامبر 2008 در غزه و انتقاد از شیوه های مورداستفادۀ حماس با حکم هیأت نظارت بر مطبوعات توقیف شد. این روزنامه در پایان سال همچنان در توقیف باقی بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 5 فوریه، هفته نامه &lt;i&gt;همت&lt;/i&gt;، که در زمره نشریات حامی احمدی نژاد است، به اتهام &amp;quot;توهین به مسئولان ارشد نظام&amp;quot; با حکم هیأت نظارت بر مطبوعات توقیف شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 16 مه، روزنامه اصلاح طلب &lt;i&gt;یاس نو&lt;/i&gt; پس از پنج سال توقیف مجدداً منتشر و در روزنامه فروشی ها عرضه شد. این روزنامه در سال 2004، پس از چاپ نامه ای در انتقاد از رد صلاحیت گسترده داوطلبان نامزدی انتخابات 2004 با حکم قوه قضاییه توقیف شد. کمی بعد در همان 16 مه، هیأت نظارت بر مطبوعات، به دستور سعید مرتضوی، دادستان تهران، حکم توقیف دوباره این روزنامه را صادر کرد. مرتضوی ادعا کرد که پرونده سال 2004 هنوز مراحل قانونی خود را طی می کند و این موضوع با رای 11 آوریل شعبه 76 دادگاه کیفری تهران دایر به رفع توقیف و ادامه فعالیت این روزنامه مغایرت دارد. سردبیر روزنامه &lt;i&gt;یاس نو&lt;/i&gt; در نامه ای سرگشاده به محمود احمدی نژاد، او را متهم کرد که این روزنامه را با هدف محدود ساختن دسترسی مخالفان دولت به جامعه توقیف کرده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش خبرنگاران بدون مرز، در 11 ژوئن، یعنی یک روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری، سعید مرتضوی، دادستان تهران، روزنامه های مخالف دولت را از اعلام پیروزی نامزدهای انتخاباتی خود با عنوان درشت و در صفحه اول منع کرد. بنا بر گزارش ها، روزنامه &lt;i&gt;کلمه سبز&lt;/i&gt;، به صاحب امتیازی میرحسین موسوی، رهبر مخالف، از سوی مقامات تهدید شد که تا بازنویسی گزارش صفحه اول دایر بر اعلام پیروزی موسوی، دستگاه چاپ این روزنامه توقیف است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 17 اوت، انتشار روزنامه اصلاح طلب &lt;i&gt;اعتماد ملی&lt;/i&gt; پس از چاپ مقاله ای در انتقاد از بازداشتگاه های کشور به دستور مقامات ممنوع شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه اکتبر، مجوز انتشار روزنامه &lt;i&gt;تحلیل روز&lt;/i&gt; در شیراز و روزنامه های &lt;i&gt;فرهنگ آشتی و آرمان&lt;/i&gt; در تهران با حکم هیأت نظارت بر مطبوعات لغو شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 23 نوامبر، مقامات انتشار روزنامه &lt;i&gt;همشهری&lt;/i&gt; را پس از آنکه تصویری از یک پرستشگاه مربوط به دین ممنوعه بهائی در آن منتشر شد، به مدت یک روز متوقف کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 1 ژانویه، روزنامه &lt;i&gt;تهران امروز&lt;/i&gt;، از نشریات منتسب به محمد باقر قالیباف، شهردار تهران، با حکم قوه قضاییه رفع توقیف شد. این روزنامه در ژوئن 2008 پس از انتشار مقالاتی که مقامات آنها را اهانت آمیز خواندند، توسط دولت توقیف شده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هرچند سانسور در قانون مطبوعات منع شده، اما هرگونه اطلاع رسانی که ممکن است موجب تضعیف جمهوری اسلامی یا توهین به رهبری و روحانیون شود نیز ممنوع است و به عبارتی باید سانسور شود. مقامات رسمی همچنین به طور مداوم با ارعاب خبرنگاران، آنها را وادار به خود سانسوری کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 17 سپتامبر، به گزارش صدای حقوق بشر در ايران، شورای عالی امنیت ملی طی مصوبه ای انتشار هرگونه خبر مربوط به مهدی کروبی و میرحسین موسوی، دو نامزد ریاست جمهوری، یا در رابطه با انتخابات ریاست جمهوری را غیر قانونی اعلام کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 20 دسامبر، به گزارش خبرنگاران بدون مرز، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با صدور بخشنامه ای، انتشار مقاله چاپی و اینترنتی درباره آیت الله العظمی منتظری را ممنوع اعلام کرد. منتظری از روحانیون منتقد دولت بود که در 19 دسامبر درگذشت. خبرنگاران بدون مرز همچنین گزارش دادند که پخش فیلم مستند شبکه بی بی سی درباره منتظری با پارازیت مسدود شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در مقاطع مختلف سال 2008، مسئولان دولت به خبرنگاران توصیه کردند که از احزاب سیاسی غیر مجاز نام نبرند و با &amp;quot;سانسور صفحاتی که احتمال می دهید اختلاف انگیز باشد،&amp;quot; حساسیت های مذهبی، اخلاقی و ملی را رعایت کنند. در سپتامبر 2008، مصطفی تاج زاده، معاون اسبق وزیر کشور، اعلام کرد که سانسور خبری، در مورد سیاست های هسته ای دولت در &amp;quot;بالاترین حد&amp;quot; اعمال می شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طول سال، شمار زیادی از ناشران، سردبیران، و روزنامه نگاران (از جمله در تارنماهای خبری) بازداشت، زندانی، شکنجه یا جریمه شدند. طبق قانون کیفری، &amp;quot;هرگونه تبلیغ علیه نظام&amp;quot; تا یک سال حبس قابل مجازات است؛ این در حالی است که تعریفی از واژه &amp;quot;تبلیغ&amp;quot; در قانون ارائه نشده است. طبق قانون، تحریک اقدام علیه نظام یا امنیت ملی و &amp;quot;توهین&amp;quot; به اسلام ممنوع و قابل پیگرد و مجازات است؛ مجازات مورد دوم، یعنی توهین به اسلام، برای نویسندگان اعدام است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در اواخر ماه ژانویه، مأموران امنیتی گذرنامه سعید رضوی فقیه، سرمقاله نویس سابق تعدادی از روزنامه اصلاح طلب و عضو سابق دفتر تحکیم وحدت (سازمان دانشجویی اصلاح طلب) را توقیف و احضاریه دادگاه انقلاب را به اتهام اقدام علیه امنیت ملی به او ابلاغ کردند. این اقدام در حالی صورت گرفت که رضوی فقیه از سال 2004 در فرانسه مشغول تحصیل بوده است. در 2 فوریه، مقامات رضوی فقیه را دستگیر و در زندان اوین بازداشت کردند؛ او 16 روز بعد به قید وثیقه آزاد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در اول ماه مه، به گزارش خبرنگاران بدون مرز، در جریان تظاهرات روز جهانی کارگر، تعدادی روزنامه نگار از جمله علیرضا ثقفی، سردبیر مجله &lt;i&gt;راه آینده&lt;/i&gt; در ماه مه 2008 که توسط مقامات توقیف شد، و امیر یعقوب علی، خبرنگار روزنامه &lt;i&gt;اعتماد &lt;/i&gt;به دست مقامات دستگیر شدند. در 26 مه، مقامات یعقوب علی را از زندان اوین آزاد کردند تا زمانی که به اتهام &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی&amp;quot; و &amp;quot;اخلال در نظم عمومی،&amp;quot; در ارتباط با مقالاتش ، محاکمه شود. در 10 ژوئن، مقامات ثفقی را به قید وثیقه 700 میلیون ریالی (70 هزار دلار) آزاد کردند تا اینکه جلسه محاکمه وی در رابطه با به اتهامات مربوبط به شرکت در تظاهرات اول ماه مه تشکیل شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش خبرنگاران بدون مرز، بیش از 100 روزنامه گار پس از انتخابات 12 ژوئن با حکم مقامات دستگیر و 30 تن دیگر کشور را به سرعت ترک کردند که بزرگترین موج خروج روزنامه نگاران را پس از انقلاب 1979 رقم زد. به گزارش خبرنگاران بدون مرز، در پایان سال، 43 روزنامه نگار در بازداشت به سر می بردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 17 ژوئن، ایاسون آتاناسیادیس فودن، شهروند یونانی تبار انگلیسی، و گزارشگر مستقل رادیو خبر جهانی و خبرنگار &lt;i&gt;واشنگتن تایمز&lt;/i&gt; هنگام ترک ایران در فرودگاه تهران توسط مقامات دستگیر شد. آتاناسیادیس به مدت سه هفته در زندان اوین بازداشت بود که در این مدت، مسئولان اطلاعاتی او را به اتهام جاسوسی برای انگلستان مورد بازجویی و بدرفتاری قرار دادند. او پس از 20 روز حبس در 6 ژوئن آزاد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 20 ژوئن، بنا بر گزارش ها، محمد قوچانی، روزنامه نگار و سردبیر روزنامه &lt;i&gt;اعتماد ملی&lt;/i&gt; توسط مأموران امنیتی دستگیر شد. دستگیری او در پی انتشار نامه مهدی کروبی، چهره برجسته مخالف دولت، به شورای نگهبان مبنی بر لزوم ابطال نتایج انتخابات درآن روزنامه صورت گرفت. محمد قوچانی به &amp;quot;شرکت در تجمعات غیر قاونی برای برهم زدن امنیت کشور&amp;quot; و &amp;quot;نوشتن مطالب تحریک آمیز&amp;quot; متهم شد و در دو &amp;quot;محاکمه نمایشی&amp;quot; حضور یافت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش سازمان عفو بین الملل، خانواده قوچانی در 23 اوت یک میلیارد ریال (100 هزار دلار) وثیقه سپردند اما مقامات آزادی وی را از زندان اوین تا 30 اکتبر به تعویق انداختند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 20 ژوئن، مقامات بهمن احمدی امویی، روزنامه نگار و مدافع حقوق زن، و همسر وی و روزنامه نگار، زهرا بنی یعقوب را در منزلشان دستگیر کردند. بنی یعقوب در 26 اوت آزاد شد اما احمدی امویی در پایان سال همچنان در زندان بود. گفته می شود که مقامات با محروم کردن احمدی امویی از دسترسی به وکیل مدافع، او را به مدت 65 روز در سلول انفرادی نگهداشتند؛ وکیل او به هیچیک  شواهد و مدارک ارائه شده از سوی دولت علیه وی دسترسی نداشت. در مارس 2008، مقامات احمدی امویی را به جرم &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی&amp;quot; به شش ماه حبس تعلیقی محکوم شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 21 ژوئن، مازیار بهاری، روزنامه نگار ایرانی تبار کانادایی و خبرنگار مجله &lt;i&gt;نیوزویک&lt;/i&gt; توسط مقامات دستگیر شد. بهاری در هنگام بازداشت در سلول انفرادی حبس شد و هر روز مورد بازجویی قرار می گرفت. بنا بر گزارش ها، مقامات او را به اعتراف تلویزیونی دایر بر اذعان به جاسوس بودن روزنامه نگاران غربی وادار ساختند. او از جملۀ زندانیان سیاسی حاضر در &amp;quot;محاکمات نمایشی&amp;quot; بود اما در 20 اکتبر آزاد شد. در پایان سال، بهاری از کشور خارج شده بود اما همچنان با محاکمه به اتهام جاسوسی مواجه است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش صدای حقوق بشر ایران IHRV)) ، مقامات هنگامه شهیدی، عضو کمیته خبرنگاران حقوق بشر، را در در 30 ژوئن دستگیر و در 9 دسامبر به جرم شرکت در تظاهرات پس از انتخابات و &amp;quot; تبلیغات علیه نظام مقدس اسلامی&amp;quot; از طریق مصاحبه با شبکه &amp;quot;ضد انقلاب&amp;quot; بی بی سی به شش سال حبس محکوم شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 20 دسامبر، شیوا نظر آهاری، روزنامه نگار و وبلاگ نویس، و دو تن از همکاران وی در کمیته خبرنگاران حقوق بشر، در حالی که برای شرکت در تشییع جنازه آیت الله العظمی منتظری عازم شهر قم بودند، توسط مأموران دستگیر شدند. در 28 دسامبر، نسرین وزیری، عضو دیگر این سازمان نیز دستگیر شد. در پایان سال، اطلاعات بیشتری در خصوص دستگیری آنها موجود نبود. به گزارش سازمان های فعال در زمینه حقوق بشر، از نُه رهبر این سازمان، مقامات هفت تن را در طول سال دستگیر و این گروه را تحت فشار وادار به بستن تارنمای خود کردند. نیروهای امنیتی پیش تر از آن نیز، اهری را در 14 ژوئن در محل کار خود در تهران، ظاهراً به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق و سازماندهی تظاهرات، دستگیر کردند؛ مقامات او را 23 اوت به قید وثیقه آزاد کردند. نیروهای امنیتی یک روز قبل از دستگیری اهری، خانه او را در غیاب وی تفتیش و برخی از اموال شخصی او را توقیف کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 27 دسامبر، به گزارش رسانه های بین المللی و خبرنگاران بدون مرز، رضا البچا، خبرنگار تلویزیون دبی و شهروند سوریه، هنگام پوشش تظاهرات مردمی توسط مأموران دستگیر شد. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام داشت که البچا، در هنگام دستگیری، کار روزنامه نگاری نمی کرده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 28 دسامبر، به گزارش خبرنگاران بدون مرز، علیرضا بهشتی پور شیرازی، سردبیر نشریه &lt;i&gt;کلمه سبز، &lt;/i&gt;توسط مقامات دستگیر شد.&lt;i&gt; &lt;/i&gt;او در پایان سال همچنان در زندان بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 28 دسامبر، مقامات مصطفی ایزدی، نویسنده و روزنامه نگار، را در خانه اش دستگیر کردند. ایزدی در روزنامه &lt;i&gt;صبح امروز&lt;/i&gt; به کار اشتغال داشت و پیشتر نیز، سردبیر هفته نامه &lt;i&gt;آوا بود. &lt;/i&gt;او همچنین مؤلف زندگینامه آیت الله العظمی منتظری است. ایزدی در پایان سال همچنان در حبس به سر می رد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تحولات متعددی در پرونده های مربوط به سالیان قبل نیز روی داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 26 مارس، محبوبه کرمی، روزنامه نگار و فعال، و به همراه چند تن دیگر، هنگام آماده شدن برای بازدید از خانواده های فعالان زندانی باردیگر توسط مقامات دستگیر شد (به بخش 6، عنوان زنان مراجعه شود). در ژوئن 2008، مقامات کرمی را پس از آنکه از نیروی انتظامی به خاطر ضرب و جرح معترضان انتقاد کرد دستگیر و تا اوت 2008 در بازداشت نگهداشتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خبر تازه ای درباره پرونده ژوئن 2008 سامان رسول پور در دست نبود. این روزنامه نگار کُرد متهم به &amp;quot;تبلیغ علیه نظام،&amp;quot; در اوت 2008 به قید وثیقه آزاد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 9 سپتامبر، مقامات، روزنامه نگار زندانی، محمد حسین فلاحی زاده، را به دلیل وخامت بیماری وی، به بهداری زندان وین منتقل کردند. فلاحی زاده مدت زندان خود را که در سپتامبر 2008 به جرم گزارشگری اعتراضات خیابانی اقلیت عرب اهواز صادر شد سپری کرده بود اما مسئولان وزارت اطلاعات و امنیت کشور، بنا بر گزارش ها، آزادی او را منوط به تعیین وثیقه اعلام کردند. گروه های مدافع حقوق بشر ادعا کردند که این ترفند مسئولان دولت برای نگاه داشتن فلاحی زاده در زندان بود زیرا ه می دانستند که او استطاعت مالی سپردن چنین وثیقه ای را ندارد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 11 ژوئیه، دادگاه انقلاب سعید متین پور، روزنامه نگار آذری ایرانی، را احضار و برای او حکم هشت سال زندان -- یک سال به جرم &amp;quot;تبلیغ علیه جمهوری اسلامی&amp;quot; و هفت سال به جرم &amp;quot;ارتباط با بیگانه.&amp;quot;-- صادر کردند.  متین پور ابتدا در سال 2007 دستگیر و تا آزادی به قید وثیقه در ماه فوریه، بدون محاکمه در بازداشت بود. او بیشتر این مدت را بدون حق تماس با خانواده و وکیل مدافع سپری کرد. به گفته فعالان، مسئولان وزارت اطلاعات متین پور را زیر شکنجه گذاشتند و با بازداشت برادر کوچکش، او را وادار به اعتراف کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 19 ژوئیه، به گزارش سازمان های غیر دولتی، دادگاه انقلاب مهاباد محاکمه محمد صادق کبودوند، روزنامه نگار کُرد و مؤسس سازمان حقوق بشر کردستان، را به اتهام نشر اکاذیب ضد دولتی در نشریات کُردی مربوط به حقوق زن آغاز کرد. کبودوند ابتدا در سال 2007 توسط نیروی انتظامی دستگیر شد و در حال سپری کردن حکم حبس ده ساله ای بود که به جرم تشکیل سازمان غیر قانونی و دیگر جرایم در مه 2008 صادر گردید. در پایان سال، کبودوند علیرغم شرایط جسمانی وخیم از جمله سکته قلبی دوم در دسامبر 2008، همچنان در زندان اوین حبس به  سر می برد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در مارس 2008، عبدالواحد &amp;quot;هیوا&amp;quot; بوتیمار، روزنامه نگار کُرد، برای دومین بار در دادگاه به اتهام جاسوسی به مرگ محکوم شد. او در پایان سال در انتظار اجرای حکم  خود بود. عدنان حسن پور، پسرخاله و همکار بوتیمار، همچنان در انتظار محاکمه مجدد به اتهام جاسوسی و همکاری با احزاب ممنوع به سر می برد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;انتشار هر نوع کتاب باید با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی صورت گیرد و این وزارتخانه کلیه نشریات خارجی را پیش از ورود به بازار داخلی بازرسی می کرد.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;         آزادی اینترنت&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش سازمان های غیردولتی، با افزایش شمار شهروندانی که برای کسب خبر و بحث سیاسی به اینترنت رو آورده اند، نظارت دولت بر اینترنت در طول سال شدت یافت.&amp;nbsp; بر طبق آمار سال 2008 اتحادیه بین المللی ارتباطات، تقریبأ 31&amp;nbsp; درصد افراد کشور از اینترنت استفاده کردند.&amp;nbsp; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت بر ارتباطات اینترنتی، بویژه از طریق تارنماهای شبکه های اجتماعی مانند فیس بوک، توییتر و یوتیوب، با استفاده از فن آوری ای که در پایان سال  2008  خریداری کرده بود نظارت داشت.&amp;nbsp;&amp;nbsp; دولت افرادی را که مقالاتی مبنی بر انتقاد از دولت در اینترنت انتشار می دادند، مورد تهدید قرار می داد ، آزار می  رساند  و دستگیر می کرد؛ در برخی موارد، گزارش ها حاکی است که دولت به توقیف گذرنامه های آنها یا دستگیری اعضای خانواده شان اقدام می کرد (به قسمت 1.fمراجعه کنید).&amp;nbsp;خانه آزاد ودیگر سازمانهای حقوق بشر گزارش دادند که مقامات دولتی افراد را به محض ورود در فرودگاه بین المللی تهران متوقف می کردند و از آنها می خواستند تا به حساب فیس بوک و یا یوتوب خود وارد شوند، و در برخی موارد آنها را مجبور می ساختند اطلاعات را از آن تارنماها بردارند.&amp;nbsp; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کلیه شرکت های ارائه خدمات دسترسی به اینترنت (ISPs) می بایست مورد تایید وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باشند. افراد مکلف بودند تارنماها و وبلاگ های خود را در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ثبت برسانند اما این مقررات در عمل به ندرت به اجرا گذاشته شد. دولت با بکارگیری نرم افزار فیلترینگ، وبلاگ های داخلی و برخی تارنماهای خارجی از جمله تارنماهای سازمان های عمده خبری و سازمان های غیردولتی غربی را مسدود کرد.  بر طبق گزارش RSF، دولت دسترسی به هزاران تارنما را در طول سال مسدود ساخت، و در برخی موارد، شرکت های ارائه خدمات دسترسی به اینترنت، کاربران کامپیوتر را از تارنماهای مخالف دولت به تارنماهای خبری موافق دولت سوق می  دادند.&amp;nbsp; دولت همچنین محتوی تارنما را برای کنترل دسترسی شهروندان به اطلاعات سانسور می کرد.&amp;nbsp; بر طبق گزارش خانه آزادی، مطالب تارنماهای رهبران جناح مخالف در طول سال بکلی برچیده شد.&amp;nbsp; &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طی مدت زمان پیش از انتخابات ریاست جمهوری ماه ژوئن، مقامات دولتی دسترسی به فیس بوک و توییتر را مسدود ساختند.&amp;nbsp; در روز انتخابات، برطبق گزارشهای بدست آمده ،مقامات ، دسترسی به یوتیوب، فیس بوک ، توییتر، و دیگر تارنماهای شبکه های اجتماعی را که مردم از طریق آنها گزارش انتخابات را ارسال می کردند، مسدود ساختند.&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت با اعمال محدودیت بر سرعت و فناوری اینترنت، ضبط مطلب از اینترنت و همچنین دور زدن فیلترهای دولت و دسترسی به تارنماهای مسدود را مشکل تر ساخت. پس از انتخابات ماه ژوئن، پهنای باند اینترنت به شدت افت کرد که به گفته کارشناسان، ممکن است با هدف بازداشتن فعالان حاضر در صحنۀ اعتراضات از دسترسی به اینترنت و به ویژه ارسال فایل های بزرگ تصویری توسط دولت صورت گرفته باشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;قانون مطبوعات و قانون مجازات اسلامی هر دو شامل رسانه های الکترونیکی نیز می شوند و هیأت نظارت بر مطبوعات و قوه قضاییه به استناد چنین قوانینی، در طول سال، به توقیف تارنماها اقدام کردند. در دسامبر 2008، دادستان کل استان تهران از تشکیل دفتر ویژه ای خبر داد که مسئول رسیدگی به جرایم اینترنتی و فرستادن پیامک مربوط به انتخابات ریاست جمهوری ژوئن 2009 است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طول سال، دولت افراد را به خاطر بیان مسالمت آمیز دیدگاه های مخالف از طریق اینترنت مورد پیگرد و مجازات قرار می داد. در &amp;quot;محاکمات نمایشی،&amp;quot; نمایندگان دادستان اغلب به فعالیت در محیط اینترنت یا نامه های الکترونیکی ارسال شده به اشخاص خارجی به عنوان شواهدی دال بر فعالیت غیر قانونی استناد کردند. به گزارش خبرنگاران بدون مرز، هفت وبلاگ نویس در پایان سال در حبس بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 2 سپتامبر، به گزارش خبرگزاری فارس، علی اصغر جمالی، پزشک و وبلاگ نویس ساکن شهر قزوین، و چندین فعال دیگر به دلیل &amp;quot; تحریک به اقدام علیه امنیت ملی اعم از اعتراضات و توهین به مسئولان کشور در نشریات و تجمعات&amp;quot; توسط مقامات دستگیر شدند. جمالی، مدافع حقوق کارگر است و وبلاگی تحت عنوان &amp;quot;پزشک سوسیال دموکرات&amp;quot; می نویسد. در پایان سال، خبر تازه ای در مورد پرونده وی در دست نبود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 20 دسامبر، به گزارش خبرنگاران بدون مرز، محمد نوری زاد، روزنامه نگار و وبلاگ نویس، توسط نیروی انتظامی دستگیر شد. او در شب قبل در وبلاگ خود نوشته بود که در تماس تلفنی به دادگاه احضار شده است تا در مورد اتهام توهین به رئیس قوه قضاییه پاسخ دهد. در ماه دسامبر، نوری زاد در مقاله ای از رئیس جدید قوه قضاییه انتقاد و در اوایل سال نیز مطالبی در انتقاد از رهبر نظام در وبلاگ خود درج کرد. دادستانی تهران، بنا بر گزارش ها، اتهامات نوری زاد را &amp;quot;تبلیغ علیه نظام و توهین به مسئولان&amp;quot; اعلام کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طول سال، تحولاتی در تعدادی از پرونده های سال های قبل روی داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 18 مارس، اسماعیل جعفری، وبلاگ نویس، با پرداخت وثیقه از زندان آزاد شد تا اینکه برای صدور حکم احضار شود. در آوریل 2008، مقامات او را دستگیر و رایانه او را که گفته می شود حاوی تصاویری از تظاهرات در بوشهر بوده است، توقیف کردند. در دسامبر 2008، دادگاهی او را به جرم &amp;quot;تبلیغ علیه دولت&amp;quot; به پنج ماه حبس محکوم کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 18 مارس، امید رضا میر صیافی، وبلاگ نویس 25 ساله، در بهداری زندان اوین درگذشت. علت مرگ او مصرف بیش از حد دارویی بود از درمانگاه زندان که برای رفع افسردگی دریافت کرده بود. به گزارش پیکار بین المللی برای حقوق بشر در ایران (ICHRI)، مرگ میر صیافی ناشی کوتاهی و بی توجهی مقامات زندان بوده است. میر صیافی در آوریل 2008 توسط نیروهای امنیتی دستگیر و در دسامبر 2008، به جرم تبلیغ علیه نظام و انتقاد از رهبری، در دادگاه انقلاب تهران به 30 ماه حبس محکوم شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مجتبی لطفی، روحانی و روزنامه نگار اینترنتی، دوره حبس چهار ساله ای را سپری می کرد که در نوامبر 2008، به دلیل درج آن لاین خطابه ای از آیت الله العظمی حسینعلی منتظری در انتقاد از ادعای محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری ایران، مبنی بر اینکه ایران &amp;quot;آزادترین کشور جهان است،&amp;quot; صادر و اجرا شد. آیت الله العظمی منتظری چهره سرشناس مخالف آیت الله خامنه ای، رهبر انقلاب بود. به گزارش خبرنگاران بدون مرز، لطفی در اثر جراحات وارده در جنگ ایران و عراق دچار مشکلات ریوی است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;حسین درخشان، وبلاگ نویس سرشناس، مؤلف اولین راهنمای بلاگ نویسی به زبان فارسی، و شهروند دو کشور ایران و کانادا از قرار معلوم همچنان در زندان اوین به سر می برد  و به گزارش گروه فعالان حقوق بشر در ایران، در معرض بدرفتاری روانی و جسمی قرار داشته است. درخشانی که به قصد بازدید به کشور سفر کرده بود در نوامبر 2008 توسط مقامات دستگیر شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 5 ژانویه، منابع داخلی از تأیید حکم حبس شش ماهه شهناز غلامی، وبلاگ نویس و فعال حقوق زن، در دادگاه تجدید نظر استان آذربایجان خبر دادند. غلامی از زمان دستگیری در نوامبر 2008 به اتهام &amp;quot;تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی&amp;quot; و &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی&amp;quot; در زندان تبریز در بازداشت به سر می برد. او در دادگاه به شش ماه حبس محکوم شد. غلامی در 19 ژانویه به قید 200 میلیون ریال (20 هزار دلار) وثیقه آزاد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 3 فوریه، به گزارش دیده بان حقوق بشر و شورای بین المللی حقوق بشر (ICHR)، چهار وبلاگ نویس (سه تن به صورت غیابی) به نام های امید معماریان، روزبه میرابراهیمی، شهرام رفیع زاده و جواد غلام تمیمی در دستگاه قضایی به اتهام &amp;quot;مشارکت در تشکیل تجمعات غیر قانونی،&amp;quot; &amp;quot;حضور در تجمعات غیر قانونی،&amp;quot; &amp;quot;تبلیغ علیه نظام،&amp;quot; &amp;quot;نشر اکاذیب،&amp;quot; و &amp;quot;اخلال در نظم عمومی،&amp;quot; به حبس تا سه سال و  پرداخت جریمه و تحمل ضربات شلاق محکوم شدند. این در حالیست که رئیس قوه قضاییه اذعان داشت که با اجبار از وبلاگ نویسان اعتراف گیری شده است. مقامات این چهار تن را در سال 2004 دستگیر و تا سپردن وثیقه در همان سال بدون اتهام در زندان اوین در بازداشت نگه داشتند. هر چهار نفر مدعی شدند که در هنگام بازداشت مورد بدرفتاری جسمی و روانی مقامات اعم از اقامت طولانی در سلول انفرادی در بازداشتگاه سری، حق دسترسی به وکیل مدافع و تماس با خانواده قرار گرفته اند . معماریان، میرابراهیمی و رفیع زاده پس از آزادی به قید وثیقه در سال 2004 کشور را ترک کردند و تا پایان سال همچنان از کشور خارج بودند؛ غلام تمیمی در کشور باقی ماند. دولت نه نتایج کاملی از تحقیقاتی در مورد این &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بدرفتاری ها منتشر کرد و نه مجازات یا پیگرد قضایی عاملان را اعلام داشت&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آزادی دانشگاهی و حوزه فرهنگی &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آزادی دانشگاهی به شدت توسط دولت محدود شد. مسؤلان دانشگاهها به برکناری استادان بر اساس دستور سال 2006 ریاست جمهوری مبنی بر پاکسازی استادان با گرایش های غیر مدهبی و لیبرال، ادامه دادند.&amp;nbsp; استادان برای نگهداری شغل خود ناگزیر بودند دست از انتقاد از مقامات بر دارند. به گزارش عفو بین الملل، شورای عالی انقلاب فرهنگی، در ماه اوت، به مؤسسه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی دستور داد برنامه درسی علوم انسانی را اصلاح کند. پیشتر در همان سال، آیت الله خامنه ای، رهبر نظام در نطقی به روندهای نگران کننده در تدریس علوم انسانی، از جمله، آنچه وی به تشویق به تردید در اصول دینی خواند، اشاره کرد.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش عفو بین الملل، مقامات در ماه اکتبر پنج استاد سرشناس رشته حقوق دانشگاه علامه طباطبائی را از تدریس منع کردند. گزارش های خبری داخلی یادآور شدند که استادان ذکر شده در دانشگاه درس حقوق بشر تدریس می کردند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پذیرش دانشجو در دانشگاه ها با ملاحظات سیاسی همراه بود؛علاوه بر امتحان کنکور، شرط ورود به دانشگاه، قبولی در امتحان هایی بود که طی آن مقامات مسئول، متقاضیانی را که جهان بینی دستگاه  حاکم بودند  می کردند. اعضای نیروی بسیج در فرایند پذیرش از امتیازهایی برخوردار بودند. گروه های دانشجویی گزارش دادند که ترتیب رتبه بندی دانشجویان فعال سیاسی، بنام &amp;quot;ستاره دار&amp;quot;، که در سال 2006 توسط دولت آغاز شد، همچنان برقرار بود. دانشجویان ستاره دار، که &amp;quot;مخالف دولت حاکم&amp;quot; تلقی می شوند، یا از دانشگاه اخراج با از حق ثبت نام در ترم های بعدی محروم می شدند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر طبق گزارش گروه  پیکار بین المللی برای حقوق بشر در ایران ( ICHRI)&amp;nbsp;، طی سه سال گذشته، دخالت دولت در فرآیند پذیرش دانشگاهی بطرز قابل توجهی افزایش یافت، که با حمله همه جانبه و هماهنگ شده از سوی وزارت آموزش عالی،&amp;nbsp; وزارت اطلاعات و امنیت  و قوه قضائیه، با هدف جلوگیری از فعالیت های دانشجویی از ادامه تحصیلاتشان صورت گرفت.&amp;nbsp; در روز 2 فوریه، یک سازمان حقوق بشر گزارش داد که در طی چند سال گذشته، مقامات دولتی 58 دانشجو را از ثبت نام در برنامه های کارشناسی ارشد در دانشگاههای کشور،&amp;nbsp; به علت فعالیت های پیشین دانشجویی ، محروم ساختند.&amp;nbsp; &amp;nbsp;دیده بان حقوق بشر همچنین گزارش داد که در طی سال، مقامات از کمیته های انضباطی دانشگاهی استفاده کردند تا دانشجویان را بعنوان مجازات به خاطر فعالیت های سیاسی صلح آمیز اخراج کنند و یا به دانشگاههای دیگر انتقال دهند.   &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 10 نوامبر، به گزارش خبرگزاری مهر، محمد صالح جوکار، رئیس سازمان بسیج دانش آموزی، خبر از تشکیل 6,000 واحد مقاومت بسیج در مدارس ابتدایی کشور داد. جوکار گفت این اقدام با هدف ترویج و نهادینه کردن تفکر انقلابی در بین جوانان صورت گرفته است. او افزود که حدود 4.5 میلیون دانش آموز و 320 هزار معلم و فرهنگی عضو بسیج هستند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت با اعمال سخت ترین تدابیر نظارتی بر سینما و تئاتر و ممنوعیت موسیقی غربی، فعالیت های فرهنگی را سانسور کرد. یک سازمان غیر دولتی در گزارشی در سال 2006 عنوان کرد که سانسور رسمی و فرهنگ خود سانسوری مانع بیان هنری در کشور است. دولت بر فعالیت انجمن های فرهنگی نظارت داشت و اقدامات خود را در برخورد با گروه های موسیقی زیرزمینی (گروه های فاقد مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، به ویژه گروه های استفاده کننده از سازهای سنگین کوبی  و سایر سبک های موسیقی غربی که دولت آنها را شیطانی می دانست، دنبال کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه مه، اعضای نیروی شبه نظامی مقاومت بسیج و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بنا بر گزارش ها، به یک کنسرت موسیقی زیرزمینی در شیراز یورش بردند و 104 نفر را به جرم رفتار &amp;quot;غیر اخلاقی&amp;quot; و &amp;quot;شیطانی&amp;quot; و همچنین نوشیدن الکل دستگیر کردند. در ماه اکتبر، مأموران نیروی انتظامی در ارومیه، بنا بر گزارش ها، 12 نوازندۀ موسیقی زیرزمینی را به اتهام ترویج &amp;quot;شیطان پرستی&amp;quot; دستگیر کردند. در پایان سال هیچ اطلاعاتی درباره وضعیت و محل نگهداری افراد دستگیر شده در هر دو مورد در دسترس نبود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 21 نوامبر، IHRV گزارش داد که پخش موسیقی برخی خوانندگان و پخش برخی ترانه ها از شبکه های رادیویی متعلق به دولت به دلایل نامشخص توسط مقامات ممنوع اعلام شده است. اسامی هنرمندان سانسور شده بدین شرح بود: شاهین آرین، فریدون آسرایی، علیرضا افتخاری، مجید اخشابی، علیرضا افشار، محمد اصفهانی، اسماعیل زاده، شهرام امیری، احسان خواجه امیری، مسعود خادم، حسین زمان، کوروس سرهنگ زاده، ناصر عبداللهی، علیرضا عصار، فتحعلی اویسی، گلشن، علی لهراسبی، محمد نوری، و کامبیز افضلی.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت، در مقام منبع اصلی تامین بودجه تولید فیلم، صنعت فیلم کشور را عملاً سانسور کرد. تهیه کنندگان برای دریافت بودجه باید فیلم نامه های پیشنهادی را به تایید مقامات دولتی می رساندند. فیلم های مروج جدایی دین از سیاست، برابری مرد و زن، رفتارهای غیراخلاقی، مصرف مواد مخدر، خشونت، یا مشروب خواری غیر قانونی بود و برخی کارگردانان داخلی اجازه کار نداشتند. دولت مانع پخش فیلم بهمن قبادی با عنوان &lt;i&gt;کسی از گربه های ایرانی خبر نداره&lt;/i&gt; شد. موضوع این فیلم سانسور است.   &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;         ب) آزادی اجتماع مسالمت آمیز و تشکیل انجمن&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آزادی تجمع&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برطبق قانون اساسی کشور، تجمع و راه پیمایی، &amp;quot;به شرط آن که مخل مبانی اسلام نباشد&amp;quot; آزاد است؛ با این حال، دولت در عمل با محدود ساختن آزادی تجمع و نظارت دقیق بر اجتماعات تلاش کرد تا از تظاهرات علیه حکومت جلوگیری کند. برنامه های سرگرمی و سخنرانی های عمومی، جلسات و تظاهرات دانشجویی، تظاهرات کارگری، گردهمایی ها و تظاهرات زنان، مراسم ختم و یادبود، و مراسم نماز جمعه از جمله این اجتماعات بودند. به گفته فعالان، دولت در صدور مجوز برای تجمعات مقررات دلبخواه خود را اعمال می کرد و در حالی که گروه های محافظه کار به ندرت مشکلی داشتند  گروه های منتقد دولت، صرفنظر از داشتن و یا نداشتن مجوز، مورد بدرفتاری قرارمی گرفتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طی سال دولت به منع و و پراکنده ساختن تظاهرات صلح آمیز  از طریق توسل به زورادامه داد.&amp;nbsp; سازمانهای شبه نظامی مانند انصار حزب الله همچنین به تهدید، ارعاب و اذیت کسانی که آشکارا به هوا داری از اصلاحات تظاهرات می کردند، پرداختند. آنها [مقامات دولت] بویژه، دانشجویان را هدف قرار دادند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 5 فوریه، به گزارش عفو بین الملل، چهار تن از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیر کبیر، به نام های اسماعیل سلمان پور، مجید توکلی، حسین ترکاشوند، و کوروش دانشیار، توسط مقامات دستگیر شدند. این دانشجویان در مراسم بزرگداشت زندگی مهدی بازرگان، اولین نخست وزیر منصوب شده پس از انقلاب 1979 شرکت کرده بودند. مقامات با برهم زدن مراسم در همان ابتدا، 20 شرکت کننده را دستگیر کردند که 16 تن از آنها بعداً آزاد شدند. این چهار دانشجو، بنا بر گزارش ها، در اعتراض به بازداشت خود دست به اعتصاب غذا زدند. در پایان سال خبر جدیدی از آنها در دست نبود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 23 فوریه، بیش از 1500 دانشجوی دانشگاه امیر کبیر در تظاهرات علیه برنامه دولت برای دفن مجدد سربازان جنگ ایران و عراق در محوطه دانشگاه شرکت کردند. به گزارش عفو بین الملل، نیروهای امنیتی در جریان تظاهرات، چهار دانشجوی دانشگاه امیر کبیر به نام های عباس حکیم زاده، مهدی مشایخی، نریمان مصطفوی، و احمد قصابان را همراه با 70 دانشجوی دیگر دستگیر کردند. مقامات متعاقباً 40 تن از این دانشجویان را آزاد کردند. در پایان سال، اطلاعاتی از وضعیت دانشجویان بازداشتی وجود نداشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 26 مارس، مقامات خدیجه مقدم محبوبه کرمی و 10 تن دیگر را هنگام آماده شدن برای بازدید از خانواده های فعالان زندانی دستگیر کردند (به بخش 6 مراجعه شود).&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پس از انتخابات 12 ژوئن و در حالی که اعتراضات مردمی در سرتاسر سال ادامه داشت، نیروهای انتظامی بنا بر گزارش ها، دانشجویان فعال متعددی را با هدف پیشدستی دستگیر کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 7 دسامبر، هزاران دانشجو و طرفدار گروه های مخالف در سالروز کشته شدن سه دانشجو توسط نیروهای امنیتی در 1953، در تهران و شهرهای سرتاسر کشور اجتماع کردند. به گزارش عفو بین الملل، نیروهای امنیتی با خشونت شدید به سرکوب تظاهراتی که تحت رهبری دانشجوان چریان داشت پرداختند و تعداد کثیری از معترضان مضروب یا بازداشت شدند. در بسیاری از موارد، گزارش شده است که شبه نظامیان بسیج و نیروهای امنیتی دیگر برای متفرق کردن طرفداران اوپوزیسیون از باتون و گاز اشک آور استفاده کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بسیاری از افرادی که از سال 2006 در تظاهرات شرکت کردند در پایان سال همچنان در زندان به سر می بردند. به عنوان مثال، در 31 ژانویه، مسئولان قضایی دادگاه انقلاب تهران، عالیه اقدام دوست را در زادگاه خود در فومن دستگیر کردند تا دوره حبس سه ساله اش را به جرم شرکت در &amp;quot;تجمع غیر قانونی&amp;quot; آغاز کند. اقدام دوست در سال 2006 در تجمع معترضان طرفدار حقوق زن در میدان هفت تیر تهران شرکت کرده بود؛ او در پایان سال همچنان در زندان بود.    &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آزادی تشکیل انجمن&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مطابق با قانون اساسی، تشکیل احزاب سیاسی، انجمن‏ های صنفی و انجمن های اسلامی یا ادیان اقلیت رسمی ، مشروط به این که اصول استقلال، آزادی، وحدت ملی، موازین اسلامی و اساس جمهوری اسلامی را نقض نکند، آزاد است. با وجود این، حاکمیت با تهدید، ارعاب، وضع مقررات و شرایط دلبخواه و دستگیر کردن سران و اعضای گروه ها، در عمل آزادی تشکیل انجمن را محدود کرد.  دیده بان حقوق بشر در 9 ژانویه گزارش داد که در دولت محمود احمدی نژاد، شوراهای محلی، استانی و ملی – که طبق مقررات سال 2005 در ظاهر به منظور تسهیل فرایند صدور مجور سازمان های غیر دولتی تشکیل شدند – به عنوان نیرویی علیه فعالیت سازمان های غیر دولتی عمل کردند. این شوراها عموماً بدون ارائه توضیحات مکتوب درخواست متقاضیان را رد کردند و این اقدام به ویژه در مناطق اقلیت نشین صادق بود و کسانی هم که موفق به اخذ مجوز شدند در معرض مزاحمت قرار داشتند. (به بخش 6، عنوان اقلیت های ملی/قومی/نژادی مراجعه شود.)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا بر گزارش ها، مرکز مدافعان حقوق بشر، سازمان غیر دولتی واقع در تهران زیر نظر برنده جایزه صلح نوبل، شیرین عبادی، در تمام طول سال تحت فشار قابل توجهی از سوی دولت قرار داشت. (به بخش 5 مراجعه شود.)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;انجمن صنفی روزنامه نگاران و دیگر گروه های صنفی و کارگری نیز در طول سال همچنان با مشکلات مواجه بودند. (به بخش 7 مراجعه شود.)&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آزادی مذهب &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق قانون اساسی، دین رسمی کشور اسلام شیعه است و کلیه قوانین و مقررات باید بر موازین اسلامی استوار باشد. قانون اساسی همچنین اسماً مدافع سایر آیین ها اسلامی، آیین زرتشتی، مسیحیت و یهودیت است؛ با این حال، حاکمیت آزادی مذهب را، به خصوص در ارتباط با آیین بهایی، به شدت محدود کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق قانون شرع، مجازات ارتداد مرگ است. در سپتامبر 2008، مجلس اصلاحیۀ قوانین کیفری و جنائی را به اجرا گذاشت. طبق ای اصلاحیه، گرویدن از اسلام به سایر ادیان برای مردان محکومیت به مرگ، و برای زنان حبس عبد به همراه دارد. طبق گزارش های دریافت شده، این اصلاحیه به طور آزمایشی برای مدت یک سال به اجرا گذاشته شده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ولایت فقیه، یا حاکمیت &amp;quot;ولی فقیه،&amp;quot; بخش محوری نظام اسلامی کشور را تشکیل می داد. رهبران ارشد نظام، اعم از رهبر انقلاب، رئیس قوه قضاییه، و اعضای مجلس خبرگان و شورای نگهبان، عمدتاً از روحانیون شیعه تشکیل می شدند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 23 ژوئن، کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس شورای اسلامی طرح حذف اصلاحیه  قانون کیفری را تصویب کرد اما این اصلاحیه در پایان سال همچنان باقی بود. در طول سال، موردی از اعمال مجازات مرگ برای ارتداد گزارش نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;رجزخوانی ها و اقدامات دولت فضای تهدیدآمیزی را برای گروه های مذهبی غیرشیعه، و بیشتر از همه برای بهائیان، و همچنین مسلمانان اهل سنت، مسیحیان انجیلی، و اعضای جامعۀ یهودی ایجاد کرده است. به گفتۀ فعالان حقوق بشر، نابردباری دولت نسبت به اهل تصوف به طور فزاینده ای ادامه داشت، و محدودیت های فزاینده ای بر پرستشگاه های صوفیان (حسینیه) اعمال شد. آشکار شدن تعلق دانشجویان به اهل تصوف، موجب به اخراج آنها از دانشگاه ها می شد. اقدامات دولت در سرکوب بهائیان ادامه داشت. حاکمیت همچنان با بستن پرستشگاه های بهایی، از بجا آوردن مناسک مذهبی آنها ممانعت کرد. خدمت در پست های دولتی و نظامی، برخورداری از نظام تامین اجتماعی، و تحصیل در مدارس و دانشگاه های دولتی برای بهائیان ممنوع بود مگر آنکه مذهب خود را پنهان می کردند. نظام قضایی کشور بهائیان را از حق وراثت محروم می کرد و دولت ازدواج و طلاق آنها را به رسمیت نمی شناخت. ولی دولت گواهینامه هایی را که به موجب آن ازدواج آنها تصدیق شده و پیوند آنها مورد تأیید قرار گرفته است، به رسمیت می شناسد و از نظر قانونی به آنها اجازۀ زندگی مشترک می دهد.  به موجب قانون، خون بهایی مباح است،  بدین معنی که بهاییان را می توان به قتل رساند و از مجازات مصون بود. حکومت بارها بهائیان را تحت فشار قرار داد تا در ازای انکار عقاید مذهبی خود و توبه، از بدرفتاری در امان باشند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 14 ژانویه، به گزارش عفو بین الملل و گروه های بهائی، مقامات به خانه های 12 بهائی یورش بردند و شش نفر را بازداشت کردند. یکی از آتان مدت کوتاهی پس از دستگیری آزاد شد ولی پنج نفر دیگر پس از دو ماه حبس آزاد شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 18 فوریه، رادیو آزاد اروپا از تخریب کتابخانه و تالار مذهبی یک پرستشگاه اهل تصوف در اصفهان به دست مأموران لباس شخصی خبر داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 5 مارس، دو زن مسیحی به نام های مریم رستم پور و مرضیه امیری زاده اسماعیل آباد توسط نیروهای امنیتی دستگیر، بازجویی و در مراکز مختلف نیروی انتظامی بدون اتهام تحت بازداشت قرار گرفتند، تا اینکه در 18 مارس، در شعبه 2 دادگاه انقلاب تهران به &amp;quot;شرکت در تجمعات غیر قانونی&amp;quot; و &amp;quot;اقدام علیه امنیت کشور&amp;quot; متهم شدند. بنا بر گزارش ها، این دو در حین بازداشت در زندان اوین در سلولی که بیش از گنجایش زندانی داشت،  با 27 زن دیگر زندانی شدند و به  عفونت و تب مبتلا گردیدند ولی از مراقبت پزشکی محروم بودند. در 7 اکتبر، آنها مجدداً در دادگاه حاضر و به سه جرم دیگر: فعالیت علیه نظام، تبلیغ آیین مسیح و ارتداد متهم شدند. در 18 نوامبر، مقامات هر دو زن را بدون وثیقه آزاد کردند اما این امکان وجود داشت که به دلیل اتهامات وارده مجدداً به دادگاه احضار شوند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 23 ژوئیه، به گزارش سازمان حقوق بشر اقلیت های ایران، پلیس ضد شورش و نیروهای امنیتی در گناباد در جریان اعتراض گروهی متشکل از 200 تا 300 درویش به دستگیری یکی از بزرگان محلی به نام حسین زارعی، 20 درویش را دستگیر کردند. گفته شد که نیروی انتظامی برای متفرق کردن تجمع از زور و گاز اشک آور استفاده کرد و این اقدام  به مجروح شدن تعدادی درویش انجامید. به گزارش رادیو آزاد اروپا، مقامات حسین زارعی را به دلیل سرپرستی  دفن یک درویش در گورستان دستگیر کردند. مقامات از قرار معلوم دفن درویشان را در این گورستان به دلایل زیست محیطی ممنوع اعلام کرده بودند اما درویشان مدعی بودند که این ممنوعیت بخشی از سلسله اقدامات دولت علیه صوفیان بوده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 27 سپتامبر، مأموران وزارت اطلاعات در یزد خانه سهیل روحانی فرد را تفتیش و اموال شخصی و هرچه را با مذهب بهائی در ارتباط بود توقیف کردند. روز بعد، روحانی فرد با دریافت احضاریه خود را به اداره محلی وزارت اطلاعات و امنیت کشور معرفی کرد. مقامات پس از انجام بازجویی او را آزاد کردند. او باردیگر در 19 اکتبر احضار و بدون اتهام دستگیر شد. روحانی فرد در پایان سال بدون حق ملاقات با خانواده خود در زندان بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 12 اکتبر، بهمن روحانی فرد، برادر سهیل روحانی فرد توسط مأموران وزارت اطلاعات دستگیر شد. دو روز بعد، مقامات همسر وی را به اداره محلی وزارت اطلاعات و امنیت کشور احضار و به مدت دو ساعت از او بازجویی کردند. در پایان سال، خانواده روحانی فرد، بعد از 17 اکتبر که به او اجازه تماس تلفنی داده شده بود از وی خبر نداشتند؛ محل نگاهداری وی نامعلوم بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 31 اکتبر، مأموران وزارت اطلاعات خانه یک بهایی به نام علی بخش بذرافکن را تفتیش، اشیاء و اقلام مربوط به مذهب وی را توقیف و او را دستگیر کردند. بذرافکن از اعضای سابق گروه مدیریت امور بهائیان (موسوم به خادمین) در یاسوج است. به گزارش صدای حقوق بشر ایران، بذرافکن به 30 ماه حبس و پنج سال تبعید در نقطه دورافتاده ای در استان کهکیلویه و بویراحمدی محکوم شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش گروه های مدافع حقوق بشر، هر هفت عضو نهاد رهبری ملی جامعه بهایی که در ماه های مارس و مه 2008 دستگیر شدند، و در جمع دست کم 48 بهائی که 29 تن از آنها در طول سال دستگیر شده بودند در پایان سال در زندان به سر می بردند. در طول سال، مقامات در چندین نوبت برای این هفت تن وقت برگزاری محاکمه برای تعیین مجازات اعدام تعیین کردند که هر بار در آخرین لحظه لغو شد. در پایان سال، تاریخ محاکمه 12 ژانویه 2010 تعیین شده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سازمان های مدافع حقوق بشر در طول سال خبر از تخریب تعدادی از مساجد سنی توسط دولت دادند. اقلیت های دینی رسمی به استثنای بهاییان،  به طور کلی اجازه داشتند در مدارس جداگانه به آموزش دینی هم کیشان خود بپردازند، هرچند در مواردی، این حق به میزان قابل توجهی محدود شد. وزارت آموزش و پرورش، که ا برنامه های درسی مشخصی را تحمیل می کند، بر کار این مدارس نظارت داشت و کلیه کتاب های درسی از جمله متون دینی می بایست به تأیید آن وزارتخانه برسد. رهبران اهل سنت خبر از ممنوعیت متون و آموزه های مذهبی سنی در مدارس دولتی، حتی در مناطق عمدتاً سنی نشین دادند. تدریس زبان عبری، از قرار معلوم، مجاز بود اما حکومت با اعمال محدودیت بر توزیع متون عبری، و به ویژه متون غیر دینی، کار تدریس این زبان را مشکل ساخت. مدیران مدارس خصوصی، به جز چند استثناء معدود، باید مسلمان باشند. طبق قانون، درس علوم دینی (اسلامی) برای کلیه دانش آموزان مسلمان الزامی بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;حکومت برای شهروندان مسلمان حقی برای تغییر یا انکار دین خود قابل نبود. در 2 نوامبر، مأموران وزارت اطلاعات وارد محلی شدند که در آن جمعی از بهائیان گرد هم مده بودند. آنها پس ازفیلم برداری از این مراسم، از شرکت کنندگان تعهدنامه ای گرفتند که  مبنی بر اینکه پس ازهر احضاری باید  در اداره محلی وزارت اطلاعات محل  شوند، و مردی با شهرت قنواتی دستگیر کردند. هنگامی که مأموران از حضار پرسیدند آیا کسی غایب است، نام سونیا احمدی عنوان شد؛ مأموران متعاقباً به منزل او رفتند، خانه را تفتیش و او را دستگیر کردند. برخی گمانه زنی ها از این حکایت داشت که دستگیری آنها به این دلیل بوده که احمدی بیش از 30 سال قبل موجب خارج شدن  قنواتی، ازدین  اسلام شده است. در پایان سال، هر دو نفر در زندان بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اقلیت های مذهبی طبق قانون حق نداشتند مسلمانان را به دین خود دعوت کنند. مقامات همچنان با هشیاری فزاینده مانع فعالیت های تبلیغی مسیحیان مبشر شدند. در 19 اکتبر، یکی از پیروان کیش بهائی به نام پیمان کشفی پس از احضار به دادگاه انقلاب تهران توسط مقامات دستگیر شد. پیش از دستگیری وی، یک مسئول دولتی که هویت او مشخص نیست، خواسته بود که کشفی به دلیل ظاهری دعوت همکاران خود به تغییر دین از کار اخراج شود. کارفرمای کشفی نپذیرفت. در پایان سال، گفته شد که کشفی در بند 209 زندان اوین در حبس به سر می برد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت، و به طور مشخص وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و وزارت اطلاعات و امنیت کشور، بر کلیه فعالیت های مذهبی و سخنان و دیدگاه های کلیه رهبران مذهبی، از جمله روحانیون ارشد مسلمان کشور، نظارت داشت. حکومت حق حرکت و جابجایی تعدادی روحانیان مسلمان را که سال ها در بازداشت خانگی بودند  محدود کرد و دست کم یک روحانی دگراندیش، آیت الله بروجردی، را همچنان در بازداشت نگه داشت. کلیه روحانیون صاحب مقام موظف بودند آموزه های خود را در جهت مطابقت (یا دست کم عدم مخالفت) با سیاست ها و مواضع نظام تنظیم کنند. از انتخابات ماه ژوئن به این سو، روحانیون اصلاح طلب تحت فشار حکومت قرار داشته اند تا از زیر سؤال بردن نتیجه انتخابات و انتقاد از واکنش دولت به تظاهرات خودداری کنند. برای نمونه، در 25 نوامبر، تارنمای مخالف دولت تحت عنوان راه سبز گزارش داد که مراسم نماز عید قربان، برخلاف سال های قبل، به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی، روحانی میانه رو و منتقد دولت کنونی، برگزار نخواهد شد. ستاد برگزاری نماز جمعه تهران در اطلاعیه ای اعلام کرد که که آیت الله احمد خاتمی جایگزین رفسنجانی شده است. خاتمی در امامت نماز جمعه روز قدس نیز جایگزین رفسنجانی شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;حکومت همچنین مسیحیان مبشر را مکلف کرد که از اعضای کلیساهای خود فهرست تهیه و تسلیم کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری کشور، پیکار تبلیغاتی&amp;nbsp; خصومت آمیز یهودی ستیز خود را دنبال کرد و دریک جریان کنفرانس خبری  در طول سال گفت &amp;quot;صهیونیست ها&amp;quot; و اسرائیل باید نابود شوند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شهروندان یهودی محدودیتی برای مسافرت به خارج از کشور نداشتند اما مانند سایر شهروندان، مشمول ممنوعیت کلی سفر به اسرائیل بودند. با این حال، این ممنوعیت در عمل اجرا نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا بر گزارش ها، تصرف املاک خصوصی و تجاری و همچنین اشیاء و متون مذهبی متعلق به بهائیان توسط حکومت ادامه داشت. در سال 2006، نماینده ویژه سازمان ملل متحد در امور مسکن در گزارشی از حدود 640 مورد مصادره املاک بهائیان با مستندات کامل از سال 1980 به این سو خبر داد. این گزارش همچنین به موارد متعددی که سندی درباره آنها وجود ندارد، و به احکام دادگاه ها در توجیه قانونی و مذهبی مصادره اموال بهائیان اشاره داشت. در قانون اساسی برای پیروان کیش بهایی حقوقی به رسمیت شناخته نشده است و آنها هیچ راهی برای استرداد اموال مصادره شده خود و یا دریافت خسارت برای آنها در اختیار ندارند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سوء رفتار های اجتماعی و تبعیض  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اقدامات حکومت همچنان در جهت حمایت و پشتیبانی از عناصری بود که فضای تهدید آمیزی برای اقلیت های مذهبی به وجود می آوردند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اقلیت های مذهبی- ازجمله مسلمانان اهل سنت، مسیحیان، بهائیان، صوفیان، و مندائیان- همگی به درجات مختلف با تبعیض رسمی به ویژه در زمینۀ اشتغال، آموزش و مسکن مواجه بودند. در قوانین وراثت، مسلمانان نسبت به دیگران ارجحیت داشتند. محدودیت های قابل توجهی در انجام وظایف مذهبی و مشارکت در جامعه بر بهائیان اعمال می شد.. طبق گزارش گروه های بهائی، دولت اغلب درخواست صدور یا تمدید پروانه های  کسب و تجارت را از طرف آنها رد می کرد. بهائیان از تدریس، عمل به فرائض مذهبی، یا برقراری تماس با هم کیشان خود در خارج از کشور محروم بودند.  تشخیص اینکه تبعیض حکومت علیه مسلمانان سنی مذهبی است یا قومی به این سبب که اکثر سنی ها از اعضای اقلیت قومی نیز هستند دشوار بود.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مواضع ضد اسرائیلی حکومت و سخنان مکرر رئیس جمهوری در تقبیح موجودیت اسرائیل و حمایت از نابودی &amp;quot;رژیم صیونیستی&amp;quot; آن کشور، و همچنین فرض طرفداری شهروندان یهودی از صهیونیسم و اسرائیل در جامعه، فضای تهدید آمیزی را علیه 25,000 یهودی  در کشور به وجود می آورد. مسئولان دولت یهودی ستیزی را در بیانات خود همچنان ادامه دادند، در طول سال همایش هایی را با هدف زیر سؤال بردن هولوکاست برگزار کردند و تبلیغات یهود ستیز را مجاز دانستند. حکومت همچنین توزیع متون غیر مذهبی عبری را محدود ساخت و مدارس یهودی را مکلف ساخت که در روز سبت یهودی باز باشند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;جزئیات بیشتر در &lt;i&gt;گزارش آزادی بین المللی مذهب 2009&lt;/i&gt;در &lt;a href=&quot;http://www.state.gov/g/drl/rls/irf&quot;&gt;www.state.gov/g/drl/rls/irf&lt;/a&gt;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آزادی حرکت، جاب به جا شدگان  داخلی، حمایت از پناهندگان، و افراد بدون تابعیت &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق قانون اساسی، حرکت در داخل کشور، مسافرت به خارج، مهاجرت و بازگشت به کشور آزاد است. دولت محدودیت هایی را در مورد اعمال این حقوق به وجود آورد.  دولت همۀ شهروندان را مکلف می کرد تا برای سفر به به خارج از کشور اجازۀ خروج دریافت کنند.  دولت در ارتباط با آوارگان افغانستان و عراق با دفتر کمیسیار عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان همکاری کرد.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;برخی از شهروندان، بخصوص دارندگان  مهارت های مورد تقاضا  و کسانی که یا با هزینه دولت تحصیل کرده اند، می بایست با سپردن  وثیقه مجوز خروج دریافت می کردند.  دولت برای مسافرت برخی چهره های دینی و اعضای خاص اقلیت های مذهبی و دانشمندان رشته های حساس به خارج، محدودیت هایی اعمال کرد و روزنامه نگاران، استادان دانشگاه، و فعالان – از جمله فعالان مدافع حقوق زن – به طور روزافزون از مسافرت خارجی منع شدند و گذرنامه آنها توقیف شد. مسافرت به اسرائیل ممنوع بود ولی این ممنوعیت ظاهراً اجرا نمی شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 17 مارس، ناصر زرافشان، وکیل مدافع حقوق بشر و نویسنده، با حکم مقامات از مسافرت به خارج منع شد. مقامات گذرنامه او را در حالی در فرودگاه تهران توقیف کردند که برای شرکت در یک همایش محیط زیست عازم بروکسل بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 7 آوریل، مقامات اجازه ندادند که مهدی ذاکریان، استاد دانشگاه، برای شرکت در همایشی در ایتالیا در زمینه مسائل حقوقی بین الملل از کشور خارج شود. گذرنامه و دیگر متعلقات شخصی از جمله رایانه و مقالات پژوهشی او توسط مسئولان توقیف شد. ذاکریان، عضو هیأت مدیره مرکز پژوهش های علمی و مطالعات راهبردی خاورمیانه، در اوت 2008 به اتهام جاسوسی چندین ماه بازداشت شد. اتهام جاسوسی او به دلیل تماس هایی بود که در ارتباط با کار و فعالیت های پژوهشی خود با دیپلمات های خارجی داشت. در پایان سال، حکمی در مورد او صادر نشده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا بر گزارش ها، در 10 مه، نرگس محمدی، معاون رئیس مرکز مدافعان حقوق بشر، و ثریا عزیزپناه، فعال طرفدار صلح، در فرودگاه تهران توسط مقامات دولت متوقف شدند. محمدی و عزیزپناه برای سخنرانی در همایشی درباره نقش زن در دموکراسی عازم گواتمالا بودند. مقامات با توقیف گذرنامه های این دو، مانع سفر آنها شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش روزنامه &lt;i&gt;نیویورک تایمز&lt;/i&gt;، جعفر پناهی، فیلم ساز، که پس از انتخابات ژوئن برای مدت کوتاهی بازداشت شد، برای شرکت در جشنواره فیلمی در هند از 29 اکتبر تا 5 نوامبر عازم این کشور بود که مقامات مانع خروج وی شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;صدور گذرنامه برای زنان منوط به اجازه شوهر، پدر، یا دیگر اقوام مذکر است. زن متأهل، برای خروج از کشور، باید از شوهر اجازه کتبی دریافت کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;هرچند موردی از تبعید به خارج گزارش نشد، اما حکومت از تبعید داخلی به عنوان ابزار مجازات استفاده کرد. دگراندیشان بسیاری نیز برای اینکه بتوانند عقاید خود را آزادانه بیان کنند جلای وطن کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شواهدی وجود داشت که از میزان بالای مهاجرت تمامی گروه های اقلیت های مذهبی حکایت می کرد، گرچه مشخص نبود که علت مهاجرت این افراد مسائل مذهبی یا شرایط نامطلوب اقتصادی است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;         حمایت از آوارگان&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;ایران از امضا کنندگان کنوانسیون مصوب 1951 سازمان ملل متحد در خصوص وضعیت آوارگان و پروتکل مصوب 1967 همان کنوانسیون است. در قوانین کشوری ساز و کاری برای اعطای وضعیت پناهندگی یا آوارگی به متقاضیان واجد شرایط پیش بینی شده است و بنا بر گزارش ها، ترتیبات رسمی برای کمک به آوارگان وجود داشت اما کمیسیار عالی سازمان ملل در امور پناهندگان از معیارهای تعیین وضعیت پناهندگی در این کشور بی اطلاع بود. دولت، به گونه ای منسجم، از پناهندگان در برابر اخراج یا بازگرداندن به کشورهایی که جان و یا آزادی آنها به واسطه نژاد، دین، ملیت، عضویت در گروه اجتماعی خاص، یا دیدگاه سیاسی شان به خطر می افتاد، حمایت نکرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تا ماه دسامبر، 980 هزار پناهنده رسمی ثبت شده در اداره امور اتباع خارجی و مهاجرت در کشور سکونت داشتند که شامل 935,600 افغانی و 44,400 عراقی بود. در حدود 70 درصد پناهندگان افغانی و عراقی در این کشور، 20 تا 30 سال است که در آنجا زندگی می کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;از سال 2007 به این سو، تعداد کمتری از پناهندگان رسمی افغانی داوطلب بازگشت اختیاری به وطن می شوند که این امر ریشه در عوامل مختلفی از جمله نگرانی از اوضاع امنیت در افغانستان دارد. دولت همچنان مذاکرات مربوط به تجدید موافقتنامه سه جانبه بازگشت آوارگان را به تعویق انداخت اما در جریان کنفرانس بین المللی اسکان مجدد و بازگشت پناهندگان که در نوامبر 2008 در کابل برگزار شد، شفاهاً متعهد شد که به پناهندگان افغانی قانونی اجازه دهد تا زمان بازگشت اختیاری یا اسکان مجدد در کشور باقی بمانند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کمیسیار عالی امور پناهندگان گزارش داد که علاوه بر 935 هزار پناهنده رسمی افغانی، حدود 1.5 میلیون افغان به عنوان کارگر مهاجر به طور غیرقانونی در کشور ساکنند. در مارس 2008، دولت اعلام کرد که کلیه افغان های فاقد مجوز پناهندگی را اخراج خواهد کرد. به گزارش کمیسیار عالی امور پناهندگان، 200 هزار افغانی در شش ماه اول سال و بیش از یک میلیون افغانی در سه سال اخیر از کشور اخراج شده اند. به گزارش صندوق کودک سازمان ملل متحد و مقامات استانی، بیش از 1000 کودک که در سال 2008 به استان غربی هرات اخراج شدند با فقر و خطر بدرفتاری و سوء رفتار مواجهند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;گزارش هایی حاکی از آن بود که در اخراج های دسته جمعی چند سال اخیر، برخی پناهندگان قانونی نیز از کشور اخراج شده اند، اگرچه این گزارشات فاقد مستندات رسمی بود. به گزارش سازمان دیده بان حقوق بشر، بسیاری از این افراد بدون اطلاع قبلی اخراج شدند و بسیاری نیز از خانواده هایشان جدا شدند یا وقت کافی برای جمع کردن وسائل زندگی و اموال و دریافت دستمزدشان نداشتند. برخی از پناهندگان نیز ادعا کردند که پیش از اخراج، مضروب، بازداشت، و یا وادار به چندین روز کار اجباری شدند. در میان اخراج شدگان افراد و خانواده های آسیب پذیری بودند که پس از ورود به افغانستان به کمک های انساندوستانه احتیاج داشتند. در کنفرانس آوارگان افغانی که در ماه نوامبر در کابل برگزار شد، هیأت نمایندگانی ایرانی اعلام کرد که پناهندگان افغانی همچنان &amp;quot;مهمانان محترم&amp;quot; تلقی می شود و این دو کشور در حال گفتگو درباره صدور 300 هزار روادید برای کارگران افغانی هستند. با این حال، توافق جدیدی در این زمینه تا پایان سال اعلام نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;از سال 2007 به این سو، به گزارش کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل متحد، مقامات حدود 19 &amp;quot;نقطۀ ممنوعه&amp;quot; را برای پناهنگان افغانی تعیین کردند. پناهندگان باید به نقاط مورد تأیید دولت نقل مکان می کردند. در غیر این صورت، آنها غیر قانونی و مشمول اخراج بودند. به گزارش کمیساریای عالی امور پناهندگان، طرح ثبت نام مجدد دولت که در سال 2008 با هدف یاری پناهندگان مرد در اخذ اجازه کار آغاز شد، شمار بیشتری از پناهندگان را قادر ساخت تا در کشور کار کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه ژوئیه، به گزارش کمیساریای عالی امور پناهندگان، دولت اعلام کرد که در مورد ثبت نام کلیه کودکان سن مدرسه، از جمله اتباع خارجی مقیم و پناهندگان قانونی، به صورت یکسان رفتار خواهد شد. اما در پایان سال اطلاعاتی در مورد چگونگی اجرای این سیاست جدید موجود نبود. کمیته پناهندگان و مهاجران ایالات متحده در سال 2008 گزارش داد که تحصیل در مدارس دولتی برای دانش آموزان عراقی پناهنده رایگان بود اما از دانش آموزان افغانی پناهنده مبالغی دریافت شد. در مواردی، گزارش شد که مسئولان محلی برای ترغیب پناهندگان به بازگشت به وطن، آنها را از خدمات آموزشی محروم می ساختند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بخش سوم – احترام به حقوق سیاسی: حق شهروندان در تغییر دولت خود&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در قانون اساسی کشور، حق تغییر مسالمت آمیز رئیس جمهوری و اعضای مجلس از طریق انتخابات آزاد و منصفانه برای شهروندان پیش بینی شده است. با این حال، اختیارات مقامات غیرانتخابی در فرایند انتخابات عملاً باعث محدودیت شدید این حقوق شد.  رهبر انقلاب، به عنوان عالی ترین مقام کشور، توسط مجلس خبرگان انتخاب و تنها با رأی همین مجلس برکنار می شود. رهبر انقلاب در کار دولت در انتصاب 12 روحانی و حقوق دانی که شورای نگهبان را تشکیل می دهند نفوذ دارد. شورای نگهبان سپس فهرست داوطلبان نامزدی مجلس خبرگان را تأیید می کند که هر 86 عضو این نهاد باید روحانی باشند و برای دوره های هشت ساله با رأی مردمی انتخاب می شوند. جدایی دین از سیاست به هیچ شکل وجود نداشته، و حاکمیت تحت نفوذ و سیطره روحانیون بود. رهبر انقلاب نامزدی داوطلبان ریاست جمهوری را نیز تأیید می کرد.    &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;         انتخابات و مشارکت سیاسی&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 12 ژوئن، دهمین انتخابات ریاست جمهوری کشور برگزار شد که به زعم ناظران خارجی نه آزاد و نه منصفانه بود. به ناظران بین المللی اجازۀ ورود برای نظارت بر نتایج انتخابات داده نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شورای نگهبان از بیش از 450 داوطلب نامزدی اعم از 42 زن و مسئول سابق، تنها صلاحیت چهار داوطلب را تأیید کرد. مقامات در جریان مبارزات انتخاباتی با مسدود کردن سیگنال شبکه های تلفن همراه و قطع دسترسی به تارنماهای ارتباط اجتماعی و جناح مخالف دولت، سانسور و نظارت را تشدید کردند. (بخش  2.a.، آزادی اینترنت) برخلاف این روند، مبارزات انتخاباتی این دوره شاهد شمار بی سابقه مناظرات تلویزیونی نامزدها نیز بود. بنا بر گزارش ها، دولت همچنین در دوره پیش از انتخابات اقدام به آزار و دستگیری خودسرانه فعالان سیاسی، اقلیت های دینی و قومی کشور، دانشجویان، مسئولان اتحادیه های صنفی، و فعالان حقوق زن کرد. برای مثال، در 19 آوریل، مهدی معتمدی مهر، عضو کمیته دفاع از انتخابات آزاد، سالم و منصفانه و سازمان سیاسی ممنوعه نهضت آزادی ایران، پس از انتشار بیانیه کمیته مذکور در خصوص نهادهای جامعه مدنی در نقش ناظران انتخابات توسط مقامات بازداشت شد. در 28 دسامبر، به گزارش مطبوعات داخلی، معتمدی مهر و چند عضو دیگر نهضت آزادی به وزارت اطلاعات و امنیت کشور احضار شدند و تا پایان سال در بازداشت بودند. در 27 مه، عضو دیگر نهضت آزادی به نام عماد بهاور به دلیل فعالیت تبلیغاتی به نفع میرحسین موسوی، نامزد ریاست جمهوری، به اتهام &amp;quot;تبلیغ علیه نظام&amp;quot; بازداشت شد. به گزارش سازمان صدای حقوق بشر در ایران، او 96 ساعت بعد آزاد شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا بر آنچه از شاهدان عینی شنیده شده، مقامات برخی ناظران نماینده نامزدهای طیف مخالف را وادار به ترک مراکز رأی گیری کردند و میلیون ها برگ رأی مصرف نشده ناپدید شدند. پیش از بسته شدن مراکز اخذ رأی و آغاز شمارش آرا، رسانه های دولتی اعلام کردند که محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری، با اکثریت آرا در دور نخست انتخابات پیروز شده است. آیت الله خامنه ای، رهبر انقلاب، برخلاف قانون انتخابات، پیش از تأیید صحت انتخابات در شورای نگهبان و پیش از اعلام نتایج نهایی توسط وزارت کشور، نتایج انتخابات را مورد تأیید قرار داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تحلیلگران مستقل پس از بررسی داده های انتخابات، به چندین مورد ناهنجاری اشاره کردند، از جمله مشارکت بیش از 100 درصد جمعیت واجد شرایط در دست کم دو استان و نبود تفاوت های همیشگی نرخ مشارکت در مناطق مختلف. بر اساس داده های رسمی، محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری، علاوه بر آرای کلیه کسانی که محافظه کار رأی می دهند، کلیه کسانی که پیش از این میانه رو رأی می دادند، و کلیه رأی دهندگانی که به تازگی واجد شرایط شده اند، آرای 44 درصد آنهایی که تا قبل به اصلاح طلبان رأی می دادند را نیز از آن خود کرده است؛ سناریویی که برای تحلیلگران جای سؤال داشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تشکیل احزاب سیاسی در قانون اساسی مجاز است، اگرچه مجوز وزارت کشور، تنها برای احزابی  صادر شد که به نظام حکومتی برآمده از قانون اساسی التزام عقیدتی و عملی داشتند. بیش از 240 سازمان سیاسی مجاز وجود داشت که عموماً بدون محدودیت یا دخالت های بیرونی فعالیت داشتند، اما بیشتر این تشکیلات کوچک، فرد محور و فاقد عضویت فراگیر سراسری بودند. احزاب سیاسی و نامزدهای انتخاباتی در طول سال مورد آزار و مزاحمت قرار داشتند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 19 ژوئن، سخنگوی میرحسین موسوی، نامزد ریاست جمهوری، گزارش داد که مأموران لباس شخصی ستادهای موسوی را زیر و رو و تعدادی از کادر وی را دستگیر کرده اند. تعدادی از اعضای ستاد انتخاباتی او در پایان سال در زندان بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 8 سپتامبر، دادستان تهران دفاتر کار مهدی کروبی، روحانی اصلاح طلب و نامزد سابق ریاست جمهوری، را تعطیل کرد و به کروبی و کارکنان او دستور داد ساختمان را ترک کنند. مسئولان قوه قضاییه مقادیری اسناد، دیسک رایانه، رایانه، و فیلم هایی را از این دفتر خارج کردند. کروبی پیشتر فیلم ها و مطالب دیگری را تحویل یکی از کمیسیون های مجلس داده بود که بدرفتاری مقامات با معترضان بازداشتی را نشان می داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا به تفسیر شورای نگهبان، احراز مقام ریاست جمهوری برای زنان و افراد غیر ایرانی تبار و غیر مسلمان شیعه در قانون اساسی ممنوع بود. رهبری انقلاب و عضویت در مجلس خبرگان، شورای نگهبان و شورای تشخیص مصلحت نظام (ارگانی که مسئول میانجی گری بین مجلس و شورای نگهبان بوده و شورای مشاور رهبر انقلاب محسوب می شود) و انواع خاص قضاوت نیز برای زنان ممنوع بود. یک تن از 10 معاون رئیس جمهوری و یک وزیر کابینه زن نیز بود. نمایندگان زن، در طول سال، 12 کرسی مجلس را در اختیار داشتند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;پنج کرسی مجلس به اقلیت های دینی رسمی اختصاص داشت. اقلیت های قومی حاضر در مجلس شامل عرب ها و کردها بود. هیأت دولت و دیوان عالی کشور منحصراً در اختیار مسلمانان بود.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بخش چهارم- فساد دولتی و شفافیت  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;فساد دولتی، طبق قانون، جرم و قابل مجازات است. با این حال، این قانون توسط دولت به طور موثر به اجرا در نیامد و فساد دولتی در قوای سه گانه به صورت معضل بزرگی باقی ماند.   &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بسیاری از مسئولان حتی برای انجام خدمات عادی انتظار رشوه داشتند. اشخاص به طور معمول برای دریافت جواز ساختمان غیر قانونی به مسئولان رشوه دادند. در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ذینفع عمده ای در قراردادهای دولتی اجرای طرح های زیرساختی بوده است. به گزارش خانه آزادی، تشکیلات روحانی تندرو نیز به واسطه سیطره بر بنیادهای معاف از مالیات که بسیاری از بخش های اقتصادی همچون تولید سیمان و شکر را در انحصار خود دارند، ثروت بزرگی به دست آورد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کلیه مقامات رسمی، اعم از اعضای هیأت دولت، شورای نگهبان، مجلس خبرگان و شورای تشخیص مصلحت نظام ، مکلفند فهرستی از اموال و دارایی های خود را همه ساله به سازمان بازرسی کشور تسلیم کنند. اطلاعاتی مبنی بر اطاعت مسئولان مشمول از قانون در دست نبود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سازمان های دولتی متعددی برای مبارزه با فساد وجود داشت، اعم از ستاد مبارزه با فساد و نیروی ضربتی مبارزه با فساد، که هر دو در سال 2005 تشکیل شدند، و همچنین کمیته مبارزه با فساد اقتصادی و سازمان کل بازرسی کشور.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 5 فوریه، رسانه های گزارش دادند که گزارش سازمان حسابرسی کشور به مجلس نشان داد که وزارت نفت 12 هزار میلیارد ریال (1.2 میلیارد دلار) درآمد نفتی را در سال مالی 2006-2007 به خزانه واریز نکرده است. دست کم یک نامزد ریاست جمهوری مخالف دولت، محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری، را در این امر مقصر دانست.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه نوامبر، کمیسیون ویژه پارلمانی نظارت بر اقدامات اخیر دولت در حوزه خصوصی سازی، با اشاره به فروش شرکت مخابرات ایران به شرکتی که گفته می شود زیر مجموعه سپاه پاسداران است، از چگونگی مدیریت این فرایند انتقاد کرد. کمیسیون ویژه مجلس رقابت کنسرسیوم در مناقصه را صوری و ظاهر امر دانست و گفت دولت، در اصل، شرکت مخابرات را به سپاه واگذار کرد. انستیتوی تحقیقات دفاعی ملی (RAND) در گزارشی در همین سال به این ادعا اشاره کرد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بخش عمده تجارت بازار سیاه کشور را در دست دارد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 25 فوریه، عباس پالیزدار، که ادعا می شود از اعضای سابق کمیسیون پارلمانی تحقیق در فساد اقتصادی بوده، از قرار معلوم، پس از سپری کردن 13 ماه از حکم زندان 10 ساله خود به جرم &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی&amp;quot; به قید وثیقه آزاد شد. بنا بر گزارش ها، پالیزدار در سخنرانی هایی در ژوئن 2008 در دانشگاه های شیراز و همدان، چند روحانی ارشد را به پول شویی متهم کرد. کمیسیون تحقیق و تفحص مجلس از قوه قضاییه منکر هرگونه ارتباط با پالیزدار شد و پالیزدار نیز نتوانست صحت ادعای خود را با مدرک کافی ثابت کند. در پی این سخنان، که به طور گسترده در اینترنت پخش شد، مقامات قضایی اقدام به صدور کیفرخواست علیه 11 تن از آنهایی کردند که پالیزدار از آنها نام برده بود. اغلب آنها کارمند دولت بوده و به فساد متهم شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;حق دسترسی عموم به اطلاعات دولتی در قانون پیش بینی نشده است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بخش پنجم – موضع دولت در قبال رسیدگی بین المللی و غیردولتی به موارد نقض حقوق بشر حکومت به محدود  ساختن فعالیت گروه های مدافع حقوق بشر ادامه داد و در برخی موارد، با اقداماتی نظیر ارعاب، بازداشت، نظارت، حملات غیرقانونی و تعطیل دفترها و تشکیلات به تحقیقات و گزارش های آنها پاسخ داد. حکومت به خودداری از جهانشمول دانستن  حقوق بشر ادامه داد ومعتقد بود که مسائل مربوط به حقوق بشر باید در چارچوب &amp;quot;فرهنگ و اعتقادات&amp;quot; کشور ملاحظه شوند.  در مه 2008، آیت الله هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه، طی سخنانی به نیروی ضربتی حقوق بشر، ارگانی بین دولتی که در سال 2001 تشکیل شد، گفت جامعه جهانی از حقوق بشر به عنوان حربه ای علیه جهان اسلام استفاده می کند. &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طول سال، صدها سازمان غیردولتی، علیرغم فضای محدودیت و از جمله وجود فشار برای خودداری از پذیرفتن کمک های خارجی،  توجه خود را بر مسائلی مانند بهداشت و جمعیت، حقوق زن، عمران، جوانان، حفظ محیط زیست، حقوق بشر، و توسعه پایدار متمرکز ساختند. سازمان های غیردولتی می بایست در وزارت کشور به ثبت می رسیدند و برای دریافت کمک هزینه های خارجی درخواست مجوز کنند. بنا بر گزارش منابع گوناگون، گروه های مستقل فعال در زمیتۀ حقوق بشر و سایر سازمان های غیردولتی ازطریق تاخیرهای طولانی و اغلب غیرقانونی در صدور مجوز فعالیت، در معرض بدرفتاری و با خطر تعطیل شدن قرار داشتند.   &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در طول سال، دولت به طور روزافزون از مسافرت خارجی مدافعان حقوق بشر، فعالان جامعه مدنی، روزنامه نگاران، و دانشمندان، به ویژه برای شرکت در کنفرانس های بین المللی ممانعت کرد (بخش 2.d.). فعالان مدافع حقوق بشر گفتند مقامات انتظامی و دولتی ناشناس در تماس های تلفنی آنها را ارعاب و تهدید به باج خواهی کرده اند. مسئولان دولت مرتباً اعضای خانواده های فعالان حقوق بشر را مورد آزار و مزاحمت قرار دادند. (بخش 1.f.) دادگاه ها، طبق روال معمول، احکام تعلیقی علیه فعالان حقوق بشر صادر کردند. این احکام، در عمل نوعی آزادی مشروط بود که به مقامات اجازه می داد در هر زمان به طور دلبخواه افراد را دستگیر و زندانی کنند. این شرایط تهدید آمیز، در برخی موارد، کافی بود که فعالان را به سکوت یا به دادن اطلاعات درباره فعالان دیگر وادار کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;انجمن های صنفی نویسندگان، روزنامه نگاران، عکاسان و دیگر اصناف تلاش کردند موانع و محدودیت های دولتی در زمینه کاری خود را و همچنین مزاحمت ها و ارعاب گری های انجام شده علیه اعضای خود را رصد کنند. این گروه ها از لحاظ توانایی تشکیل جلسه، سازماندهی، و یا ایجاد تغییر در وضعیت موجود با محدودیت های شدید دولت مواجه بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا بر گزارش ها، مرکز مدافعان حقوق بشر، سازمان غیر دولتی واقع در تهران زیر نظر برنده جایزه صلح نوبل، شیرین عبادی، در تمام طول سال تحت فشار شدید دولت بود. طبق نامه مورخ 7 ژوئن عبادی به محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری کشور، در طول سال جمعی از دانشجویان بسیجی به دفاتر کار و خانه عبادی حمله کردند؛ دست کم دو کارمند این مرکز زیر فشار دولت از کار استعفا دادند؛ مقامات مانع سفر چند عضو این مرکز به خارج شدند؛ ژینوس سبحانی، از منشی های مرکز، توسط مقامات دستگیر و به مدت 55 روز بازداشت بود؛ مسئولان دائماً اعضای مرکز را برای بازجویی احضار کردند؛ و مسئولان امنیتی افراد را از حضور در گردهمایی های این مرکز بر حذر داشتند و برخی از این گردهمایی ها توسط نیروی انتظامی متفرق شد. در 22 نوامبر، بنا بر گزارش ها، مقامات جایزه صلح نوبل و دیپلم شیرین عبادی را از صندوق امانت وی در حالی توقیف کردند که عبادی در کشور  حضور نداشت؛ مدال او ظاهراً دو هفته بعد باز گردانده شد. مقامات همچنین سعی کردند برای پول جایزه مالیات تعیین کنند، اگرچه عبادی مدعی بود که جایزه مشمول معافیت است. در 28 دسامبر، خواهر عبادی، استاد دندانپزشکی، توسط مسئولان دستگیر شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در دسامبر 2008، نیروهای امنیتی در اقدامی غیرقانونی، با هجوم به مرکز مدافعان حقوق بشر دفاتر آن را بستند. هجوم نیروها بلافاصله پیش از آغاز مراسم جشن شصتمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر صورت گرفت. سخنگویی از وزارت امور خارجه گفت دولت، این مرکز را به دلیل فعالیت بدون مجوز بسته است؛ مرکز مدافعان حقوق بشر در پایان سال مجوز دریافت نکرده بود اما مدعی بود که مقامات در سال 2006 با درخواست آن موافقت کرده بودند. همچنین در دسامبر 2008، مأموران امنیتی دولت خود را به صورت مسئول مالیاتی جا زده و با هجوم به دفاتر خصوصی وکالت عبادی، اقدام به توقیف پرونده ها و رایانه ها کردند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت، علیرغم درخواست های متعدد، تقاضاهای سازمان های غیر دولتی بین المللی فعال در زمینه حقوق بشر را برای تأسیس دفتر یا انجام سفرهای تحقیقی منظم به کشور رد کرد. بازدید سال 2004 سازمان عفو بین الملل در قالب گفتگوهای حقوق بشر اتحادیه اروپا با ایران، آخرین بازدید یک سازمان غیر دولتی بین المللی مدافع حقوق بشر از این کشور بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کمیته بین المللی صلیب سرخ و دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان با محدودیت هایی در داخل کشور فعالیت داشتند. به گزارش دیده بان حقوق بشر، از زمان صدور دعوتنامه دائمی دولت به کلیه نهادهای حقوق بشر سازمان ملل در 2002، نمایندگان این مراکز در شش نوبت به این کشور سفر کرده اند. با این حال، حکومت به توصیه های این سازمان ها بی اعتنا بوده و از ارائه گزارش های لازم به کمیته حقوق بشر و کمیته حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازمان ملل متحد خودداری کرده است. درخواست های مکرر مخبرهای ویژه سازمان ملل برای بازدید از کشور مورد بی اعتنایی حکومت قرار گرفت. در 18 دسامبر، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه ای عمیقاً ابراز نگرانی کرد که &amp;quot;جمهوری اسلامی ایران، علیرغم دعوت دائمی از کلیه دارندگان احکام مراحل ویژه موضوعی، در چهار سال اخیر هیچ یک از درخواست های این ساز و کارهای ویژه برای بازدید از کشور را اجابت نکرده و نامه ها و تماس های متعدد این ساز و کارهای ویژه را بی پاسخ گذاشته است.&amp;quot; مجمع عمومی سازمان ملل متحد از دولت جمهوری اسلامی ایران قویاً خواست که &amp;quot;با ساز و کارهای ویژه، بخصوص مخبر ویژه در امور اعدام های فراقضایی، خارج از تشریفات و سرخود، مخبر ویژه در امور شکنجه و سایر رفتارها یا مجازات بی رحمانه، غیر انسانی یا ترذیلی، مخبر ویژه در امور اشاعه و حفظ حق آزادی عقیده و بیان، مخبر ویژه در امور وضعیت مدافعان حقوق بشر، کارگروه بازداشت خودسرانه و کار گروه ناپدیدی اجباری یا غیر داوطلبانه به طور کامل همکاری کند.&amp;quot;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در سال 2001، رهبر انقلاب خواستار تشکیل گروه ضربتی در زمینه حقوق بشر به ریاست رئیس قوه قضاییه و عضویت وزرای اطلاعات، کشور، امور خارجه، دادگستری، فرهنگ و ارشاد اسلامی، و سایر مقامات قضایی و نظامی شد. این کمیته برای اولین بار در سال 2006 تشکیل جلسه داد و نهاد مؤثری محسوب نشد. محمد جواد لاریجانی، برادر علی لاریجانی، رئیس مجلس ایران، و صادق لاریجانی، رئیس قوه قضاییه، ریاست این کمیته را بر عهده داشت.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بخش ششم- تبعیض، سوء رفتار اجتماعی، و قاچاق انسان&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;با آنکه تبعیض بر مبنای نژاد، جنسیت، معلولیت، زبان، و موقعیت اجتماعی &amp;quot;با رعایت موازین اسلامی&amp;quot; در قانون اساسی رسما ممنوع است، حکومت بر مبنای دین، جنسیت، قومیت، و گرایشهای جنسی تبعیض قایل می شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;زنان&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تجاوز جنسی، اگرچه خلاف قانون و مشمول شدیدترین مجازات است، همچنان به عنوان معضلی باقی بود. تجاوز جنسی به همسر منع قانونی ندارد. سندیت دادن به موارد تجاوز جنسی به دلیل ننگ اجتماعی که برای قربانیان به همراه می آورد، کاری دشوار بود. اغلب قربانیان تجاوز جنسی به دلیل هراس از انتقام جویی جمعی، مانند طرد شدن، یا مجازات به خاطر این که مورد تجاوز قرار گرفته اند، این جرم را به مقامات مسئول گزارش نمی دادند. طبق قوانین کیفری کشور، تجاوز جنسی  جرمی است که مجازات مرگ در پی دارد؛ و برای حکم محکومیت در مورد آن شهادت چهار مرد، یا شهادت سه مرد و دو زن لازم است. هر زن یا مردی که بی اساس فردی را متهم به تجاوز جنسی کند، به 80 ضربه شلاق محکوم می شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;خشونت خانگی به طور مشخص در قانون منع نشده است. زنان مورد بدرفتاری و خشونت همسران خود قرار داشتند. بر اساس گزارشی که در 2008  بر مبنای داده های سال 2005 منتشر شد، 52.7 درصد  زنان گزارش دادند که از طرف همسرانشان مورد سوء رفتار جنسی قرار گرفته اند.  بدرفتاری در خانواده، مسئله ای خصوصی تلقی و به ندرت در ملاءعام مطرح شد، اگرچه حرکت هایی برای تغییر این رویکرد صورت گرفت که &amp;quot;یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز&amp;quot; و &amp;quot;تغییر برای برابری&amp;quot; از جمله آنهاست. چند مرکز حمایتی و خط تلفنی شبانه روزی غیر دولتی در طول سال قربانیان را یاری کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;شوهر در صورت قتل همسر خود در حال ارتکاب زنا و به شرط علم به تمکین زن به این عمل، از مجازات مصون است. به گزارش مطبوعات داخلی به نقل از یک مقام نیروی انتظامی در سال 2008، 50 فقره قتل ناموسی در یک دوره هفت ماهه گزارش شد. آمار رسمی در این زمینه موجود نبود. مجازات مرتکبین قتل ناموسی اغلب حبس کوتاه مدت بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه فوریه، به گزارش یک روزنامه داخلی، پدری دختر 16 ساله اش را به دلیل فعالیت مشکوک به قتل رساند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پرونده مه 2008 &amp;quot;احمد،&amp;quot; که دختر خود را پس از آن به قتل رساند که برادر شوهر سابق اش او را ربوده و با او خوابیده بود، و یا در پرونده ژوئن 2008 &amp;quot;مرتضی،&amp;quot; که خواهر خود را به دلیل ازدواج بدون اجازه خانواده به قتل رساند تحولی گزارش نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;فحشا خلاف قانون است اما تحت عنوان قانونی صیغه (ازدواج موقت) رایج بود. مطبوعات بین المللی فحشا را معضلی فراگیر دانستند. شرایط سخت اقتصادی، گسترش مصرف مواد مخدر و پدیده نوجوانان فراری به نظر باعث تشدید این معضل شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;سازمان عفو بین الملل در 29 مه گزارش داد که یک زن و شوهر بیکار در استان آذربایجان شرقی به مسئولان محلی تن فروشی می کردند. بنا بر گزارش ها، مقامات در 5 اکتبر، شوهر مذکور که رحیم محمدی نام داشت را به جرم لواط دار زدند؛ همسر او، کبری بابایی، در پایان سال در انتظار اعدام با سنگسار بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در مارس 2008، رضا زارعی، فرمانده نیروی انتظامی تهران، در جریان عملیات هجوم پلیس در یک فاحشه خانه دستگیر و از فرماندهی برکنار شد. بنا بر گزارش ها، در آوریل 2008، زارعی پس از مبادرت به خودکشی در زندان به بیمارستان منتقل شد. اخبار دیگری در پرونده او در طول سال گزارش نشد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اطلاعات موثقی در مورد میزان شیوع مزاحمت جنسی در کشور وجود نداشت. گزارش رسانه ها حاکی از وجود پدیده تماس جسمی ناخواسته و مزاحمت لفظی بود. قوانینی بر ضد مزاحمت جنسی به شکل تماس جسمی مرد و زن وجود داشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در اوایل ژانویه، حسن مددی، معاون رئیس دانشگاه زنجان، که در ژوئن 2008، دانشجوی دختری را به تماس جنسی وادار می کرد و در این حال از او فیلم گرفته شده بود، در دادگاه به 30 ضربه شلاق محکوم شد. دانشجوی دختر ذکر شده نیز به 30 ضربه شلاق محکوم شد. حکم تعلیق مجازات در هر دو مورد صادر شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق قانون تنظیم خانواده مصوب 1993، زوج های متأهل از این حق اساسی برخوردارند که با آزادی و احساس مسئولیت در مورد فواصل و زمان بندی تولد سه فرزند اول خود تصمیم گیری کنند و اطلاعات و امکاناتی داشته باشند که این کار را بدون تبعیض، اجبار، و خشونت انجام دهند. طبق قانون، امتيازات بهداشتی و بارداری و زایمان شامل سه فرزند شده و سپس قطع می شوند. کلینیک های محلی و خانه های بهداشت مناطق روستایی، زیر نظر وزارت بهداشت و آموزش پزشکی، در زمینه تنظیم خانواده اطلاع رسانی کردند. افراد متأهل محدودیتی در دسترسی به داروهای ضد بارداری نداشتند. به گزارش دفتر مرجع جمعیت، نزدیک به 80 درصد زنان متأهل در سن تولید مثل از شیوه های تنظیم خانواده استفاده می کردند که 75 درصد آنها از شیوه های ضد بارداری مدرن استفاده می کردند. زوج هایی که قصد ازدواج دارند باید در برنامه آموزش تنظیم خانواده شرکت کنند. امکانات تشخیص و مداوای بیماری های مقاربتی برای مرد و زن یکسان مهیا بود. به گزارش صندوق کودک سازمان ملل متحد، 97 زایمان ها با حضور پرستار یا فرد مجرب انجام شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق قانون اساسی کشور، زنان اسماً از حمایت قانونی مساوی و کلیه حقوق انسانی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، و فرهنگی با رعایت موازین اسلامی برخوردارند. با این حال، قانون مدنی و مجازات اسلامی، به ویژه بخش های مربوط به امور خانواده و قانون مالکیت، علیه زنان تبعیض قایل می شوند. پس از انقلاب سال 1979، دولت قوانینی که حقوق بیشتری برای زن، در خانه و در محیط کار، قایل می شدند را با نظام حقوقی جایگزین کرد که عمدتاً بر احکام شرع استوار است. در 12 مارس، محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری، قانونی را برای اجرا به دستگاه های ذیربط ابلاغ کرد که سهم زن را از ارث شوهر از یک هشتم، به یک چهارم افزایش می دهد. در پایان سال، اطلاعاتی درباره اجرای این قانون موجود نبود. مرکز امور زنان و خانواده، وابسته به نهاد ریاست جمهوری، همچنان به انتشار گزارش های منفی درباره فمینیسم ادامه داد و بحث در مسائل زنان را به موضوعات مربوط به خانه محدود کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;مرد (یا پسر) می تواند در 15 سالگی بدون اجازه والدین ازدواج کند، اما طبق قانون، دختر باکره، حتی بالای سن 18، حق ندارد بدون اجازه پدر یا پدربزرگ یا دادگاه ازدواج کند. قانون اسلامی کشور به مردان اجازه اختیار حداکثر چهار همسر دائمی و تعداد نامحدودی صیغه را می دهد که بر پایه سنت شیعه است که مرد مسلمان می تواند با بجا آوردن مراسم دینی مختصر و تعیین شرایط وصلت، زن را به همسری خود درآورد. همسر صیغه و فرزندی که از او حاصل شود از حق و حقوقی که در ازدواج دائمی ایجاد می شود محرومند. ازدواج زن مسلمان با مرد غیر مسلمان و ازدواج بهائیان به رسمیت شناخته نمی شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;زن صرفاً در مواردی حق طلاق دارد که شوهر قراردادی در موافقت با این حق امضا کرده باشد؛ شوهر نتواند مخارج خانواده را تأمین کند، یا شوهر معتاد به مواد مخدر، مجنون، یا دچار ناتوانی جنسی باشد. برای طلاق زن، شوهر ملزم نیست دلیلی ذکر کند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بر اساس تحقیقات سازمان ثبت احوال کشور که در کتابی به نوشته یک فعال حقوق زن ذکر شده است، بیش از 89 درصد زنان نفقه تعیین شده را دریافت نکردند، و 9 درصد نیز سهم خود را از هدایای جشن عروسی دریافت نکردند (در عقدنامه ها به طور معمول ذکر می شود که در صورت طلاق، داماد هدایای عروسی را به عنوان کمک مالی به عروس دهد). طبق قانون، در حق سرپرستی فرزند زیر هفت ساله، زن مطلقه ارجحیت دارد. با این حال، زنان مطلقه در صورتی که مجدداً ازدواج کنند باید حق سرپرستی کودک را به پدر واگذار کنند. کودک که هفت ساله شد، حق سرپرستی او با پدر است (مگر در مواردی که عدم صلاحیت پدر به اثبات رسیده باشد). در مواردی که اختلاف وجود دارد، حق سرپرستی توسط دادگاه تعیین می شود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در مواردی، زنان برای جرایمی همچون زنا به مجازات های نامتناسب از جمله مرگ محکوم شدند. شهادت دو زن با شهادت یک مرد برابر است. دیه یا خون بهای زن نصف دیه یا خون بهای مرد است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;زنان به تحصیلات ابتدایی و عالی دسترسی داشتند. بنابر گزارش ها، حدود 65 درصد از دانشجویان دانشگاه ها دختر بودند. مقامات دولتی اذعان داشتند که برای محدود کردن ثبت نام دختران در رشته های خاصی همچون پزشکی و مهندسی، سهمیه تعیین کرده اند. علاوه بر این، قید و بندهای اجتماعی و قانونی عامل محدودیت فرصت های حرفه ای زنان بود. زنان در بخش های مختلفی همچون قوه مقننه، شوراهای شهری و روستایی، نیروی انتظامی، و آتش نشانی حضور داشتند، اما کار بیرون خانه زن منوط به اجازه شوهر است. به گزارش مجمع جهانی اقتصاد، نرخ بیکاری زنان، که 33 درصد نیروی کار را تشکیل می دهند 15.8 درصد و نرخ بیکاری مردان 9.3 درصد بود. زنان نمی توانند در بسیاری از پست های بلند پایه سیاسی یا در مقام قاضی خدمت کنند. البته زنان می توانند به عنوان قاضی مستشار یا قاضی تحقیق بدون اختیار صدور حکم خدمت کنند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تفکیک جنسیتی در اغلب فضاهای عمومی از جمله مراکز درمانی اجرا شد و اختلاط علنی زنان با مردان مجرد یا مردانی که نسبتی با آنها ندارند ممنوع بود. زنان در اتوبوس های شهری قسمت اختصاصی دارند و از ورودی های اختصاصی وارد ساختمان های دولتی، دانشگاه ها، و فرودگاه ها می شوند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 26 ژانویه، منابع خبری گزارش دادند که مدیران و مربیان دست اندرکار اولین مسابقه مختلط (مردان در مقابل زنان) فوتبال از انقلاب 1979 به این سو توسط مقامات جریمه و از کار معلق شدند. مدیر فنی و هر دو سر مربی باشگاه فوتبال استقلال از شش ماه تا یک سال از کار معلق و تا 50 میلیون ریال (5 هزار دلار) جریمه شدند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق قانون مجازات اسلامی، زنانی که بدون پوشش اسلامی مناسب (حجاب) در انظار عمومی ظاهر شوند ممکن است به شلاق و یا پرداخت جریمه نقدی محکوم شوند. با این حال، به  فقدان تعریف مشخص از &amp;quot;حجاب مناسب&amp;quot; یا مجازات مربوط به آن سرنوشت زنان در دست نیروی انتظامی و قاضی دادگاه قرار داشت.  تصاویر زنان با پوشش نامناسب یا برهنه در رسانه ها و یا فیلم ها اغلب به صورت دیجیتالی اصلاح می شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;دولت اقدامات شدید خود را در برخورد با اعضای کمپین &amp;quot;یک میلیون امضا،&amp;quot; که به طرفداری از حقوق زن در سال 2006 توسط جمعی از فعالان آغاز شد دنبال کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 30 ژانویه، سه عضو کمپین یک میلیون امضا – نفیسه آزاد، بیگرد ابراهیمی، و فردی که خواست نامش فاش نشود – در حین جمع آوری امضا توسط مقامات دستگیر و به مدت چند روز بازداشت شدند. به گزارش شورای بین المللی حقوق بشر، مقامات نفیسه آزاد را به &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی از طریق تبلیغ علیه نظام&amp;quot; متهم کردند. در 18 اوت، قاضی پرونده نفیسه آزاد را به یک سال حبس تعلیقی محکوم کرد اما در اواخر ماه اکتبر، دادگاه تجدید نظر او را تبرئه کرد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش شورای بین المللی حقوق بشر، در 26 مارس، 12 تن از اعضای کمپین یک میلیون امضا و سازمان غیر دولتی مادران صلح – دلارام علی، خدیجه مقدم، لیلا نظری، فرخنده احتسابیان، محبوبه کرمی، بهاره بهروان، علی عبدی، امیر رشیدی، محمد شوراب، آرش نصیری اقبالی، ثریا یوسفی، و شهلا فروزانفر – توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند. این در حالی بود که این افراد در نبش خیابانی در تهران قرار گذاشته بودند تا، به رسم عید نوروز، از خانواده های چند زندانی سیاسی دیدار کنند. شورای بین المللی حقوق بشر گفت نیروهای امنیتی و اطلاعاتی با استراق سمع تماس های خصوصی این فعالان توانستند آنها را دستگیر کنند. قاضی متین راسخ اتهامات آنها را &amp;quot;تشویش اذهان عمومی&amp;quot; و &amp;quot;اخلال در نظم عمومی&amp;quot; عنوان کرد و از آنجا به بند 209 زندان اوین که در کنترل وزارت اطلاعات است منتقل شدند. در 29 مارس، مقامات 10 تن از آنها را به قید وثیقه آزاد کردند و در 7 و 8 آوریل، محبوبه کرمی و خدیجه مقدم را نیز آزاد کردند. به گفته نسیم غنوی، وکیل مدافع، شرکت در تظاهرات 11 ژانویه با مادران صلح بر ضد عملیات نظامی اسرائیل در غزه دلیل دیگر اتهام مقدم بود. در 8 مه، معاون امنیتی دادگاه انقلاب تهران مقدم و شوهر وی، اکبر خسروشاهی را احضار کرد. این دو به همراه وکیل خود در دادگاه حاضر شدند و مقدم به سؤالاتی درباره کمک های خود به قربانیان زمین لرزه سال 2003 شهر بم و فعالیت های خود در طرفداری از فعالان کارگری زندانی و از یک مدافع حقوق زن پاسخ داد. مقدم پیشتر در آوریل 2008 بازداشت و به &amp;quot;تبلیغ علیه نظام،&amp;quot; &amp;quot;اخلال در نظم عمومی،&amp;quot; و &amp;quot;اقدام علیه امنیت ملی&amp;quot; متهم شده بود.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 25 آوریل، مقامات مریم مالک را در تهران بازداشت کردند. او به دلیل عضویت در کمپین یک میلیون امضا به &amp;quot;تبلیغ علیه نظام&amp;quot; متهم و در زندان اوین بازداشت شد. در 29 آوریل، مقامات او را با قرار کفالت آزاد کردند چرا که استطاعت پرداخت وثیقه که 200 میلیون ریال (20 هزار دلار) تعیین شده بود را نداشت.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 7 و 8 مه، مقامات در قم دو عضو کمپین یک میلیون امضا، به نام های مریم بیدگلی و فاطمه مسجدی، همراه با غلامرضا سلامی، مؤلف کتاب &lt;i&gt;نهضت نسوان شرق،&lt;/i&gt; را دستگیر کردند. مأموران اطلاعاتی خانه هر دو زن را تفتیش کرده و برخی متعلقات آنها را بردند. بنا بر گزارش های خبری، این دو زن پیشتر در مورد یک مورد قتل ناموسی تحقیق می کردند. آنها چندی بعد در ماه مه آزاد شدند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;به گزارش مرکز اسناد حقوق بشر ایران، مقامات، در ماه دسامبر، دو عضو مادران صلح به نام های زهره تنکابنی و مهین فهیمی را دستگیر کردند. سه عضو کمپین یک میلیون امضا به نام های آتیه یوسفی، سمیه رشیدی و منصوره شجاعی نیز در همان ماه دستگیر شدند. به گزارش کمپین بین المللی برای حقوق بشر در ایران، رشیدی ادعا کرد که در زندان اوین در حبس انفرادی بوده است. در پایان سال، همه نام بردگان از قرار معلوم در زندان بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پایان سال، شماری از اعضای کمپین یک میلیون امضا، از جمله پروین اردلان، در قید احکام حبس تعلیقی و ممنوعیت خروج از کشور بودند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;بنا بر گزارش ها، در 31 ژانویه، مهری مشرفی و شوهر او در دادگاه انقلاب به دو سال حبس تعلیقی محکوم شدند. مشرفی و همسر و دو فرزند او در نوامبر 2008 در گورستانی که تجمع اعتراضی کمپین یک میلیون امضا در آن در جریان بود دستگیر و به رغم ادعای فعالان مبنی بر اینکه این خانواده ارتباطی با تجمع اعتراضی نداشتند، به زندان اوین منتقل شدند. هر دو فرزند مشرفی (که یکی از آنها زیر سن قانونی بود) به مدت یک ماه بازداشت بودند و مسئولان زندان به مدت بیش از دو هفته به این خانواده اجازه ندادند که با فرزند سوم خود که در هنگام دستگیری به همراه خانواده نبود تماس بگیرند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در ماه آوریل، رونک صفازاده در دادگاهی به اتهام تبلیغ علیه نظام و عضویت در گروه مسلح مخالف نظام به نام حزب زندگی آزاد کردستان به شش سال زندان محکوم شد. ارتباط صفازاده با این گروه به گفته وکیل او بسیار اندک بوده است. صفازاده در سال 2007 در سنندج در حین جمع آوری امضا برای کمپین یک میلیون امضا توسط مأموران امنیتی دستگیر شد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در 26 فوریه، مقامات حنا عبدی را آزاد کردند. او در سال 2007 به دلیل جمع آوری امضا برای کمپین یک میلیون امضا دستگیر شده بود. دادگاهی در اکتبر 2008، حکم حبس او را از پنج سال به 18 ماه کاهش داد.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;در پایان سال، مریم حسین خواه موقتاً به ایرلند پناه برده بود و جلوه جواهری در داخل کشور بود و به دلیل شرکت در تظاهرات روز جهانی کارگر، ماه مه را در زندان سپری کرد و در ماه اکتبر نیز طی حکمی به شش ماه حبس محکوم شد. این دو زن در ابتدا در سال 2007 به اتهام &amp;quot;تبلیغ علیه نظام&amp;quot; توسط نیروی انتظامی دستگیر شدند.  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;کودکان  &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;تابعیت یک نوزاد صرفنظر از محل تولد او بر اساس تابعیت پدر او مشخص می شود. به طور کلی، به دنیا آمدن درون مرزهای کشور لزوماً نوزاد را از تابعیت برخوردار نمی کند، نوزادانی که پدر و مادرشان ناشناخته باشند؛ نوزادانی که پدر و مادرشان، هر دو، غیر ایرانی بوده اند ولی یکی از آن دو در کشور به دنیا آمده باشد؛ و نوزادانی که پدر و مادرشان غیر ایرانی بوده و برای مدت دست کم یک سال پس از هجدهمین تولد خود در کشور سکونت گزیده باشند، از این امر قاعده هستند.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;آموزش ابتدایی تا سن 11 سالگی رایگان و اجباری است، با وجود این، به گزارش منابع مختلف، میزان ثبت نام دختران در مناطق روستایی در مقایسه با پسران کمتر است.&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;طبق قانون، ازدواج دختران زیر 13 سال و پسرهای زیر 15 سال منوط به تایید دادگاه است؛ با این حال، در مناطق روستایی، به دلایل مختلف از جمله اقتصادی، ازدواج زیر سن 13 سال کودکان امری غیرعادی نیست. روابط جنسی خارج از چهارچوب ازدواج غیرقانونی است.    &lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt; &lt;p dir=RTL&gt;اطلاعات